Man Utd ayollar jamoasi inqirozi: Marc Skinner va yangi murabbiy Eva Olid
Marc Skinner davri bir paytlar Man Utd uchun burilish nuqtasi bo‘lib ko‘ringandi. 2024 yilda ilk katta sovrin, so‘ngra tarixdagi birinchi Yevropa ishtirokida darhol Champions League chorak finali. Hammasi mantiqan bitta xulosaga olib kelardi: bu jamoa yuqoriga qarab ketmoqda.
Endi esa manzara butunlay boshqacha. Skinner yo‘q. Man Utd Women’s Super League jadvalining eng past pog‘onasida, hatto yangi ko‘tarilgan Charltondan ham yomonroq to‘plar nisbatiga ega. Yillar davomida bosqichma-bosqich qurilgan loyiha endi ko‘z o‘ngimizda yemirilib boryapti.
2018 yilda qayta tuzilganidan beri klub ligadagi eng uzun g‘alabasiz seriyasini boshdan kechirmoqda – olti o‘yin. Hali faqat ikki tur o‘tkazilgan bo‘lsa ham, ikkala uchrashuv ham xavotirli signallar bilan to‘la bo‘ldi. Yangi bosh murabbiy Eva Olid uchun bu qadar og‘ir, bu qadar erta zarbalar – lavozim boshi uchun zo‘r bosim.
Bu inqirozning barchasini uning bo‘yniga qo‘yib bo‘lmaydi. U meros qilib olgan tarkib chuqurroq muammolardan darak beradi. Chelsea qo‘lidan 5:0 hisobidagi mag‘lubiyatdan so‘ng u shunday dedi: “Menga boshi egik futbolchilar yoqmaydi. Boshni ko‘tarish kerak, davom etamiz”. Gaplari qat’iy, ammo vaziyat ham shunchalik qattiq.
Olid endi faqat qarshilik ko‘rsatishi mumkin. Ammo u o‘ziga berilgan imkoniyatlarni so‘rashga ham haqli. Bunday savollar ichkarida allaqachon berilgan bo‘lishi ham mumkin. Maydondagi ishonchsizlik klubning ayollar dasturiga bo‘lgan ikkilanishini juda aniq aks ettiryapti.
Klub investitsiyasi yetishmasligi, hatto qiziqishning sustligi haqida allaqachon ko‘p yozildi. Yozda Man Utd tajribali yulduzlarni emas, akademiya va yoshlarni ustuvor qo‘yishga qaror qildi – ancha arzon yo‘l. Aynan shu burilish Skinnerni klubdan ketishga majbur qildi, rasmiy bayonotda “o‘zaro kelishuv” deb atalgan bo‘lsa-da.
Ammo 43 yoshli murabbiy o‘ziga ko‘proq vositalar kerakligini ochiq aytgan. U murojaatlari rad etilgani bugun maydonda yaqqol sezilyapti.
Olidni nimalar kutayotgani avval aniq bo‘lmagandir, ammo atigi ikki o‘yindan keyin hammasi juda shafqatsiz tarzda ochilib qoldi. United ilk ikki turda zarbalar soni bo‘yicha, yangi ko‘tarilgan jamoalar bundan mustasno, liga rekordiga tenglashdi – o‘tgan mavsumda tushib ketgan Leicester ko‘rsatkichiga. Bu hujum emas, bu signal.
Albatta, yangi murabbiy ostida moslashuv davri bo‘ladi. Ko‘pincha yoqimsiz bo‘ladi. United WSLda Chelsea bilan 14 ta urinishda ham g‘alaba qozona olmagan, shuning uchun navbatdagi mag‘lubiyat ham allaqachon shakllanib bo‘lgan haqiqatning davomi xolos: United Chelsea’ni yenga olmaydi.
Beshta to‘p farqi bilan yutqazish esa odatiy emas. Skinner qurib ketgan poydevor birdaniga chayqalib ketgandek. Endi navbat Arsenalga. Keyingi shanba kuni, Sky Sports efirida, Manchester klubi o‘zini butun mamlakat oldida ko‘rsatadi. Tuzatish kerak bo‘lgan nuqtalar shunchalik ko‘pki, qayerdan boshlashni o‘ylab ham bo‘lmaydi. Balki, haqiqatdan ham, endi faqat yuqoriga qarab yurish qolgandir?
Bitta narsa aniq: Olid jamoasiga bundan ham yomonroq o‘yinlarga yo‘l qo‘yish hashamatini ko‘tara olmaydi.
