Mourinho va Diomande: sabr bilan qurilayotgan portlash
Mourinho va Diomande: sabr bilan qurilayotgan portlash
José Mourinho yangi mavsumni shoshilinch qarorlarsiz boshlayotgan murabbiylardan emas. Ayniqsa, Diomande masalasida. U kot-d’ivuarli hujumchiga vaqt bermoqda, uni maydonga otib yuborishdan ko‘ra, asta-sekin jamoa ritmiga singdirishni tanladi. Bu bilan u bir emas, ikki maqsadga bir yo‘la erishyapti.
Birinchidan, Diomande moslashishi uchun zarur bo‘lgan tabiiy davr hurmat qilinmoqda. Yangi liga, yangi talablar, yangi raqobat – hammasi birdaniga ko‘tarib bo‘lmaydigan yuk. Mourinho esa bu bosqichni kesib o‘tmaydi, u futbolchining organizmi va psixologiyasi bu bosimni ko‘tara oladigan paytni kutmoqda.
Ikkinchidan, bu yondashuv Arda Guler va Brahim Diaz kabi futbolchilarga ham nisbatan adolatni saqlab turadi. Ular yozgi tayyorgarlik davrida o‘z so‘zini aytdi, zo‘r o‘yin ko‘rsatdi, yillar davomida zaxira va rotatsiyada bo‘lsa ham, bu jamoada o‘z o‘rnini halol mehnat bilan topgan. Endi esa Mourinho ularning bu mehnatini birgina yangi transfer xayoliga almashtirib yubormayapti.
Bu jihat Xabi Alonso bilan taqqoslanganda ayniqsa yaqqol ko‘rinadi. Ispan murabbiy yangi kelgan Mastantuono atrofida jamoa qurishni tanlab, Rodrygo, Diaz va hattoki Vinicius hisobiga ish ko‘rdi. Natija ma’lum: Mastantuono hali asosiy tarkib og‘irligini ko‘tarishga tayyor bo‘lmagan paytda ortiqcha yuk oldi, yonib ketdi, kiyinish xonasida esa muvozanat yo‘qoldi. Avvaliga jasoratdek ko‘ringan qaror oxir-oqibat nazoratni boy berishga olib keldi.
Mourinho xuddi shu xatoga yo‘l qo‘ymaslik uchun rejani boshqa yo‘ldan qurmoqda. Diomande himoyalanmoqda – matbuotdan emas, ichki bosimdan. Unga “hozirning o‘zidayoq yulduz bo‘lasan” degan shart qo‘yilmagan. Reja oddiy: vaqt o‘tgan sayin daqiqalar ortadi, roli kattalashadi, hammasi kutilganidek ketsa, oxir-oqibat asosiy tarkibga tabiiy ravishda kirib boradi. Majburiy emas, ortiqcha shov-shuvsiz, bosimsiz.
Buning markazi esa – mashg‘ulotlar. Mourinho Diomande bilan aynan shu yerda ishlayapti. Taktik sxemalar, pressing burchaklari, jamoadoshlar harakati, pressingdan chiqish, ikkinchi tempga qo‘shilish – hammasi kunma-kun takrorlanmoqda. Murabbiy uni jamoa dinamikasiga shunchaki tanishtirib qo‘ymayapti, shu dinamikaning bir bo‘lagiga aylantirayapti.
Eng muhimi, futbolchining o‘zi bu vaziyatni to‘g‘ri qabul qilgan. Diomande yuzida tabassum, tanaffuslarda shoshma-shosharlik yo‘q, intervyularda xavotir sezilmaydi. U murabbiyga ishonyapti. Bu ishonch tasodifiy emas: o‘tgan mavsumda u Leipzig safida 34 ta Bundesliga uchrashuvidan 33 tasida maydonga tushgan, shundan 28 tasida asosiy tarkibda bo‘lgan, 12 ta gol va 8 ta golli uzatma bilan mavsumni yakunlagan. Bu raqamlar tasodifiy tajribasiz yigitniki emas, yuqori darajadagi hujumchining pasporti.
Shunday bo‘lsa-da, Mourinho “Bundesliga yulduzi” yorlig‘ini olib kelib, darrov unga bo‘yniga ilib qo‘ymadi. Bu yerda boshqa garderob, boshqa ierarxiya, boshqa tarix. Arda Guler va Brahim Diaz o‘z navbatida bu tarixning bir bo‘lagiga aylanib ulgurgan. Murabbiy aynan shu ichki adolatni saqlab, yangi kelgan yulduzni ham, allaqachon o‘zini isbotlaganlarni ham bir xil mezonda ushlab turibdi.
Natijada Diomande uchun ideal sharoit shakllanmoqda: yuqori raqobat, lekin ortiqcha shovqin yo‘q; katta kutishlar, lekin muddat qo‘yilmagan. U maydonga tushgan har bir daqiqasini o‘zi uchun investitsiyaga aylantirishi mumkin. Mourinho esa biladi: to‘g‘ri vaqtda to‘g‘ri futbolchini ochish – murabbiylikdagi eng katta ustunliklardan biri.
Savol bitta: bu sabr qancha davom etadi va qaysi kunda Diomande nihoyat asosiy tarkib eshigini butunlay ochib tashlaydi?
