Joze Mourinyo: Chelsea bilan o‘yin emas, Roman bilan hisob-kitob
Joze Mourinyo o‘zining eng shaxsiy, eng hissiy janglaridan birini nihoyat ochiq tan oldi. 2009-10 yilgi mavsum, “Inter” bilan Chempionlar ligasi yo‘lida “Chelsea”ga qarshi o‘yin. Tashqaridan oddiy 1/8 final juftligi ko‘ringan bu to‘qnashuv Mourinyo uchun boshqacha ma’no kasb etgan.
London bilan uzilgan rishtalar
Mourinyo 2004 yilda “Porto”dan kelib, “Chelsea”ni Angliya futbolining markaziga aylantirgandi. Ikki marta Premier League chempionligi, FA Cup, ikki marta League Cup — “Stamford Bridge”da yangi davr boshlangandi.
Ammo 2007 yilga kelib, Abramovich bilan munosabatlar keskin sovib ketdi. Qarashlar to‘qnashdi, gaplar tugadi, eshik yopildi. Mourinyo iste’foga chiqarildi. Klub egasi qaror qildi, “Special One” esa Londonni tark etdi.
Yillar o‘tdi, lekin o‘sha ajralish izsiz ketmadi.
“Inter” bilan qaytish: oddiy o‘yin emas
Chempionlar ligasi pley-offi qur’asi 2010 yilda Mourinyoni yana “Chelsea”ga ro‘para qildi. Endi u “Inter” bosh murabbiyi. Rasmiy protokolda shunchaki eski jamoaga qarshi o‘yin. Uning ichida esa mutlaqo boshqa sahna.
Birinchi uchrashuvda Milan klubi 2:1 hisobida g‘alaba qozondi. Javob o‘yini Londonda, Mourinyo qaytayotgan stadionda, qaytayotgan shaharda bo‘lishi ham shundoqdan yetarlicha dramatik edi. Lekin u o‘sha kecha boshida kim turganini aniq bilardi.
Yangi hujjatli filmda u buni ochiq aytadi:
“Rostini aytsam, men o‘sha o‘yinda Roman bilan o‘ynagandim. Men ‘Chelsea’ga qarshi emasdim. O‘sha bolalarga qarshi emasdim. Men unga qarshi o‘ynardim. O‘sha o‘yin men uchun go‘zallik edi. Meni ishdan bo‘shatgan odamga qarshi o‘ynardim. Bu menga zavq bag‘ishlardi.”
Bu nafaqat taktika, nafaqat natija haqida edi. Bu murabbiyning g‘ururi, o‘zini isbotlash istagi, o‘tmishdagi zarbaga berilgan javob edi.
“San-Siro”dan “Stamford Bridge”gacha bo‘lgan yo‘l
Milanliklar birinchi o‘yinda ustunlikni qo‘lga kiritgan bo‘lsa-da, hammasi Londonda hal bo‘lishi aniq edi. “Stamford Bridge” Mourinyo nomini yaxshi bilar, ammo bu safar u mehmonlar tomonida, Abramovich esa odatdagidek tribuna tepasida.
Bosim oshdi. Har bir duel, har bir pressing, har bir qaror – hammasi fonida eski ziddiyat yaltirab turardi. “Inter” esa bu bosimni ko‘tara oldi. 1:0. Italiyaliklar g‘alaba qozondi, umumiy hisobda oldinga chiqdi va keyinchalik butun turnirni yutdi. Mourinyo esa ikkinchi bor Chempionlar ligasi kubogini ko‘tardi.
U o‘sha lahzani eslar ekan, yana keskin ohangda gapiradi:
“Men uyga baxtli qaytaman, u esa xafa bo‘ladi. Chunki uning ‘Chelsea’ni qanchalik yaxshi ko‘rishini bilaman, g‘alabani qanchalik yaxshi ko‘rishini bilaman. Lekin menga qasos kerak edi. Chunki futbol men kabi odamlarga tegishli. Qolganlar — bu yerga tegishli bo‘lmagan kiruvchi mehmonlar.”
So‘ng u futbolning asl egalari haqida qat’iy fikr bildiradi:
“Futbol futbolchilarga tegishli, murabbiylarga tegishli, muxlislarga tegishli. Futbol har doim bizga tegishli bo‘ladi.”
Bu so‘zlar ortida yillar davomida to‘plangan alam, mag‘rurlik va o‘z kasbiga bo‘lgan cheksiz ishtiyoq yotibdi.
Qaytish va yana ketish
Qiziq tomoni shundaki, bu shaxsiy qasos hikoyasi bilan cheklanib qolmadi. 2014 yilda Mourinyo yana “Chelsea”ga qaytdi. O‘sha Abramovich klubi unga yana ishonch bildirdi. U esa London klubiga uchinchi Premier League chempionligini olib keldi.
Ammo bu safar ham hikoya xotirjam yakun topmadi. Keyingi mavsumdagi muvaffaqiyatsiz seriya hamkorlikni yana uzdi. Ikkinchi bor ketish, ikkinchi bor og‘ir xayrlashuv.
Shu fonda 2010 yilgi o‘sha ikki o‘yin boshqacha ko‘rinadi. Bu shunchaki “Inter”ning Chempionlar ligasi sari yurishi emas edi. Bu murabbiyning o‘z egasiga qarshi chiqqan, o‘z qadrini himoya qilgan kechasi edi.
O‘sha kecha esa tarixda qolib ketdi: Mourinyo uyga baxtli qaytdi, Abramovich esa o‘sha yutqazilgan tunni unutishi qiyin bo‘lgan odamlar qatoriga qo‘shildi. Futbol esa yana bir bor shaxsiy dramalar, g‘urur va qasosdan iborat sahnaga aylanganini isbotladi.
