Arsenal chempionlik raqiblariga erta ogohlantirish yubordi
Yigirma ikki yillik tanaffusdan keyingi ilk liga chempionligi ortidan bu o‘yin Arsenal uchun bir savolni hal qilishi kerak edi: ochlik yo‘qolmadimi? Cardiffdagi Principality Stadiumdagi javob shafqatsiz darajada ravshan bo‘ldi. Yo‘qolmagan. Aksincha, kuchaygan.
Manchester City esa yangi davrni boshlash uchun kelgandi. Enzo Maresca — “davomiylik nomzodi”, Pep Guardiola izidan kelayotgan murabbiy. Ammo yakunda maydonda faqat bitta jamoa hukmronlik qildi. Bu – Arsenal edi.
Ikkinchi bo‘limda tribunadan yangragan bir qo‘shiq barchasini jamlab berdi: “You’ve got to come see the Arsenal”. Agar bu uchrashuv mezon bo‘lsa, bu mavsumda ular kayfiyati kelgan kuni tomoshabinlarni yana ko‘p bora o‘rinlaridan turg‘azishadi.
Riccardo Calafiori, Kai Havertz va, albatta, maydondagi eng yaxshi futbolchi bo‘lgan sardor Martin Odegaard gollari bilan Arsenal Community Shieldni ishonch bilan qo‘lga kiritdi va shu bilan birga, chempionlikni himoya qilishga tayyor ekani haqida kuchli signal yubordi.
“Biz hali tugatganimiz yo‘q”: chempionning kayfiyati
Bu o‘yin faqat kubok uchun emas, mentalitet uchun ham sinov edi. O‘tgan mavsum oxirida, Manchester Cityga qarshi mag‘lubiyat paytida kameralar Declan Rice lablaridan “We’re not done” degan so‘zlarni o‘qib olgandi. Cardiffda ko‘rsatilgan o‘yin aynan shu kayfiyatning tirik isboti bo‘ldi.
Arsenal ilk lahzalardanoq raqibni bo‘g‘ib qo‘ydi. 24 soniya. Shuncha vaqt o‘tdi, xolos, Myles Lewis-Skelly o‘rtada kurashni yutdi, to‘pni oldinga tashladi va Riccardo Calafiori aniq zarba bilan hisobni ochdi. Maresca uchun rasmiy debyut – tushdek, lekin yomon tush.
Arsenal muxlislari portlab ketdi. Ovoza bo‘lib kelayotgan bu jamoa uchun bu gol oddiy boshlang‘ich emas, balki o‘tgan mavsumdan davom etayotgan hikoyaning yangi bobi edi.
Odegaard bu hikoyaning bosh muallifi bo‘lib qoldi. U o‘yinni boshqardi, ritm berdi, tezlikni oshirdi, paslar bilan Cityni bo‘lib tashladi. O‘yin tugagach, u shunday dedi: ular mavsumni ilk sovrin bilan boshlashni xohlagan va bunga erishgan. Ularning o‘yini buni tasdiqlab turardi.
Statistika shafqatsiz: 2018 yildan beri Community Shield sohibi keyin Premier League chempioniga aylanmagan. Shunday bo‘lsa-da, Arsenal bu g‘alabadan keyin o‘zini charchagan chempion emas, balki yangi ochilgan, ishtahasi yanada ochilgan jamoa sifatida his qiladi. Juma kungi liga startiga ular nafaqat tayyor, balki jazava holatida kirib borishyapti.
Birinchi bo‘lim boshida yarim daqiqada gol. Ikkinchi bo‘limda – ikki yarim daqiqada. Bu safar sahnada Odegaard. U zarba berayotgandek ko‘rsatib, Gianluigi Donnarummani yerga yiqitib qo‘ydi, so‘ng esa bo‘sh qolgan darvozaga xotirjam, deyarli beparvo zarba berdi. Kapitan uchun oddiy epizod, City uchun esa yana bir zarba.
Bu, albatta, may oyidagi “hukm kuni” emas. Ammo Arsenal ichkarisidagi ishonch – “back-to-back” haqidagi orzu – bunday kechalardan keyin yanada mustahkamlanadi.