Chelsea zarbasi va Lauren James savoli
Chelsea uchun esa bu g‘alaba oddiy uch ochko emasdi. Bu zarba edi. Tanqidga javob. Aston Villa bilan 1:1 hisobidagi durangdan so‘ng Sonia Bompastor jamoasi ustiga savollar yog‘ilgandi – ustunlikni natijaga aylantira olmagan, ritmni yo‘qotgan, degan gaplar ko‘paydi.
Unitedga qarshi javob esa shafqatsiz bo‘ldi.
Raqib ojiz bo‘lishi mumkin, ammo Chelsea namoyishi baribir hayratli edi. Bompastor shunday dedi: “Raqibni haqiqatan ham og‘ritish imkoniyati bo‘lsa, ularga bo‘lgan eng katta hurmat – imkon qadar ko‘proq gol urish”. London klubi aynan shuni qildi.
Hech qanday chegirma, hech qanday rahm-shafqat. Kuchlilar zaiflarga qarshi. Elita oddiylikni ezib tashladi.
Lauren James yana bir bor Chelsea superquroliga aylandi. Bu safar esa u yolg‘iz emasdi. O‘yin markazida Keira Walsh ritm berdi, Sjoeke Nusken va Wieke Kaptein to‘qnashuvlarda ustun kelib, raqibni jismonan ham, taktik jihatdan ham bo‘g‘ib qo‘ydi.
Yon chiziqlarda Katie McCabe va Ellie Carpenter tinimsiz yugurib, maydonni kengaytirdi, markazda James uchun bo‘sh zonalar ochildi. Orqadan Lucy Bronze markaziy himoyadan turib oxirgi uchinchi zonaga aniq uzatmalar bilan hissa qo‘shdi. James esa bu to‘plarni ushlab qoldi, o‘girib oldi, yakunladi.
Ikki o‘yinda 19 ta zarba. Liga bo‘yicha eng yuqori ko‘rsatkich. U soxta to‘qqiz sifatida ham Chelsea uchun jiddiy variantga aylanyapti – ayniqsa haqiqiy hujumchilar jarohat yoki formasiz bo‘lgan paytda. Bompastor bu “qutqaruv kartasi”dan ehtiyotkorlik bilan foydalanishi kerak bo‘ladi, boshqalar ham o‘z ritmini topguncha. Har hafta bir xil reja ishlamaydi.
Oldinda Arsenal, undan keyin esa Champions League doirasida Lyon. Bu raqiblar United kabi “hamkorlik qilmaydi”. Ayniqsa markazda Jamesga bunday erkinlik berishmaydi. Ana shunda Chelsea chindan ham qanchalik moslashuvchan ekani ko‘rinadi.
Georgia Stanway – Arsenalning yangi yuragi
Yana bitta detal ko‘zdan qochmayapti: Georgia Stanway. U WSLga 2022 yilda Bayern Munichga ketgan paytdagidan butunlay boshqa o‘yinchi sifatida qaytdi. Angliya terma jamoasida to‘p bilan ishlash mahoratini allaqachon namoyish etgandi, ammo hozir uning pas berish diapazoni yanada kengaydi.
Arsenal safidagi debyutida u 98 ta pasni manziliga yetkazdi. Ikki tur yakuniga ko‘ra, ligada faqat bitta futbolchi – Liverpool markaziy himoyachisi Grace Fisk undan ko‘proq aniq pas bergan. Stanway umumiy 194 ta pas bilan yuribdi, shundan 91 tasi – oxirgi uchinchi zonaga. Bu ko‘rsatkich bo‘yicha liga peshqadami.
Bunday aniqlik Arsenal uchun yangi eshiklarni ochadi. Endi Mariona Caldentey yagona markaziy yaratuvchi emas. Crystal Palacega qarshi o‘yinda Stanway to‘rtta golli vaziyat yaratdi – bu “Gunners” uchun gol topishga yetarli taklif edi.
Alessia Russo odatdagidan ko‘ra ko‘proq imkoniyatni boy berdi. Ammo Stanway yaratib berayotgan ta’minot shundayki, Arsenal hujumi darvozadan uzoqlashib ketmaydi. Bu jamoa endi faqat yakka iqtidorlarga emas, balki markazdan kelayotgan uzluksiz oqimga ham tayana oladi.
Savol endi boshqacha: bu oqimni kim golga aylantiradi – va Man Utd kabi larzaga tushayotgan raqiblar bu to‘lqinga qanchaga chiday oladi?
