Matthew Mayich: Oila, do'stlar va umid to'plagan duo
John va Christina Mayich bugun ikki narsani xohlaydi.
Birinchisi – odamlar ularning o‘g‘li Matthew kimligini bilsin.
“Matthew – yigitlarning yigitı,” deydi Christina. “Oddiy, sodda, yuqumli tabassumli bola. Kim bilan gaplashmang, hamma avval uning kulgisini eslaydi. Baliq ovlashni yaxshi ko‘radi, deyarli har kuni qarmoq tashlaydi. Oilasini yaxshi ko‘radi. Uydan chiqmay, biz bilan birga bo‘lishni yoqtiradi. Bazmlarga qiziqmaydi… Biz bilan bo‘lishni xohlaydi. Qiz do‘stini, aka-ukalari va opa-singillarini yaxshi ko‘radi, hazilkash, gapdon.
“Va jamoadosh sifatida – xokkey uning butun dunyosi. U jamoadoshlarini himoya qiladi. Har doim yoningda turadi. Siz biz bilgan va sevgan Matthew bilan tanishishingizni juda istardim.”
“U xonaga kirishi bilan quvonch kiradi, gap shu,” deya qo‘shimcha qiladi otasi John.
Christina davom etadi:
“U xokkey tufayli safarda bo‘lsa, uyimiz boshqacha. U kirsa – hayot, energiya, shovqin. U bizning uyimizga, oilamizga, hatto mahallamizga boshqa kayfiyat olib kiradi.”
Ikkinchi iltimoslari esa oddiy, lekin og‘ir: qaerda bo‘lishingizdan qat’i nazar, qaysi din vakili bo‘lishingizdan qat’i nazar, 21 yoshli o‘g‘illari uchun duo qilishingizni so‘rashadi.
Issiq mashg‘ulot va qulagan orzular
Matthew Mayich o‘tgan oy Arizona State safiga kelib qo‘shildi. U bu yerga OHL Ottawa bilan to‘rt mavsum, NCAA Clarkson bilan yana bir yil o‘tkazgach, katta umidlar bilan keldi. Kelganidan bir necha kun o‘tib, 20-avgust kuni, ochiq havodagi mashg‘ulot paytida yiqilib tushdi. Shundan beri u kasalxonada, komada.
Universitet mashg‘ulot sharoitlarini o‘rganmoqda, matbuot xizmati tekshiruv bo‘yicha tez orada yangilik bo‘lishini ma’lum qilgan.
“Bizga o‘sha kuni ertalab mashg‘ulot bo‘lgani, havo juda issiq bo‘lgani, bunday sharoit mashg‘ulot uchun yaramagani aytildi,” deydi John. “Matthew issiq urishidan aziyat chekkan. Yuragi bilan bog‘liq emas. U tayyor kelgan. Yoz bo‘yi ishlab, bu mavsumga yuz foiz tayyor edi.
“Lekin issiq… hammasini chalg‘itdi. U yiqildi va hanuz komada. Shunday holatda ham, biz o‘zimizni nisbatan baquvvat tutishga harakat qilyapmiz. Tanlovimiz yo‘q, oldinga yurishimiz kerak.”
Shifokorlar nima deyapti?
“Har kuni alohida kurashyapmiz,” deydi Christina. “Qattiq duo qilyapmiz, Rabbimizdan mo‘jiza so‘rayapmiz.”
“U jangchi,” deydi John. “Biz buni bilamiz. Uni tirik qolishi uchun qo‘limizdan kelgan hamma imkoniyatni berayapmiz.”
Arizona palatasidan – butun dunyoga yoyilgan duo
Mayichlar Arizona shtatida yolg‘iz emas. Bu yerda ularning qizi Stephanie, o‘g‘li Josh, to‘rt yillik qiz do‘sti Alexa bor. Lekin eng hayratlanarlisi – kutilmagan manzillardan kelayotgan yordam. Hatto Kenyadan ruhoniylar ularga murojaat qilgan.
“Shuncha davlatdan xabar kelayotganini eshitib hayratda qoldik,” deydi Christina. “Matthew – Stoney Creek, Ontariodan chiqqan sodda bola. Qanday qilib hikoyasi bunchalik uzoqqa yetib borgan, odamlar uning uchun duo qilayapti – tushunish qiyin. Bu shunchaki dunyoda yaxshi odamlar juda ko‘p ekanining isboti. Agar bu sinov bo‘lmaganda, insoniyatning bu tomonini hech qachon ko‘rmasdik.”