Yangi kelganlar: Bruno va Tzolis sahnaga chiqdi
Bu uchrashuv kubokdan tashqari yana bir narsa va’da qilardi: yangi transferlarni jonli ko‘rish imkonini.
Bruno Guimaraes yillar davomida Newcastle safida Arteta jamoasini bezovta qilib kelgan, Emiratesda ko‘p bora hushtaklar ostida qolgan, lekin baribir hurmat qozongan futbolchi edi. Uni qo‘lga kiritish – haqiqiy zarba.
To‘rtinchi daqiqadan sal o‘tib, Nico O’Reilly chap qanotga to‘p uzatdi, Jeremy Doku yugurib chiqdi, lekin Bruno uni bir harakat bilan, kuchli, aniq zarba bilan chiziq ortiga uloqtirdi. Doku yerda qolgancha hakam Sam Barrottga qarab qo‘l ko‘tardi, lekin foydasi bo‘lmadi.
Arsenal tribunalarida esa bu epizod bayramdek kutib olindi. Tomoshabinlar shunday o‘yinchi kutgandi: o‘rtada ham texnik, ham dag‘al, zarur paytda raqibni “his qildiradigan” yarim himoyachi.
Chap qanotda Christos Tzolis dastlab raqibini yenga olmadi, bir necha marta to‘xtab qoldi, ammo o‘yindan chiqa bormadi, aksincha, unga kirib bordi. Ikkinchi bo‘limda Arsenal o‘tish fazalarida yanada xavfli bo‘la boshlagach, aynan Tzolis bundan eng katta foyda ko‘rdi: ikki golli uzatma bilan uchrashuvni yakunladi. 24 yoshli Gretsiya terma jamoasi a’zosi bo‘lgan bu futbolchi uchun bunday debyut – orzu darajasida.
Himoya: transfer bozoriga savol tug‘dirgan devor
Yoz bo‘yi Arsenal himoya chizig‘iga kuch qo‘shish haqida o‘ylab kelmoqda. Bayer Leverkusen markaziy himoyachisi Jarell Quansahga qiziqish bor, Aston Villa futbolchisi Ezri Konsa esa allaqachon anchadan beri kuzatuv ro‘yxatida. Ammo Cardiffdagi o‘yin shunday taassurot qoldirdiki, agar tarkib hozirgidek qolsa ham, bu falokat emas.
William Saliba va Jurrien Timber jarohat tufayli yo‘q edi. Shunga qaramay, Arsenal orqa chizig‘ida hech qanday bo‘shliq sezdirmadi.
Bir epizod hammasini ifodalab berdi. Jeremy Doku Ben White’ni yelka harakati bilan ortda qoldirdi, tezlikni oshirdi. Aynan shu paytda Gabriel uchib kelib, keskin, lekin toza təkis zarba bilan to‘pni olib qo‘ydi. Jamoadoshlari uni quchoqlab, baqirib yubordi. Bu faqatgina yaxshi himoya emas edi, bu – bayonot edi.
Tanaffus arafasida Cristhian Mosquera ham Doku ustidan g‘alaba qozonib, orqadan yetib borib, muhim to‘pni olib qo‘ydi. Darvozada esa David Raya ishonch bilan harakat qildi: Phil Foden va Erling Haalandning pastdan yo‘llagan zarbalarini qaytardi, hech qanday ortiqcha dramatizmsiz, lekin juda ishonchli.
Bu himoya chizig‘i hozircha tayyor ko‘rinadi. Va bu faqat orqa qatordagi ishonch haqida emas. Bu – chempionlik himoyasi ham pishib turganidan darak bermaydimi?
Cardiffdagi bu kecha shunchaki mavsum oldi sovrini uchun kurash emasdi. Bu – Arsenalning yangi mavsumga yuborgan birinchi, juda baland va juda aniq signali edi: ular o‘tgan mavsum ertagini aytib bo‘lgani yo‘q. Hikoya endi qiziyapti, xolos.
