Nevillening g‘azabi va Carrickning tanqidi: Unitedning mag‘lubiyati
Craven Cottage’da kechgan kecha natija bo‘yicha emas, ruh bo‘yicha esda qoladigan bo‘ldi. United uchinchi liga mag‘lubiyatidan zo‘rg‘a qochdi, xolos. 1:1 hisobidagi durang, Matheus Cunha oxirgi daqiqalarda yo‘nalishini o‘zgartirgan zarba bilan keltirgan ochko — qog‘ozda “qutqaruv”. Maydondagi manzara esa boshqacha edi.
Uchrashuv boshidayoq falokat. Lisandro Martinezning erta bosqichdagi avtogoli Unitedni chuqur teshikning og‘ziga olib bordi. Himoya chizig‘i titradi, pressing yo‘q, ritm yo‘q. Craven Cottage tomoshabinlari jonlanib ketdi, United esa ilk daqiqalardanoq o‘ziga o‘xshamadi.
Oxir-oqibat Cunha zarbasi yo‘lini o‘zgartirib darvozani topdi va hisob tenglashdi. Statistikada bu “muqaddas” ochko. Ammo o‘yin sifati? Aynan shu narsa klub afsonasi Gary Nevilleni portlatdi.
“Hech qachon bunday Unitedni ko‘rmaganman”
Sky Sports efirida Neville so‘zlarini tanlamadi. Uning g‘azabi natijaga emas, harakatga qaratilgan edi. U jamoaning to‘p yo‘q paytdagi ishchanligini “halokatli” deb atadi va bu borada aniq bir chiziq chizdi.
“Nogahon to‘pni yo‘qotib qo‘yish — bo‘ladi. Lekin shunchaki yurib yurgan jamoani? Men bunday Man Utdni ko‘rmaganman,” degan mazmunda u fikr bildirdi. Uning ta’kidlashicha, Fulham to‘pni bemalol nazorat qildi, United esa faqat tomoshabin rolida qoldi.
Neville ayniqsa ikkinchi bo‘lim boshidagi 15 daqiqaga yopishdi. U o‘sha oraliqni “haqiqiy sharmandalik” sifatida tasvirladi, jamoani “manekenlar”ga o‘xshatdi: ogohlik yo‘q, tiriklik yo‘q, oyoq uchida turish yo‘q. Bular — yuqori darajadagi jamoa uchun kechirilmaydigan ayb.
Carrickni ham himoya qilishni to‘xtatishga chaqiriq
Nevillening nishonida faqat futbolchilar emas edi. U murabbiy Michael Carrickning ham pozitsiyasini keskin tanqid qildi. Ayniqsa, Carrickning o‘yin energiyasida “muammo yo‘q” degan bayonoti uni larzaga soldi.
“Nega ularni himoya qilayotganini tushunaman, — deydi u mazmunan. — U sodiq, futbolchilarini yonida ko‘rishni xohlaydi, mavsum oldinda hali uzoq. Lekin u ularni omma oldida himoya qilishni bas qilishi kerak.”
Nevillening fikricha, Carrick ichkarida boshqa gapirayotgani aniq, ammo tashqarida ham juda yumshoq bo‘lib qolmoqda. U ogohlantiradi: savollar endi nafaqat futbolchilarga, balki murabbiyga ham berila boshlaydi. Hozircha klub ichidan bosim sezilmayotgandek, vahima yo‘q. Lekin shunday o‘yinlar davom etsa, Carrick o‘zini “juda katta muammo” ichida topishi mumkin.
Neville bir fikrni alohida urg‘uladi: “Ular murabbiy uchun bundan ko‘ra ko‘proq ishlashi kerak.” Bu gapda butun hukm bor.
Mag‘lubiyatlar zanjiri va ruhiy charchoq
Fulhamdagi rangsiz o‘yin — alohida hodisa emas. Oldiniga Manchester Cityga mag‘lubiyat, so‘ngra Carabao Cup doirasida Brighton qarshisida qulashi. Uch uchrashuv, uch xil zarba, bitta umumiy muammo: to‘p yo‘q paytdagi ishchanlik.
Neville aynan shunga urg‘u berdi. U Unitedni “yurib yurgan” jamoa sifatida tasvirladi, raqib pressingidan qochadigan, to‘pni qaytarib olishga shoshilmaydigan, pozitsion himoyada ham, qarshi pressingda ham o‘zini yo‘qotgan kollektiv sifatida.
United an’anaviy ravishda o‘zini yuqori standartlar bilan o‘lchaydigan klub. Shu fon’da “manekenlar”, “sharmandalik”, “yurib yurgan jamoa” kabi ta’riflar oddiy efir bahosi emas, balki signal. Klub afsonasi bunday so‘zlarni havoga otmaydi.
Savol endi bitta: qachon uyg‘onishadi?
Craven Cottage’dan olib ketilgan bitta ochko — nafas olish uchun qisqa tanaffus, xolos. Lekin bu nafas yetarli bo‘ladimi? Jamoa hali ham ochiqchasiga savol ostida: xarakter qayerda, pressing qayerda, maydondagi g‘urur qayerda?
Neville signal berdi. Endi javobni Carrick va uning futbolchilari berishi kerak. Ular keyingi turda nafaqat raqibga, balki o‘z obro‘siga qarshi ham o‘ynaydi. Jamoa yana yurib yuradimi — yoki nihoyat oyoq uchida turib, o‘zini haqiqiy United sifatida eslatadimi?
