Katie Taylor: Croke Parkdagi xayrlashuv kechasi

Katie Taylor media kuni uchun stulga cho‘karkan, yuzida tabassum. Ko‘zlari esa butunlay boshqa hikoya aytib turibdi.

Shanba kuni u Croke Park ringiga so‘nggi marta ko‘tariladi. Raqib – mag‘lubiyat nimaligini bilmaydigan fransuz bokschisi Flora Pili. Sahna – 80 ming tomoshabinli tarixiy stadion. Mukofot – bir umr davom etgan janglar, taqiqlangan davrlarda o‘g‘il bola libosida zalga kirgan kunlardan tortib, Olimpiya oltini va mutlaq chempionlik kamarlarigacha bo‘lgan yo‘lning yakuniy nuqtasi.

Bu safar irland afsonasining yelkasiga yillar emas, butun avlodlar umidi og‘irlik qilayotgandek.

Hissiyotlar zirhi yorila boshladi

“Hammasini yaxshi boshqarayapman deb o‘ylagandim, hozirgacha,” deydi 40 yoshli Taylor BBC Sport bilan suhbatda.

U odatda ring tashqarisidagi shov-shuvlarni yoqtirmaydi, kamera va mikrofonlardan ko‘ra zal va mashg‘ulotlarni afzal ko‘radi. Bu hafta esa hammasi boshqacha. Croke Parkdagi xayrlashuv reallikka aylangan sari uning odatdagi sovuqqon himoya qalqoni sekin-asta tushib boryapti.

Endi navbatdagi raqib haqida o‘ylash yo‘q. Soyada kutib turgan keyingi jang emas, balki yashil-oq-to‘q sariq bayroqlar to‘lqini, “ole ole ole” sadolari va bir davrni yopadigan so‘nggi kecha turibdi.

“Bu – tushlarda ko‘radigan narsalardan. Hali ham bo‘layotganiga ishonolmayapman,” deydi u.

“Orqaga qarasam, kareram naqadar g‘aroyib bo‘lganini ko‘raman. Eng baland cho‘qqilar, tuban nuqtalar, mag‘lubiyatlar, umidsizliklar va g‘alabalar.”

Bu so‘zlar ortida charchoq emas, tugayotgan hikoyaning og‘irligi turibdi.

80 ming ovoz va bitta xayrlashuv

Taylor bu hafta kameralar qarshisida bir necha bor ko‘ziga yosh oldi. Raqib bilan ko‘z urishtirish paytida ham odatdagidan biroz ko‘proq turib, lahzaning qadrini ichiga singdirdi.

“Dunyodagi har bir jangchi hozir mening o‘rnimda bo‘lishni xohlaydi,” deydi u.

“Bu mamlakat menga ko‘rsatgan yordami bilan hayratda qoldirdi. Ayol sportchi uchun 80 ming kishi stadionni to‘ldiradigan boshqa ko‘p davlat yo‘q deb o‘ylayman.

“Tomoshabinlar… ‘ole ole ole’ni so‘nggi marta eshitish, stadion bo‘ylab hilpirayotgan bayroqlarni ko‘rish…”

Bu kayfiyat uning yaqin atrofidagilarga ham o‘tgan. Promouter Eddie Hearn yakuniy matbuot anjumanida gap o‘rtasida ovozi titrab, ko‘ziga yosh oldi – aynan shu payt u uchun ham Taylor haftaligi so‘nggi marta bo‘layotganini anglab yetdi.

“Oxir-oqibat hammasi tugagach, kamarlaringga qaraysan, balki bank hisobingni ham tekshirarsan. Lekin ko‘zingni yumganingda seni yig‘latgan, hayotingni o‘zgartirgan lahzalar yodingga tushadi,” degan u keyinroq BBC Sport bilan suhbatda.

“Ringga chiqish yo‘lida yig‘layman. [Jangdan keyingi] intervyuda ham yig‘layman.”

Kulgi, hazil va odatdagidan boshqacha Katie

Tashqaridan qaraganda Taylor muloyim, kamgap, faqat maqsadiga qadalgan sportchi. Bu hafta esa uning odatda ommaga ko‘rinmaydigan, erkin, hazilkash tomoni ochildi. Yakuniy media uchrashuvida u hazil tariqasida zerikarli marosimni buzish uchun “stolni ag‘darib yuborish” haqida gapirdi.