Oila shifokorlar, hamshiralar, butun kasalxona xodimlariga, shuningdek Arizona bo‘yicha sakkizta shifoxonani boshqaruvchi Anthony Houston’ga chuqur minnatdor. U Matthew kerakli tibbiy yordamni olishini ta’minlagan.
Mayichlar mahalliy livanlik jamoa bag‘riga ham qabul qilingan. Oila shifobaxsh mo‘jizalari bilan mashhur bo‘lgan Livanlik rohib, avliyo Charbelga ibodat qilish uchun ularning cherkoviga borganidan keyin ular bilan aloqalar yanada mustahkamlangan.
Xokkey olamidan ham ko‘plab odamlar yonlarida turibdi: Utah murabbiyi, Matthewni Ottawa 67’s davridan beri tanigan Andre Tourigny, shuningdek Auston Matthews, Clayton Keller va Xhekajlar oilasi. John va Jack Xhekaj – Arber va Florianning otasi – eski do‘stlar.
“Bir yakshanba gaplashmasak, keyingi yakshanba albatta gaplashamiz,” deya kuladi John. “Ikki yakshanbadan ortiq sukut bo‘lmaydi.”
Tage Thompsonning onasi Kim boshchiligidagi Thompsonlar oilasi ham yonlarida.
“Kim Matthew uchun chiroyli hushyorlik (vigil) marosimi uyushtirdi,” deydi Christina. “Unda Arizona State jamoadoshlari, ularning oilalari, istagan har bir kishi ishtirok etdi. Bu biz uchun juda qadrli bo‘ldi.”
“Taxminan 25–26 nafar hozirgi va sobiq o‘yinchi kelgan,” deydi John. “Ko‘rish juda yoqimli edi.”
Christina uchun esa bu lahza og‘ir, ammo issiq bo‘ldi.
“Ularni ko‘rib, yuragim ezildi,” deydi u. “O‘yladim: ‘Matthew, sen hozir ularning orasida o‘tirishing kerak edi. Bu yerda emas.’ Og‘ir edi. Shu bilan birga, juda iliq… Tasvirlab berish qiyin. Hammasi yuragimda. Barchaga minnatdorman.”
Johnning Matthewning jamoadoshlariga alohida so‘zi bor:
“Ularni ham o‘ylayman. Bunday voqeani ko‘rish oson emas. O‘zlarini aybdor his qilishlarini aslo istamayman. Ular juda xunuk manzaraga guvoh bo‘lishdi. Umid qilamanki, bu holatni yengib o‘tishadi. Ularning faqat yaxshiliklarini tilayman.”
Mahalladagi bolalar, keksa bobo va “hayotga chanqoq” yigit
Ota-ona eng ko‘p nimadan faxrlanadi? O‘g‘illarining hamma yoshdagilar bilan do‘stlasha olganidan.
U uch yoshli qo‘shnining velosipedini yig‘ib bergan, qiz do‘sti Alexaning sakson yoshdan oshgan bobosiga pomidor ekishda yordam bergan. Johnning yodida – Ring kamerasi yozuvlari: mahalla bolalari eshik oldida turib, Matthewni ko‘chada xokkey o‘ynashga chaqirishadi. U deyarli hech qachon rad etmagan.
“U shunchaki… hayotni yashardi,” deydi John. “Shu. Haqiqatan ham yashardi. Hech kimni hukm qilmasdi. Hech qachon.”
Bugun esa uning kasalxona palatasi ham ana shu hayotga chanqoqlikni eslatadigan buyumlar bilan to‘lib bormoqda.
“Xabarni eshitgan besh do‘sti darhol uchib keldi,” deydi Christina. “Bass Pro’dan baliq ovlash anjomlarini sotib olishdi, palatasini bezatishdi. U yaxshi ko‘rgan narsalar bilan o‘rab qo‘yishdi.”
Bosh tomoni yonida kichik xaltachada tosh. Tanasida – Miraculous Medal deb ataluvchi kichik medalyon. Mayichlar o‘zlarini sodiq katoliklar deb bilishadi; bu medal – imonni yo‘qotmaslik, duo kuchiga ishonishni eslatadi.
“Bir ingliz yigit bizni topdi va shu tosh bilan medalyonni yubordi,” deydi Christina. “Pochta orqali surat ham kelgan, unda bir rohiba. Avval kimligini bilmaganman. U yaqinda vafot etgan irland rohibasi ekan, kanonizatsiya jarayonida.
