Alex de Minaur Nyu-Yorkda mag‘lubiyatga uchradi: murabbiy va ichki bosim savollari
US Open’ning ikkinchi bosqichi Alex de Minaur uchun og‘ir haqiqatga aylandi. Avstraliyalik raketka o‘zidan pastroq reytingdagi, lekin bu safar ancha qat’iyatli ko‘ringan Botic van de Zandschulpga qarshi uch setda yutqazdi – 6-4, 7-5, 6-2. Statistikada toza ustunlikka ega bo‘lgan o‘zaro to‘qnashuvlarda bu birinchi mag‘lubiyat edi. Eng yomoni – u hech qachon haqiqatan ham o‘yinga kirib kela olmadi.
Bir kun avval Andrea Guerrieri ustidan cho‘zilgan, kechikkan birinchi bosqich g‘alabasidan keyin kortga qaytgan de Minaur tanasidan ko‘ra ko‘proq texnikasi va boshi bilan qiynaldi. U odatda tayanch quroli bo‘lgan forhandni bugun tanimay qoldi: oddiy winnerlar tordan pastga tushdi, xavfsiz ko‘ringan zarbalar esa chiziqdan bir necha metr uzoqqa uchib ketdi.
Uchrashuvdan keyin u bahona izlamadi. Gapni aylantirmadi ham.
“Mening bugungi darajam yetarli bo‘lmadi. Juda sodda”, – dedi u AAP’ga bergan gapida.
U o‘zini oqlashga urinmadi, faqat ichki hisni tasvirladi: raqobatbardosh bo‘lishga harakat qilganini, kayfiyati va munosabati joyida bo‘lganini, ammo to‘p raketka paychalariga tekkanda tanish his yo‘qolganini aytdi.
“Juda ko‘p xatolarga yo‘l qo‘ydim, bu odatda mening o‘yin uslubim emas”, – dedi u. “Qanchalik ko‘proq urinmasin, intensivlikni oshirmasin, o‘zimni ruhlantirmasin – baribir xatolar davom etdi.”
Shu paytda sahnaga Botic van de Zandschulp chiqdi. Avstraliyalikning har bir bexosdan bergan imkoniyatida gollandiyalik aniq va dadil o‘ynadi. De Minaur buni qisqa va lo‘nda ta’rifladi: “Ofisdagi og‘ir kun uchun mukammal retsept.”
Sovuqqonlik va ichki bosim
Turnirni erta tark etish har qanday yetakchi o‘yinchini larzaga keltiradi. Lekin de Minaur matbuot oldida sovuqqon ko‘rindi. Hafsalasi pir, lekin vahima yo‘q.
“Albatta, yaxshiroq natija ko‘rsatishni xohlagan bo‘lardim, har qanday raqobatchi shunday qiladi. Lekin bu sportning o‘zi shunaqa. Hamma mag‘lub bo‘ladi”, – dedi u.
“Bu o‘yinni qayta o‘ynashni juda istardim, lekin oldinga yuramiz. Bu dunyoning oxiri emas.”
Shunga qaramay, manzara bezovta qiladigan darajada izchil: Australian Open’da yettinchi katta turnir chorak finaliga chiqqanidan keyin Roland-Garros va Wimbledon’da navbatma-navbat uchinchi va to‘rtinchi bosqichlarda to‘xtab qoldi. ATP Tourdagi bir qator musobaqalarda ham erta chiqib ketishlar ko‘paydi. Natijada savol paydo bo‘ldi: uzoq yillik murabbiylik tandemi o‘zini oqlashda davom etyaptimi?
De Minaur bolaligidan yonida bo‘lgan Adolfo Gutierrez bilan deyarli yigirma yildirki birga ishlaydi. U to‘qqiz yoshida Ispaniyaga ko‘chib o‘tganidan beri shu murabbiy qo‘lida shakllandi. Tennis olamida bunday uzoq hamkorlik kam uchraydi.
Nine telekanali sharhlovchisi Jelena Dokic efirda aynan shu nuqtaga urg‘u berdi. U murabbiy almashtirishga doir chaqiriqlardan hayratda emasligini aytdi, lekin bunday sodiq hamkorlikning noyobligini ham e’tirof etdi. Uning ta’kidlashicha, murabbiy tanlash bo‘yicha qaror faqat o‘yinchining o‘ziga tegishli va Gutierrez de Minaurni karerasining eng yuqori nuqtalaridan biriga – dunyo reytingida ilk beshlikka – olib chiqqan.
Perfeksionist xarakter va yo‘qolgan zavq
Dokicning fikricha, muammo faqat taktika yoki texnikada emas, balki de Minaurning ichki dunyosida ham bo‘lishi mumkin. U avstraliyalikni ko‘pdan beri perfeksionist sifatida biladi va bu xususiyat endi unga qarshi ishlayotgandek.
Wimbledon’dan keyingi intervyularda de Minaurning ko‘z yoshlarga yaqin holati, o‘z o‘yinidan qoniqmayotgani ko‘rinib turgandi. Dokic buni shunday izohladi: so‘nggi ikki yilda cho‘qqiga chiqa olmagani uni ichidan yeb bitiryapti.
Uning aytishicha, de Minaur uchun g‘alabalar tobora yengillik sifatida qabul qilinmoqda, xolos. Quvonch, zavq, maydondan rohatlanish hissi so‘nib bormoqda. Mag‘lubiyatlar esa deyarli “dunyoning oxiri”dek qabul qilinmoqda. O‘yinchi o‘ziga haddan tashqari qattiq munosabatda.
Dokicning fikricha, u o‘zini biroz ko‘proq qadrlashi, o‘ziga maqtov berishni o‘rganishi kerak. Qaysi murabbiy bilan ishlashidan qat’i nazar, yondashuv va mentalitet o‘zgarmasa, bu bosimni uzoq vaqt ko‘tarish qiyin bo‘ladi. Har safar faqat g‘alaba kutish, har xatoni fojia sifatida qabul qilish – bu uning eng katta muammolaridan biriga aylanib bormoqda.
Bosim ortgan sari yana bir xavf paydo bo‘ladi: motivatsiya pasayishi. O‘zingizga qo‘ygan talablar natijaga mos kelmayotganda, kayfiyat tushadi, kortga chiqish istagi ham susayadi. Dokic aynan shu holat de Minaur bilan ro‘y berayotganini taxmin qildi: u biroz “mojo”sini, o‘yin zavqini yo‘qotgandek.
Shu bilan birga, u de Minaur o‘yin jadvalini ham qayta ko‘rib chiqishi, ehtimol, yuklamani kamaytirishi zarurligini ta’kidladi. Har hafta, har turnirda maksimal darajada yonib o‘ynashni kutish – organizm va psixika uchun haddan tashqari talab.
So‘nggi avstraliyalik va ochiq qolgan savollar
De Minaurning Nyu-Yorkdagi mag‘lubiyati yana bir raqamni ham o‘zgartirdi: endi yakkalik bahslarida yagona avstraliyalik sifatida faqat Dane Sweeny qoldi. U kun boshida italiyalik 13-raqamli seriya bosh Lorenzo Musetti ustidan sensatsion g‘alaba qozondi va endi mamlakat sharafini yolg‘iz himoya qilmoqda.
De Minaur esa Nyu-Yorkni tark etar ekan, ortida savollar qoldirdi. Murabbiy bilan uzoq yillik hamkorlik davom etadimi? Perfeksionizm va o‘ziga bosimni qanday jilovlaydi? Eng muhimi – u kortga qaytganida yana zavq bilan, yengillik bilan o‘ynaydigan o‘sha eski Alexga aylanadimi yoki yo‘q?
