Mourinho va Chelsea: Lampard va Terry uchun o‘sha kun
Frank Lampard va John Terry uchun o‘sha kun hanuz yurakni o‘rtaydi. Londonning g‘alabalarga o‘rgangan kiyinish xonasiga bir kuni bosh murabbiy kirib keladi va hamma narsa o‘zgaradi.
Ularning so‘zlariga ko‘ra, Jose Mourinho xonaga odatdagidek qat’iy qadamlar bilan emas, og‘ir xayollar bilan kirgan. Lampard eslaydi: murabbiy yoniga kelib, shunchaki aytadi — ishdan bo‘shatilganini. Shu ondayoq Lampardning miyasi ortga qaytadi: bu odam uning karerasini ko‘tarib yuborgan, maydondagi o‘yinini, futbolga qarashini o‘zgartirgan. Kiyinish xonasida esa noodatiy manzara: kattakon futbolchilar, ko‘zlarda yosh. Murabbiy ketayotganda bunday holat deyarli bo‘lmaydi. Bu safar bo‘ldi.
Terry ham o‘sha lahzani unutmagan. U Mourinho haqida gapirar ekan, hurmatdan ko‘ra kuchliroq his — aybdorlik tuyg‘usini yashira olmaydi. Uningcha, zanjirni uzgan epizod aynan o‘zi bilan bog‘liq: Champions League doirasidagi Rosenborgga qarshi 1:1 hisobidagi o‘yin. O‘sha durang, o‘sha yo‘qotilgan ikki ochko, o‘sha gol.
Terry o‘zini aybdor deb biladi: raqibi — “meni odamim” — gol urganini tan oladi. “Agar o‘sha futbolchiga gol urishga yo‘l qo‘ymaganimda-chi? Balki Mourinho yana bir necha yil klubda qolarmidi?” degan savol uni hanuz tark etmagan. U o‘sha kechani eslar ekan, kiyinish xonasidagi manzarani chizadi: kattalar, erkaklar, ko‘zlaridan yosh oqayotgan, nima bo‘layotganini to‘liq anglamayotgan futbolchilar. O‘zi esa hanuz shu natija uchun mas’uliyatni his qiladi. Uning so‘zlaridan bir narsa yaqqol ko‘rinadi — Mourinho bilan munosabatlar nafaqat professional, balki chinakam insoniy bo‘lgan.
Bu orada Mourinho ham o‘sha davrga qaytadi. U klub tepasidagi “uchburchak” — Jose, Peter Kenyon va Roman Abramovich — qanday o‘zgarganini ochiq aytadi. Dastlab Stamford Bridge tribunalarida Abramovichni ko‘rganda yonida faqat rafiqasi va eng ishonchli bir-ikki odami bo‘lardi. Vaqt o‘tishi bilan esa o‘sha joylar tobora to‘ladi: sobiq futbolchilar, agentlar, turli vositachilar. Murabbiyning ta’rificha, ular pul qayerda ekanini juda yaxshi biladigan toifa.
Mourinhoning fikricha, aynan shunday “begona”larning aralashuvi klub ichidagi ish tizimini yemira boshlagan. Qarorlar endi faqat sport direktori, prezident va murabbiy o‘rtasida hal bo‘lmay qolgan, tashqi ovozlar, tashqi manfaatlar ham paydo bo‘lgan.
Shu fon ortida Abramovich bilan munosabatni cho‘zib yuborgan g‘alati voqea ham yuz beradi. Mourinho bir kuni Peter Kenyonning o‘zi ham noqulay ahvolda kirib kelganini eslaydi. Kenyon unga Abramovichning g‘alati iltimosini yetkazadi: Roman Sardiniyada yaxtalarida dam olayotgan, ekipaj a’zolari mehmonxonadagi yigitlar bilan futbol o‘ynashmoqda, yutqazishyapti. “Borib, ular uchun o‘yin yutib kelolmaysanmi?” degan mazmundagi so‘rov.
Mourinho javobi qisqa bo‘lgan: yo‘q. U ertaga bo‘ladigan uchrashuvga tayyorgarlik ko‘rayotgan, mashg‘ulotni tashlab, egasining hordiq o‘yini uchun uchib bora olmaydi. Murabbiy o‘z prinsipidan qaytmagan, Abramovich esa bundan xursand bo‘lmagan.
Shu kabi kichikdek tuyulgan, lekin ramziy epizodlar oxir-oqibat yirik ziddiyatga aylandi. Kiyinish xonasida ko‘z yosh to‘kkan Lampard va Terry uchun esa o‘sha qaror nafaqat murabbiy almashinuvi, balki bir davrning yakuni bo‘lib qoldi. Savol esa hanuz ochiq: o‘sha uchburchakka begona qo‘llar kirmaganida, Mourinho va Chelsea tarixida yana nechta sovrin qo‘lga kiritilgan bo‘larmidi?