“U shunday debdi: ishonmasangiz ham, bu toshni Matthewning boshiga qo‘ysangiz, hech narsa yutqazmaysiz. Men esa yuragim juda ta’sirlangani uchun qo‘ydim. Ertasi kuni unga yozdim. U tushuntirdi: Matthew haqida eshitgach, qalbida bizni topishi kerakligini sezgan. O‘zi nogiron, uyidan kam chiqadi, lekin bu safar chiqqan. Tosh va medalyon ular uchun aziz bo‘lgan Medjugorje yaqinidagi joyda muqaddas qilingan ekan.”
Medjugorje – Bosniya va Gersegovinadagi mashhur katolik ziyorat maskani. U chorvat xalqiga tarixan juda yaqin. Mayichlar ham aslida chorvat ildiziga ega. Matthew telefonining ekran fonida yillar davomida Luka Modric libosidagi o‘z surati turgan.
“Bu tosh Bizning Onamiz tomonidan duo qilingan, deyishdi,” deya davom etadi Christina. “Bu men uchun dunyoga teng bo‘ldi. Bunday narsa bo‘layotganiga ishonolmadim. Bu Maryam – onamiz – biz bilan ekanining ishorasi edi. U bizni O‘g‘liga yetaklayapti, bizga taskin va osoyishtalik berayapti. Shuning uchun Angliyadan bizni topgan o‘sha odamga yuragimizdan minnatdorchilik bildiramiz.
“Yo‘lda uchratganimiz, tanigan-tanimagan shuncha odam yuragimizni larzaga soldi. Insoniyatdagi yaxshilikni ko‘rsatdi. Ularning barchasi bizga umid va imon bag‘ishlayapti.”
“Uyda va butun dunyoda bo‘layotgan qo‘llab-quvvatlashni ko‘rish – tasvirlab bo‘lmaydigan tuyg‘u,” deydi ukasi Josh. “Hech tasavvur qilmaganman. Bu – ne’mat.”
Christina bo‘ynida taqib yuradigan ruhiy marjonni har gal tashrifida Matthew tanasiga qo‘yadi.
“Bu marjonda hamma bolalarimizning xochlari bor,” deydi u. “Aka-ukalari, opasi, qarindoshimiz Vicky va uning eri Owenning xochlari. Yana Matthewning yangi eng yaqin do‘sti – Sister Bettyning sovg‘asi bor. U biz aytmay qolgan haqiqiy ne’mat. Har kuni keladi, ‘eng yaxshi do‘sti’ Matthew uchun duo qiladi.
“U menga o‘zining shaxsiy relikviyalaridan birini berdi. O‘zi dahshatli avtohalokatga uchragan, lekin shu relik bilan birorta tirnoq ham sinmaganini aytdi. Endi Matthewda turibdi. U: ‘Matthew uyg‘onganda, o‘zi qaytarib beradi,’ dedi.
“Turli din vakillari biz bilan bog‘lanib, jamoalari Matthew uchun duo qilayotganini aytishmoqda. Sizga tushuntirib berolmayman. Nafasimizni ichimizga solib qo‘yadigan darajada ko‘p odamlar uning uchun kurashyapti. Faqat minnatdormiz.”
“Bizning ko‘chamizdagi sariq lentalardan boshlandi, keyin butun yerga yoyildi,” deydi John. “Bu – Matthewning o‘zi. Uning fe’l-atvori. Bir marta ko‘rgan odam, keyin yana kimlargadir tanishtiradi. Shunday qilib tarqaladi.”
“Bu aslida Kanadada boshlangan,” deya qo‘shimcha qiladi Christina. “Instagram’da ‘Yellow Ribbons for Matthew’ degan sahifa bor. Odamlar daraxtlariga sariq lenta bog‘lashyapti. Bolalar sariq lenta taqishayapti. Yaqinda Ottawada futbol turniri bo‘ldi… bolalar Matthewni sharaflab, kichkinaligida kiygan futbol raqami – 9 va bosh harflari ‘M.M’ yozilgan belgilar bilan o‘ynashdi.
“Endi bu sariq lenta harakatiga aylandi.”
Matthewning kasalxona derazasida uchta sariq lenta osig‘liq.
