Marcus Rashfordning Old Traffordga qaytishi: tanqidlardan keyingi yangi bob

Manchester United uchun Ipswich ustidan 5:2 hisobidagi g‘alaba ko‘p narsani anglatdi. Lekin Old Trafford kechasining eng katta hikoyasi hisobdan emas, qanotdan boshlandi. Marcus Rashford nihoyat yana asosiy tarkibda, yana Premier League startida, yana markazda edi.

21 oylik tanaffusdan keyingi ilk ligadagi start – bu shunchaki statistika emas. Bu futbolchining klubdagi kelajagi deyarli yopilgandek ko‘ringan palladan keyingi qaytish hikoyasi.

Qarama-qarshi yo‘llardan qaytgan hujumchi

Bir paytlar Rashfordning Manchester Uniteddagi kunlari sanalab qolgandek edi. Ruben Amorim bilan kelishmovchilik, Aston Villa va Barcelona safidagi ijaralar, Kataloniyada qolish imkonini bergan 26 million funtlik band… Agar Barcelona bu imkoniyatdan foydalanganda, bu kecha umuman bo‘lmasdi.

Transfer oynasi seshanba kechasi yopiladi. Hozircha esa bir narsa aniq ko‘rinadi: Rashford o‘zining bolaligidagi klubida qoladi.

Ipswichga qarshi uchrashuvda u yana eski xavfli ko‘rinishiga qaytdi. Tezlik, keskin yugurishlar, doimiy tahdid. Himoyachi Harry Maguire buni ichkaridan ko‘rayotgan futbolchi sifatida aniq his qiladi.

“U katta iqtidor,” – deydi Maguire. – “U har doim tahdid.”

Bu so‘zlar yillar davomida Rashford atrofida aylangan shubhalar fonida yanada og‘irroq eshitiladi.

Tanqidlar, savollar va shubhalar

Rashford atrofidagi salbiy kayfiyat yangilik emas. Erik ten Hag davridan boshlab uning mehnatiga, maydondagi ishlashiga, hatto futbolni o‘zi yoqtiradimi-yo‘qmi degan savollargacha berildi.

Bunday muhitda ko‘pchilik yonib ketadi. Rashford esa chetga chiqdi, boshqa murabbiylar qo‘lida ishladi. Aston Villa safida Unai Emery, Barcelona’da Hansi Flick bilan bo‘lgan davr uni yana futbolchi sifatida qayta ochgandek bo‘lildi. Endi esa bosh murabbiy Michael Carrick – uni akademiyadan beri yaxshi biladigan inson.

Bu ham kichik omil emas.

Maguire eslatadi: “Unutmaslik kerak, Marcus bu klub uchun ajoyib faoliyat o‘tkazgan.”

Bu gapning ichida ham maqtov, ham og‘riq bor. Chunki uzoq yillar bu darajadagi klubda o‘ynagan har bir futbolchi biladi: yomon mavsumlar keladi. Va bu yerda yomon mavsum degani – shunchaki forma yo‘qolishi emas, to‘liq bosim, tanqidlar, shubhalar to‘lqini.

“Yomon mavsumlar kelganda, hamma senga yopishadi. Bu klubda o‘ynashning bir qismi,” – deydi Maguire. U bu jarayonni o‘zi ham boshidan o‘tkazgan: asosiy tarkibdan tushib qolgan, sardorlik bog‘ichidan ayrilgan, ketishi kutilgan.

Shu sabab u Rashfordning holatini yaxshi tushunadi: “U qaytib keldi, juda yaxshi tayyorlangan, o‘tkir. Biz uni qaytib olganimizdan hayajondamiz.”

“Agar u bu yerda bo‘lishni istasa…”

Maguire so‘zlarida bitta muhim chiziq bor – Rashfordning o‘zi haqida emas, uning niyati haqida.

“Agar Marcus bu yerda bo‘lishni istasa, ishlashni, o‘sishni, jamoaga yordam berishni xohlasa, albatta, biz uni tarkibda ko‘rishni xohlaymiz.”

