
Rahulning Test kriketidagi yutuqlari va o‘ziga ishonchi
Oddiy savolga oddiy javobdek tuyuldi. Lekin matbuot anjumanida aytgan deyarli har bir gapi singari, bu javob ham Rahulning Test kriketidagi ruhiy holatini aniq ochib berdi. Ishonch. O‘ziga ishonish. Fikrining tiniqligi.
Yangi Zelandiyada ilk Test iningida urilgan ilk Test yuztaligi – umuman olganda karerasidagi 13-yi – uni bu Hindiston Test batting chizig‘ining “kattasi” sifatida tamg‘aladi. Bu safda 30 yoshdan oshgan yagona batsman ham o‘zi, 34 yoshda esa allaqachon haqiqiy sardor.
Rahulning Testdagi yo‘li esa silliq bo‘lmagan. U 2014-yil dekabrida MCGda debyut qilganida, bu formatda MS Dhoni uchun so‘nggi o‘yin, Sachin Tendulkar kriketni tark etganiga atigi bir yil bo‘lgan payt edi. Talantli, tanish ismli o‘ng qo‘l batsman — yoshligida dunyoni larzaga keltirishi kutilgan yigit. Keyin esa qaytishlar, tarkibga kirish uchun kurashlar, turli ko‘rinishdagi Rahul. Hozirgi bosqich esa eng uzog‘i bo‘lishi bilan birga, eng samaralisi ham bo‘lib turibdi.
U atrofida tarkib yangilanib, o‘z qiyofasini topayotgan bir paytda, eng keksa a’zo sifatida aynan shu rolida gullab-yashnayotgandek. Bu holat uning maydondagi o‘yinida ham, mikrofon qarshisida gapirishida ham yaqqol seziladi. Shoshma-shosharlik yo‘q. Ortiqcha shovqin yo‘q. Ishonch bor, xolos.
To‘pni qoldirish borasida ham u xuddi shunday aniq. Yangi Zelandiya hujumchilari intizomli bo‘lib, to‘pchilar uchun yaratilgan, biroq sekin-asta ularga qarshi ishlay boshlaydigan pitchda u bu mahoratini juda baland darajada namoyish etdi. Test kriketidagi qadimiy haqiqat yana bir bor tasdiqlandi: eng yaxshi ochuvchilar – to‘pni eng yaxshi qoldira oladiganlar.
Rahulning yuztaligi chiroyli zarbalar bilan bezandi, ammo uning eng katta yutug‘i – vasvasaga berilmaslik edi. Ayniqsa, bowlerlar charchab, pitchdagi tuzoqlar ko‘paygan pallada. Uzoq vaqt davomida sabr qildi. Jiddiy “jahli chiqqan” yagona zarbasi esa oxirgi bo‘limga yaqin, Jacob Duffy sekin pitchda yarmigacha tashlab, hech bo‘lmasa biror narsa qilib berishga urinayotganida keldi. Shunda ham bu ko‘proq vaziyat taqozosi edi, nafs emas.
Qiziq bir fakt: Rahulning Test kriketidagi eng sermahsul sherikligi hozircha Yashasvi Jaiswal bilan. Klassik yin va yang. Bir tomonda – Rahulning sokinligi, boshqa tomonda – Jaiswalning beqaror, ammo xavfli tabiati. Bu kontrast ikkalasini ham ko‘tarib yuborgandek. Ularning o‘rtasidagi sherikliklarda tez-tez kuzatiladigan manzara: Jaiswal tabiiy agressiyasiga berilib, biroz haddan oshsa, Rahul yoniga boradi. Qattiq gap yo‘q, nasihat yo‘q. Ko‘proq sokin ishora: “Sen o‘zing bo‘lib qol, men yoningdaman”.
Devdutt Padikkal bilan ikkinchi wicket uchun qurgan muhim sherikligi ham xuddi shunday ruhda qurildi. Atigi beshinchi Testini o‘tayotgan, baland bo‘yli, nafis No 3 o‘z iningining dastlabki daqiqalarida qiynalayotgan payt edi. Shunda Rahul Matt Henry va Kyle Jamieson kabi hujumchilarning asosiy zarbasini ko‘proq o‘zi qabul qilib, Padikkalga nafas rostlash, ritm topish uchun imkon berdi. Natijada Devdutt asta-sekin ochildi, zarbalariga ishonch qaytdi.
Shubman Gill bilan esa boshqa manzara: Rahul ortga chekinib, yosh sardorga o‘yin sur’atini belgilash imkonini beradi. U boshqalar uchun joy ochib berayotgan, ammo o‘zi ham shu jarayonda yanada to‘liqroq batsmanga aylanayotgan tajribali o‘yinchi.
Bitta narsa o‘zgarmagan: Rahulning to‘p urishdagi sinfi. 3-kun boshlanishidagi ilk ikkita zarbani olaylik. Avvaliga oldingi oyog‘iga tayanib, off tarafga kvadratning oldidan kesib o‘tgan zarba, so‘ngra orqaroq turib, backward point yonidan o‘tgan late cut. Keyin esa Glenn Phillipsga qarshi, oyoqlarini juda mohirlik bilan ishlatib bergan kechki “bezaklar”.
Yillar davomida Rahul yulduz hamkasblar soyasida yashashga majbur bo‘ldi. Endi esa ularning o‘rnini egallagan “o‘rganish daraxti” – yonida turganlar undan oziqlanmoqda. Eng muhimi, u bu rolni nafaqat bajarib, balki undan zavq olayotgandek. Jamoada tutgan o‘rni unga o‘zini qaytadan kashf etish, evolyutsiya qilish imkonini bermoqda. Atrofidagilar esa aynan shu jarayonda, uning soyasida emas, yonida ulg‘aymoqda.