Xokkey orzusi: Ottawa muzidan Nashville sahnasigacha
Mayichlar o‘g‘illarining xokkey orzusi ro‘yobga chiqishi mumkinligini birinchi marta Andre Tourigny – o‘shanda OHL Ottawa 67’s bosh murabbiyi va xokkey operatsiyalari vitse-prezidenti – Matthew mashg‘ulot va o‘yinlariga qayta-qayta kelishni boshlaganida sezishgan.
“Bir soatlik mashg‘ulotini ko‘rish uchun odamlar olti–yetti soat yo‘l bosib kelishyapti,” deydi John. “Bu juda zo‘r narsa.”
Christina jilmayadi: “Matthew hayajonda bo‘lgani uchun biz ham hayajonda edik.”
Keyin Coyotes Tourigny’ni Ottawadan olib ketdi. Matthew esa u yerda hali birorta rasmiy o‘yin o‘tkazishga ulgurmadi. O‘rniga Dave Cameron keldi va tezda o‘yinchi hamda oilasi bilan mustahkam aloqalar o‘rnatdi.
John ilk bor 16 yoshli Matthewni Ottawaga olib kelgan kunini eslaydi.
“COVID davri edi, billet oilasi bilan yuzma-yuz uchrasha olmaysiz,” deydi u. “Uyni eslayman – qizil eshik. Mashinadan yuklarini tushiryapman, u esa ayvonga chiqib, eshik yopiq turgan joyga borib turibdi. Men orqaga qarasam, u allaqachon ichkariga kirib, eshikni yopib bo‘lgan. Tayyor edi.”
Christina kulib eslaydi: “Billet oilasi ham: ‘Biz bu ishda yangimiz,’ deyishdi. Men: ‘Biz ham,’ dedim. ‘Xo‘sh, xayr, Matthew,’ dedik-da, ketdik.”
John yakunlaydi: “Lekin u aynan o‘sha yerda bo‘lishni xohlardi.”
Uy sog‘inchimi? Savol tugashi bilan ikkala ota-ona ham bir ovozda:
“Yo‘q. Yo‘q. Yo‘q.”
“Ha, bizni sog‘ingan, albatta,” deydi Christina. “Lekin bu – uning ishi, orzusi edi. U bu hayotni yaxshi ko‘rardi. Billet oilalarini ham juda yaxshi ko‘rardi, hammasi bilan juda yaqin bo‘lib ketgan.”
Keyin 2023 yilgi NHL Draftiga tayyorgarlik boshlandi. Matthew telefoniga klub qo‘ng‘iroqlari kela boshladi.
“Turli jamoalar aloqaga chiqardi,” deydi John.
“Matthew xonaga kirib ketardi, men esa eshik ortida quloq tutib turardim,” deya kuladi Christina.
John Wendel Clark va Doug Gilmour davridagi Maple Leafs muxlisi bo‘lib ulg‘aygan.
“Leafs qo‘ng‘iroq qilganida… yurakka boshqacha urdi,” deydi u.
Christina tasdiqlaydi: “Ha, ular bir necha marta qo‘ng‘iroq qilishdi.”
John davom etadi: “Shunday paytda o‘ylaysiz: ‘Voy, bu bola bu sport bilan qanchalik uzoqqa bordi.’ Ishonish qiyin.”
Oxir-oqibat St. Louis Blues 2023 yilgi draftning oltinchi raundida, 170-raftda Matthewni tanladi. Oila Nashville’ga borib, bu lahzani o‘z ko‘zi bilan ko‘rdi. John ularni Blues varianti bo‘lishi mumkinligidan xabardor bo‘lganini aytadi, lekin:
“Draftga borishimizning asosiy sababi – Tampa Bay undan choynaklarini olib kelishni so‘ragan edi. Demak, jiddiy qiziqish bor.”
Christina kulib qo‘shadi: “Shunda: ‘Unda albatta boramiz,’ dedik.”
John: “Hamma mehnat ko‘z oldingizdan o‘tadi… Biz qilgan ishlar, buvilar-bobolar, aka-uka, opa-singillar, do‘stlar qilgan mehnat. Bir narsani Matthew foydasiga aytaman: u o‘zini yaxshi odamlar bilan o‘rab oldi. Atrofida juda yaxshi insonlar bor. Hammasini sanab bo‘lmaydi, lekin aynan shuni to‘g‘ri qildi – yaxshi odamlarni tanladi.”
Yaxshi odamlar yaxshi odamlarni tortadi.
John biroz jim qoladi, so‘ng: “Ha,” deydi.
Opa Stephanie uchun o‘sha kun bir umrga yodda qolgan.