Bu gaplar Rashford kelajagi faqat klub qo‘lida emasligini eslatadi. Qolish, kurashish, yana bu stadionni o‘z uyidek his qilish – avvalo futbolchining o‘z qarori.

Maguire ham baribir talabni baland qo‘yadi: “U yana ko‘p narsani qila oladi, o‘zi ham shunday deydi, deb o‘ylayman. Agar biz uni sog‘lom saqlasak, baxtli qilsak, u esa ochko‘z va g‘ayratli bo‘lib qolsa, u biz uchun ulkan boylik.”

Old Trafford tribunalari ko‘p iste’dodlarning ko‘tarilib, so‘ng yo‘qolib ketganini ko‘rgan. Rashford esa hozircha bu yo‘lning qaysi tomoniga burilishini o‘zi belgilaydi.

Kobbie Mainoo: yangi “monstr” shakllanmoqda

Carrick uchun bu kecha faqat Rashford qaytishi bilan esda qolmaydi. Yana bir ism – Kobbie Mainoo.

Ipswichga qarshi uchrashuvda u ham mavsumdagi ilk startini oldi. Uchrashuv boshida United hisobda ortda qoldi, lekin Mainoo o‘yinga kirib borar ekan, markazdagi ritm o‘zgara boshladi.

“Ishonish qiyin, lekin u mavsumoldi o‘yinlarida unchalik ko‘p daqiqa olmadi,” – deydi Maguire. – “Shunga qaramay, u ajoyib o‘yin ko‘rsatdi.”

Maguire ayniqsa bir jihatni alohida ta’kidladi: “To‘p bo‘lmagandagi ishi Michael kelganidan beri juda o‘sdi. U markazda haqiqiy monstrga aylanib bormoqda, ikkinchi to‘plarni, kurashlarni juda ko‘p yutadi.”

Bu so‘zlar tasodifiy emas. Amorim davrida ko‘p bor e’tibordan chetda qolgan Mainoo’ni aynan Carrick qayta jonlantirdi. Endi esa yana bir ruhiy zarba – Angliya terma jamoasi bosh murabbiyi Thomas Tuchel uni Jahon chempionatida maydonga tushirmadi.

Bu yosh futbolchi uchun bu ham sinov. Maguire buni tushunadi va darrov Rashford bilan bog‘laydi.

“Agar biz uni bu klubda yana 10 yil o‘ynashini istasak, u ham Rashford va men haqida gapirganimdek, qiyin davrlarni boshidan kechiradi. Bu ham yo‘lning bir qismi.”

Shu bilan birga, u Mainoo xarakteriga ishora qiladi: “U juda sokin, bosimi baland o‘yinlarda ham o‘zini yo‘qotmaydi, o‘ziga ishonchi katta. U bu klub uchun ko‘p yillar davomida ajoyib futbolchi bo‘ladi.”

Yangi davr eshigida

Carrick Rashfordni “deyarli yangi transfer” deb ta’rifladi. Bu ibora bo‘rttirma emas. Klub ichida ham, tribuna orasida ham Rashford atrofidagi munosabat keskin bo‘lingan paytda, u o‘zini qaytadan isbotlash imkonini qo‘lga kiritdi.

United so‘nggi yillarda “yuqoridan pastgacha” ideal ishlamaganini Maguire ochiq tan oldi. Chempionlik uchun kurash bo‘lmagan, beqarorlik ko‘p bo‘lgan, tanqidlar esa futbolchilarga borib urilgan. Rashford ham, Maguire ham, endi esa Mainoo ham shu bo‘ron ichida.

Ipswich ustidan g‘alaba – faqat uch ochko. Lekin bu uch ochko ichida boshqa narsa ham bor: qaytish, ishonch, yana bir bor urinib ko‘rish va nihoyat, o‘z uyida o‘zini futbolchi sifatida qayta his qilish.

Savol esa endi bitta: bu kecha Rashford uchun yangi boshlanish bo‘ladimi yoki Old Trafforddagi navbatdagi qisqa epizod bo‘lib qoladimi?