Ellen Walshe va Mona McSharry: Parijdan Los-Anjeles sari to‘lqin
Ellen Walshe va Mona McSharry oktyabr oyidagi Jahon kubogi seriyasiga va uzoqdan bo‘lsa-da tobora yiriklashib ko‘rinayotgan 2028 yilgi Los-Anjeles Olimpiadasiga shu ruh bilan kirib bormoqchi.
Parijda Team Ireland uchun hafta unutilmas bo‘ldi. Dublinlik Walshe – ikkita oltin. Sligolik McSharry – bitta kumush, ikkita bronza. Besh medal, bir hafta va butun mamlakatni ekran qarshisiga mixlab qo‘ygan suzish bo‘yicha chiqishlar.
Parijdan keyingi nafas va LA28 sari burilish
Mona McSharry ikki yil avvalgi Parij Olimpiadasidan so‘ng faoliyatini tugatish haqida o‘ylab ko‘rgan edi. Bugun esa u butunlay boshqa kayfiyatda. Uning 100 metr brassda kumush, 50 va 200 metr brassda bronza olishi nafaqat medallar to‘plami, balki o‘ziga bo‘lgan ishonchning qayta tug‘ilishi bo‘ldi.
Uchta masofaning uchtasida ham poyga yakunida podiumga chiqish – bu tasodif emas. Bu yillar davomida qilinayotgan mehnatning qalin chizig‘i. McSharry aynan shuni his qilyapti: qo‘yilgan ish samara berayotganini ko‘rdi va endi ikki yil ichida Los-Anjelesga boradigan yo‘lni oxirigacha bosib o‘tmoqchi.
Parijdan keyingi tanaffus unga kerak edi. U o‘zini qayta tikladi, ongini tozaladi, mashg‘ulotlarga qaytganda esa eng muhim savolga javob topdi: u hanuz murakkab mashqlarni, har bir ikki-uch millisekundni “yulib olish” jarayonini yoqtiradi. Agar bu jarayon hanuz zavq berayotgan bo‘lsa, nega to‘xtash kerak?
Shu savolni o‘zi ham berib, o‘zi ham javobini topdi: to‘xtamadi. Endi esa Los-Anjelesgacha boradigan vaqt unga uzoqdek tuyulmayapti. Aksincha, “nega yo‘q?” degan kayfiyat bilan qaralayotgan maqsad.
Walshe: ikkita oltin va hovuzga tezkor qaytish rejasi
Ellen Walshe uchun ham Parij – yuksak darajadagi tasdiq bo‘ldi. 200 metr kompleks suzish, 400 metr kompleks suzish – ikkala yo‘nalishda ham oltin medal. Bu natijalar unga nafaqat podiumni, balki oldinga qarab yana-da jasur reja tuzish huquqini berdi.
U ortga o‘tirib qolishni istamaydi. Reja aniq: taxminan ikki haftalik tanaffus, qisqa muddatli “quyoshli” dam, so‘ng esa darhol suvga qaytish. Oktyabrda Mona bilan birga Jahon kubogi turnesiga yo‘l oladi. O‘tgan yili bu seriya ularga omad keltirgan, endi esa yana bir bor o‘sha sahnaga qaytish istagi kuchli.
“Uzoq vaqt suvdan tashqarida bo‘lishni xohlamayman”, degan kayfiyat uning har bir gapidan seziladi. Vaqt oz, maqsad katta, ritmni yo‘qotish – xato bo‘ladi.
Medallar ortidan keladigan katta savol: Irlandiyada hovuz qayerda?
Bu medallar, bu efirlar, bu shov-shuv – hammasi Irlandiyada suzish atrofida yangi muhokamalarni alangalatdi. Gap faqat yulduzlar haqida emas, balki bu sportni sinab ko‘rmoqchi bo‘lgan minglab bolalar va oila haqida ketmoqda.
Olimpiya chempioni Daniel Wiffen allaqachon ko‘p marotaba 50 metrlik hovuzlar sonini oshirish zarurligi haqida gapirgan. Swim Ireland o‘tgan yili e’lon qilgan “Swimming Pool Gap Analysis Report” esa bu murojaatlarni raqamlar bilan mustahkamladi.
Hisobotda keltirilgan manzara keskin: Irlandiya Respublikasida bitta jamoat suzish havzasiga o‘rtacha 81 053 kishi to‘g‘ri keladi. Bu ko‘rsatkich xalqaro eng yaxshi amaliyotlardan ancha orqada. Hovuzlarning 57 foizi mehmonxonalarga tegishli – bu esa jamoatchilik uchun cheklangan kirish va yuqori a’zolik narxlari degani. Natijada suzishga kirish eshigi ko‘pchilik uchun yopiqdek.
Irlandiya suzishida bugun ko‘tarilayotgan to‘lqin aynan shu devorlarga urilmasligiga kim kafolat beradi?
“Suv – suv, hovuz – hovuz”: yulduzlarning javobi
Shunga qaramay, Mona McSharry va Ellen Walshe elit darajaga intilayotganlar uchun bir haqiqatni alohida urg‘ulaydi: asosiy narsa – atrofdagi odamlar va sportchining o‘zi.
McSharry o‘z yo‘lini eslab, oila va murabbiylar rolini birinchi o‘ringa qo‘yadi. Yoshligidan boshlab uni qo‘llab-quvvatlagan, maqsadga sodiq bo‘lgan oila, mashg‘ulot guruhlari, murabbiylar – bularsiz bugungi medal sohibasi bo‘lish qiyin bo‘lardi. Uning fikricha, agar shunday muhitni yaratish mumkin bo‘lsa, geografiya va manzil ikkinchi darajaga tushib qoladi.
Uning bir jumlasi butun munozarani aniq ifodalaydi: suv – suv, hovuz – hovuz. Agar imkoniyat bo‘lsa, qolganini mehnat hal qiladi.
Bu haftada RTÉ orqali butun mamlakatga uzatilgan poygalar ham shu yo‘lning bir qismiga aylandi. Teleefirlar suzishni yanada ko‘proq ko‘z o‘ngiga olib chiqdi, bolalarga, ota-onalarga, murabbiylarga savol berdi: bu sport sizni qayergacha olib borishi mumkin?
Walshe ham aynan shuni tasdiqlaydi. U klub dasturida ulg‘aygan, hanuz klub tizimida shug‘ullanadi. Kuniga bir, ko‘pincha ikki marta 25 metrlik hovuzda mashg‘ulot o‘taydi. Shunday sharoitda u Yevropa chempioni darajasiga ko‘tarildi. Demak, boshqalar ham shunday yo‘lni bosib o‘ta oladi.
Uning qarashi sodda, lekin keskin: agar hovuz bo‘lsa, suv bo‘lsa – qolganini bahona qilmasdan qilish kerak.
To‘lqin qayergacha boradi?
Parijdagi besh medal – bu yakun emas, balki boshlanishga o‘xshaydi. Oldinda – oktyabrdagi Jahon kubogi, undan so‘ng esa tobora yaqinlashayotgan Los-Anjeles. Walshe va McSharry uchun bu ikki yil – faqat tayyorgarlik davri emas, balki Irlandiya suzishini yangi bosqichga ko‘tarish imkoniyati.
Savol endi shunday: bu ikki yulduz yaratgan to‘lqinni mamlakatdagi hovuzlar, tizim va infratuzilma ko‘tara oladimi? Yoki Irlandiya yana bir bor chempionlarni tor hovuzlarda, cheklangan sharoitda yetishtirishga majbur bo‘ladimi?