“Katie Taylor men uchrashgan eng kulgili insonlardan biri. Kutilmaganda kulgili. U juda kuchli, qat’iyatli. Lekin uni yaxshi biladiganlar, uning juda quvnoq, energiyasi baland ekanini bilishadi, va hozir u shu energiyani to‘liq his qilayapti,” deydi Hearn.

Yaqinlari esa butun hafta davomida bir fikrni takrorlashdi: ular uchun u – Irlandiya tarixidagi eng buyuk sportchi. Menejeri Brian Peters hatto Roy Keane nomidan hazil aralash uzr so‘rab, “u ham juda yaqin ikkinchi o‘rinda,” deb qo‘ydi.

Dublinning tirband ko‘chalarida mashina haydayotgan taksichidan tortib, Temple Bar’da piyola tutayotgan barmenlargacha – poytaxt bo‘ylab hamma ortiqcha chipta izlayapti. Croke Parkni to‘ldirish oson ish emas, hatto Taylor darajasidagi yulduz uchun ham. Shunga qaramay, bu safar u ham reklama kampaniyasiga jiddiy kirishdi. Va ehtimol, bundan zavq ham oldi.

1 500 mil yo‘l va hech kimni chetda qoldirmagan avtobus

Peters boshchiligida 32 ta graflikni qamrab olgan, 1 500 milga cho‘zilgan mashaqqatli avtobus safari uyushtirildi. O‘nlab radio dasturlari, jamoa bilan uchrashuvlar, suratga tushishlar – hammasi xayrlashuv kechasini butun orol bo‘ylab bayramga aylantirish uchun.

“Hech kim Katie kabi mehnat qilmaydi,” deydi Peters. “U to‘rt kun davomida bir daqiqa ham to‘xtamadi. Bunday stadionlar o‘z-o‘zidan to‘lmaydi.”

Kilkennydagi bekatlardan birida jadval shafqatsiz bo‘lsa-da, yuzlab, minglab muxlislar darvoza oldida to‘planib qolgandi. Reja bo‘yicha avtobus to‘xtamasligi kerak edi. Taylor bunga rozi bo‘lmadi.

“‘Brian, biz ularning yonidan shunchaki o‘tib ketolmaymiz-ku’, dedi u,” deya eslaydi Peters. Avtobus chetga tortildi, Taylor odamlar bilan umumiy suratga tushdi, qo‘l siqdi, vaqt ajratdi.

Natija o‘zini ko‘rsatdi. Shanba kechasi endi shunchaki boks kechasi emas, milliy voqeaga aylandi. Taxminan 80 foiz tomoshabinlar ilk bor jonli jang ko‘rish uchun stadionga kelmoqda. Chiptalarning 65 foizi esa Dublin tashqarisida sotilgan.

Ustiga ustak, butun Irlandiya bo‘ylab jang bepul efir orqali namoyish etiladi. Westlife sahnaga chiqib, musiqiy xayrlashuvga nuqta qo‘yadi. Bu kecha Taylor uchun xolos emas, butun mamlakat uchun bayramga aylanmoqda.

Soyada qolgan raqib va bo‘sh yo‘q haftalik

Shu shov-shuv ichida Flora Pili deyarli sezilmayapti. U tinchgina yo‘laklardan o‘tib, kameralardan chetroqda yurdi. Uning hisobida 12-0, mag‘lubiyatsiz rekord va o‘z tarixini yozish ishtiyoqi bor.

“Menda yo‘qotadigan hech narsa yo‘q, yutadigan hamma narsa bor,” deydi 29 yoshli fransuz bokschisi.

Taylor uchun esa haftalik media majburiyatlari aqlli tarzda haftaning boshiga yig‘ib qo‘yildi. Shunda u hissiyotlarini, ko‘z yoshlari va hayajonini oldindan chiqarib, jang kuni aqli faqat ringda bo‘lishi uchun.

“Shanba kuni nima bo‘lishiga to‘liq tayyorlana olmasligimni bilaman, lekin hissiyotlarni nazorat qilishga harakat qilaman va ringga chiqish yo‘lidan zavq olishga intilaman. Eng muhimi – g‘alaba qozonish,” deydi u.

Yakshanba tongi haqida so‘rashganda, Taylor kulib javob beradi: “Ehtimol, yengillik his qilaman – endi boshqa zarba qabul qilishimga hojat qolmaydi.”

Shanba kechasi yakunida ko‘z yoshlari yana qaytishi mumkin. Bu safar esa yakuniy gong chalinishi – haqiqatan ham oxirgi bo‘ladi. Irlandiya esa o‘sha paytda bitta savol bilan qoladi: uning o‘rnini yana kim to‘ldira oladi?