Mike D’Antoni va Steve Nash: Phoenixdagi Inqilob

Mike D’Antoni uchun hammasi Phoenixdagi bo‘sh zalda boshlangan. Rasmiy mashg‘ulot ham emas, murabbiylar ham yo‘q, shunchaki yozgi “pickup” o‘yinlar. Ammo o‘sha yerda klub tarixini butunlay o‘zgartiradigan qaror pishib yetildi.

Dallasdan kelgan Steve Nash Phoenix zaliga tez-tez kirib turardi. Oddiy mashg‘ulotdek ko‘ringan o‘yinlar D’Antoni ko‘z o‘ngida boshqacha manzaraga aylandi: Nash parketga tushishi bilan atrofidagi har bir o‘yinchi birdaniga yaxshilanib ketardi. Paslar tezlashar, qarorlar ravshanlashar, o‘yin oqimi yengillashardi.

D’Antoni ichida xulosa allaqachon tayyor edi: “Bu – olishimiz kerak bo‘lgan yigit.” Shubha qolmadi. Nash jamoani emas, butun klub falsafasini ko‘tarib ketadigan figura sifatida ko‘rindi.

Bu yerda rahbariyatning roli sahnaga chiqadi. Jerry Colangelo – katta qarorlarni beradigan inson. Lekin D’Antoni ayniqsa Bryan Colangelo ishini alohida ta’kidlaydi. Steve Nashni olib kelish, uning atrofida yangi ko‘rinishdagi basketbol qurish g‘oyasini ko‘ra bilish – aynan Bryanning yutug‘i sifatida ko‘rsatiladi. Jerry va Bryan tandemi murabbiyga o‘sha paytdagi odatiy NBA qoliplaridan chiqish, boshqacha o‘ynash jasoratini berdi.

Shu ishonchdan “Seven Seconds or Less” tug‘ildi. To‘pni tez harakatlantirish, qarorlarni chaqmoqdek qabul qilish, hujumni yetti soniyada yakunlashga intilish – o‘sha paytdagi liga standartlariga qarshi ochiq chaqiriq edi. D’Antoni bu tizimni sinab ko‘rishga jur’at topdi, Nash esa uni maydonda jonlantirgan bosh miya bo‘ldi.

Hech kim bu tajriba butun ligaga ta’sir qiladigan darajada portlashini kutmagandi. D’Antoni ham shuni tan oladi: reja bor edi, lekin inqilobni hech kim bashorat qilmagan. Phoenix o‘sha yillarda chempion bo‘lmadi, ammo NBA hujumi qanday ko‘rinishi kerakligi haqidagi tasavvurni tubdan o‘zgartirdi.

Va bularning ildizi, aslida, yozgi bo‘sh zaldagi oddiy “pickup” o‘yinlarda, Steve Nash bir guruh jamoadoshni birdaniga yaxshiroq basketbolchiga aylantirib qo‘ygan o‘sha lahzalarda yotardi.