Xabi Alonso va Romeo Lavia: Jakarta kechasi va pitsa mukofoti
Chelsea uchun mavsumoldi yakunlandi, ammo Osiyo safaridan qaytayotgan jamoa ichidan chiqqan eng qiziq hikoyalardan biri hali ham maydon chetida emas, boshda davom etyapti. Markazida esa bitta ism turibdi: Romeo Lavia.
Uzoq davom etgan jarohatlar, uzilib qolgan mavsumlar, qayta-qayta tiklanishlar. Lavia uchun so‘nggi yillarda to‘liq 90 daqiqa – deyarli unutilgan tushga aylangandi. Klubda rasmiy o‘yinlarda uch yildirki to‘liq vaqtni maydonda o‘tkazmagan, hatto o‘rtoqlik uchrashuvida ham bunday yuklamani oxirgi marta ikki yil avval olgan.
Jakartadagi o‘yin bu sukutni buzdi.
Mental to‘siq va Alonso qarori
Kieran Gill (Daily Mail) xabariga ko‘ra, Xabi Alonso klubga endigina kelgan murabbiy sifatida nafaqat taktika va tizimni, balki futbolchilarning ruhiy holatini ham sinchiklab kuzata boshlagan. U Lavia atrofida shakllanayotgan nozik muammoni sezadi: futbolchi tanasidan ko‘ra, ongida 90 daqiqalik o‘yinga qarshi ichki qarshilik paydo bo‘lgandi.
Alonso Lavia bilan ochiqchasiga suhbatlashadi. Uning “do‘zaxdek” jarohatlar tarixi, qayta-qayta to‘xtab qolgan rivojlanishi haqida eshitadi va bitta xulosaga keladi: bu faqat mushaklar emas, bu mental blok.
Shu yerda murabbiyning haqiqiy qarori ko‘rinadi.
Jakartadagi AC Milan ga qarshi o‘yinda Alonso uni start tarkibiga qo‘yadi. Muhimi – rejaga bir o‘zgacha chizgi kiritadi: qanday bo‘lmasin, uni maydondan olmaydi. Boshqa murabbiy bo‘lganda, ehtiyot chorasi sifatida 60-70 daqiqada almashtirib, “yetarli” deb hisoblagan bo‘lardi. Alonso esa xavfni ko‘radi, lekin foydasini kattaroq deb biladi.
U Lavia uchun bu o‘yin jismoniy sinovdan ko‘ra ko‘proq ruhiy devorni yorib o‘tish bo‘lishini xohlaydi.
“Oyog‘ing muzlab emas, qaltirab tursin”
Gillning yozishicha, Alonso Lavia uchun aynan shu og‘irlikni xohlagan: o‘yin tugaganda oyoqlari “jeledek” bo‘lib qolishi, har bir qadam og‘ir tuyilishi. Chunki shu charchoq – uch yillik shubhalar ustiga qo‘yilgan oxirgi nuqta bo‘lishi mumkin edi.
90 daqiqa tugaydi. Lavia charchagan, ammo maydonda. O‘yin tugashi bilan raqamlar emas, holat muhim: u bu marrani yana bir bor bosib o‘tdi. Bu safar tanasi dosh berdi, eng asosiysi – boshi ham.
Jamoa bunga befarq qolmaydi. Hammasi bu kichik, lekin ramziy g‘alabani sezadi. Ular Lavia bilan birga quvonadi, charchagan hamrohini o‘rab oladi. Bu oddiy o‘rtoqlik uchrashuvi emas, ichkarida kiyinish xonasida yangi kichik yetakchilik va ishonch hikoyasi tug‘iladi.
Shu payt sahnaga boshqa detal chiqadi: Pizza Marzano dan o‘nlab qutilar kiyinish xonasiga yetkazib beriladi. Bu oddiy pitsa emas, murabbiy qarorining, futbolchining sabr-toqati va jamoaning birdamligiga berilgan kichik, lekin yoqimli mukofot.
Lavia uchun bu kecha statistikada emas, ongida qoladi.
Premer-liga oldidan yashirin signal
Chelsea ning mavsumoldi safarlari ortda, Premer-liga startigacha sanash mumkin bo‘lgan kunlar qoldi. Shu fon’da Jakartadagi 90 daqiqa va pitsa bilan yakunlangan kecha, aslida, Alonso uslubining birinchi aniq signallaridan biri bo‘lib turibdi.
U futbolchini faqat jarohatlar ro‘yxati bilan emas, ichki qo‘rquvlari bilan ham kurashishga majbur qilmoqda. Lavia esa bu jangning birinchi raundida yutdi.
Endi savol boshqa: bu bir kechaning epizodimi yoki Chelsea ning yangi markaziy yarim himoyachisi uchun butun mavsumga tatigulik burilish nuqtasimi?
