Uli Hoeneß: Sovrin, Mukofot va Mushtlashuv
Sport Bild’ning dildor gala kechasi, yorqin chiroqlar, qizil yo‘lak, kameralar… Sahna markazida esa bitta ism: Uli Hoeneß. Bayern patroni shu kechada “Legend Award” bilan taqdirlandi. Ammo tadbir atrofidagi eng esda qolarli voqea mukofotning o‘zi emasdi. Qizil yo‘lakda sobiq himoyachi Thomas Helmer eski, muzdek, ammo jonli bir xotirani ochib tashladi: u bir paytlar Hoeneßni urib yuborish darajasiga kelgan.
Minus 17, Kyiv va g‘azabga to‘la tanaffus
Helmer hikoyani mayda detallarigacha eslaydi. Gap Champions League o‘yini haqida. Raqib – Kyiv, manzil – eski Olympiastadion. U paytdagi sovuqni u shunday tasvirlaydi: go‘yo minus 17 daraja. Tribunalarda atigi 13 ming tomoshabin, lekin o‘yin jonli efirda, millionlar ekran qarshisida.
Bayern tanaffusga 1:0 hisobida ustun kirgan. Hisob ijobiy, o‘yin esa yo‘q. Helmerning so‘zlariga ko‘ra, Kyiv birinchi bo‘limda uch marta yakka-yakka chiqib ketgan, faqat yakunda to‘pni darvozaga tiqa olmagan, xolos. Natija – ustun, o‘yin – xavf ostida.
Shu payt Hoeneß portlaydi.
Tanaffusdagi kiyinish xonasida u odatdagidan ham keskinroq bo‘lgan. Helmer eslaydi, Hoeneß deyarli qichqirib, futbolchilarni yer bilan bitta qilgan:
“Bu qanday o‘yin? Tomoshabinlarga nimani ko‘rsatyapsizlar? Bu Bayern Munich uchun sharmandalik. Millionlar tomosha qilyapti, stadionda nechta odam o‘tirgani ahamiyatsiz… sovuq bo‘lsa ham!”
So‘zlar og‘ir, ohang yanada og‘irroq. Tanaffusdagi havoda sovuqdan ko‘ra ko‘proq taranglik sezilgan.
Keyin esa hammasini portlatgan bitta jumla keladi.
Helmer kiyinish xonasida Hoeneß yonidan o‘tib ketayotgan paytida, u yana qichqiradi:
“Sen bo‘lsang, bobomdek yugurayapsan!”
Mana shu gap Helmerning sabr kosasini to‘ldirgan.
Devorga uchgan stakan va Hoeneßning “taktik chekinishi”
Helmer bu haqoratni yutib yuborishni xohlamagan. U stoldan elektrolitli stakanni oladi va Hoeneß tomonga uloqtirmoqchi bo‘ladi. Niyat – bevosita boshiga qarab.
Uning o‘zi aytishicha, nishonga tegmagan. Stakan devorga uriladi, ichidagisi sachraydi. Kiyinish xonasidagi keskinlik esa allaqachon portlash nuqtasiga yetgan bo‘lgan.
Hoeneß vaziyatni bir zumda baholaydi. U javob qaytarish yoki mojaroni chuqurlashtirish o‘rniga, “taktik chekinish”ni tanlaydi – kiyinish xonasidagi fizioterapevtlar yoniga o‘tib, amalda yashirinib oladi. Shunday qilib, ehtimoliy mushtlashuvning oldi olinadi.
O‘sha daqiqada hammasi sinish arafasida turgan munosabatga o‘xshagan. Ammo ertasi kuni voqea butunlay boshqa yo‘sinda tugaydi.
Ertasi kun – ochiq suhbat va adovat yo‘qligi
Bir kecha o‘tib, his-tuyg‘ular bosilgach, ikkovi yuzma-yuz o‘tiradi. Helmerning aytishicha, ular “butunlay ochiq suhbat” o‘tkazishadi. Hech qanday ichida saqlash, ichdan yeb yurish yo‘q. Eng muhimi – Hoeneß xafagarchilikni cho‘zmaydi.
“Uli hech qachon adovat saqlamagan,” deydi Helmer.
O‘sha sovuq kecha, devorga uchgan stakan, keskin qichqiriqlar – hammasi orqada qoladi. Futbol olamida hislar tez alangalanadi, lekin haqiqiy rahbarlar ham, haqiqiy futbolchilar ham ertasi kuni o‘tirib gaplasha oladigan odamlardir. Bu hikoya aynan shuni ko‘rsatadi.
Helmerning Hoeneß haqidagi haqiqiy bahosi
Eng qizig‘i, bugun Helmer Hoeneß haqida gapirar ekan, o‘sha g‘azabli tanaffusni kulimsirab eslaydi. Va u haqda faqat iliq so‘zlar aytadi. Bir paytlar stakan uloqtirgan odam bugun Hoeneßni o‘z hayotidagi eng muhim tayanchlardan biri sifatida ko‘radi.
“Dunyoda muammoim bo‘lsa, boradigan ikki odamim bor. Farqi yo‘q – shaxsiy, moliyaviy yoki sog‘liq bilan bog‘liq bo‘lsin. Ulardan biri – Uli Hoeneß,” deydi u.
Bu e’tirof har qanday rasmiy mukofotdan kuchliroq. “Legend Award” sahnada beriladi. Lekin haqiqiy afsonalik – sovuq kiyinish xonasida qichqirganingdan keyin ham, ertasi kuni yoningga kelib, senga tayanadigan odamlar qolishida.
Hoeneß aynan shunday meros qoldirayotgan rahbar. Bayern tarixidagi g‘alabalar, kuboklar, transferlar bilan birga – mana shunday insoniy, ba’zan yovvoyi, lekin oxir-oqibat ishonchga aylangan hikoyalar ham uning afsonasini mustahkamlaydi.