“Orzularining ko‘z o‘ngimizda ro‘yobga chiqishi,” deydi u. “Bir payt kelib, ichimda xavotir uyg‘ongan: ‘Nima bo‘lyapti o‘zi?’ deb o‘ylaganman. Nihoyat uning ismi yangraganida, yelkamizdan tog‘ ag‘darilgandek bo‘ldi. Hammasi go‘yo xira, lekin ayni paytda juda ravshan eslanadi. Uning yillik mehnatini ko‘rasiz. O‘sha paytda hammasi o‘zini oqlagan edi.”
“Men va Matthew har yili draftni birga tomosha qilardik,” deydi ukasi Josh. “Bu bizning an’anamiz edi. O‘sha zalda bo‘lish, uni ishtirokchi sifatida ko‘rish – tasavvur qilib bo‘lmaydigan tuyg‘u. Uning ismi e’lon qilingan on – hech qachon unutmayman. St. Louis uni tanlaganida – men bolaligimdan Boston muxlisi bo‘lsam ham – darrov St. Louisning Bostonni yenggan finalini hazil qildim. Lekin akamning orzusi ro‘yobga chiqqanini ko‘rish – haqiqiy mo‘jiza edi.”
Draftdan chiqib ketayotganda, yana bir unutilmas lahza sodir bo‘ladi.
“Burchakda turgan edik,” deydi Christina. “Yana bir guruh yangi draft qilingan yigitlar bor edi. Bir odam olomon orasidan o‘tib, to‘g‘ri Matthewga bordi, yelkasiga qoqdi.
“Men: ‘Johnny, bu odamni taniyman, qayerdadir ko‘rganman,’ dedim. U: ‘Bu Shane Doan,’ dedi. Matthewdan so‘radik: ‘Nima dedi senga?’”
John hozir eslatadi: “(Doan): ‘Tabriklayman. Seni kuzatib boramiz,’ degan.”
“U buni shunchaki aytganmi yoki yo‘qmi, bilmayman,” deydi Christina. “Lekin Matthew uchun bu gap juda katta ahamiyatga ega bo‘ldi.”
O‘tgan bahor, ukasi Joshni qo‘llab-quvvatlash uchun Buffalo Sabres pley-off o‘yiniga borgan Matthew yana Doan bilan to‘qnash keladi. Shane uni olomon orasidan ko‘rib qoladi, yoniga borib, yelkasiga qoqib salom beradi.
“Matthew uchun bu juda katta narsa edi,” deydi Christina. “Uni ataylab topgani, yoniga borgani.”
John urg‘u beradi: “Bu tasodif emas edi. U ataylab kelib gaplashdi.”
Alexa – “maxsus farishta” va yana kutayotgan ovoz
John va Christina o‘g‘illarining qiz do‘sti Alexa haqida alohida gapirishni istaydi. Rasmiy ravishda to‘rt yillik munosabat, lekin aslida bir-birini ancha oldin bilishgan. Alexa yonida ularning birga tushgan suratlaridan iborat albom ko‘tarib yuradi.
“Alexa – bizning maxsus farishtamiz,” deydi Christina. “U bilan xokkeyda tanishganmiz. Matthewni qo‘llab-quvvatlash uchun kelgan edi. O‘sha kundan beri oilamizning bir bo‘ligi. Tanishganimizdan keyin darrov Ottawaga safarga chiqib qoldik, u esa oilamizni bir zumda ichidan ko‘rdi. Uning oilasi – Matthewning oilasi ham. Otasi Matthewning eng yaqin do‘stlaridan biri. Ular juda qo‘llab-quvvatlashadi, Matthew uni juda sevadi.
“Va men hamma uchun, hamma duo uchun, har bir odam uchun cheksiz minnatdorman. Agar Matthew uchun yana ko‘proq duo yig‘a olsak, bu biz uchun dunyoga teng bo‘ladi.”
So‘ng so‘zni opasi Stephanie oladi.
“U qayerga borsa, o‘sha yerga yorug‘lik olib kirardi,” deydi u. “Shovqin ham olib kirardi, lekin eng yoqimli shovqin. Juda hazilkash. Biz umid qilamiz va duo qilamiz: shu ovozni yana eshitsak. Va men ishonaman – eshitamiz.”
Savol esa ochiq qoladi: sariq lentalar, duo va butun dunyoning mehridan to‘qilgan bu hikoya – Matthewni yana muzga, hayotga qaytarishga yetadimi?
