Glazgoda oltin va kumushni qo‘lga kiritgan fizioterapevt
Commonwealth Games doirasida Team England tarkibida ishlagan fizioterapevt Laura Scarlett-McAllister o‘zini “ajoyib tajriba” ichida topdi. Glazgodagi o‘yinlar uning sportdagi kech boshlangan, lekin qat’iy yo‘lini ramziy tarzda yakdast qilib qo‘ydi.
Bicesterlik mutaxassis o‘yinlar davomida Angliya nogironlar aravachasida basketbol jamoalari bilan ishladi. Natija esa shov-shuvli bo‘ldi: erkaklar jamoasi kumush medal, ayollar esa oltinni qo‘lga kiritdi.
Bu yo‘lga u odatiy usulda kelmadi. Fizioterapiyaga qayta o‘qishga kirishganida u allaqachon 40 yoshdan o‘tgan edi.
“Yoshligimda juda ko‘p sport bilan shug‘ullanganman, jarohatlar ham bo‘lgan, fizioterapevtga tez-tez borardim. Fizio menga qiziq edi, lekin hayotimning ancha keyinroq bosqichida jiddiy kirishdim”, — deydi u, hozir 55 yoshda.
Ajrimdan keyin u hayotini tubdan o‘zgartirishga qaror qilgan.
“Ajrashgach, universitetga qaytishga qaror qildim va taxminan 13 yil oldin diplom oldim. Buni juda qiyin yo‘l bilan qildim — uyda bolalar bor paytda”, — deydi u.
Shu qat’iyat uni Glazgogacha olib keldi. O‘tgan yili Team England nogironlar aravachasida basketbol jamoalari yozgi o‘yinlar uchun aynan uni taklif qildi.
“Albatta, ‘ha’ dedim”, — deydi u qisqa va aniq.
O‘n oy o‘tib, u Glazgodagi Hydro arenasida ochilish marosimida butun Team England bilan bir safda yurib kirayotgan edi. Bu lahza uning yillar davomida qilgan mehnatini ramzdek jamladi.
“Bu hayratlanarli edi — jamoa bilan saf tortib, ochilish marosimiga kirib borishning o‘zi bir narsa”, — deydi u. “Keyin esa musobaqa davomida sportchilarga yonma-yon turib yordam berish — bu haqiqatan ham ajoyib tajriba bo‘ldi.”
Uning vazifasi oddiy so‘z bilan aytganda — “qarab turish” emas, sportchilarni har kuni eng yaxshi jismoniy holatda ushlab turish edi. U mushaklar, bo‘g‘imlar, tiklanish, bandajlar va mayda, lekin muhim detallarni boshqardi.
“Ular juda bardoshli aslida”, — deydi u o‘yinchilar haqida. Nogironlar aravachasi bilan o‘ynaladigan basketbol qattiq kontaktli sport, yiqilishlar bu o‘yinning bir qismi.
“Ular nogironlar aravachasidan tez-tez ag‘darilib tushishadi, lekin odatda yana darrov sakrab turib ketishadi. Ular futbolchilardek 10 daqiqa yerda dumalab yotishmaydi”, — deya ta’kidlaydi u, o‘yinchilarning xarakterini aniq chizib.
Glazgodagi yakun esa medal yomg‘iri bo‘ldi. Uning qo‘llab-quvvatlashi, tiklanishdagi nozik ishlari fonida erkaklar jamoasi kumush medalni, ayollar esa turnir cho‘qqisi — oltinni qo‘lga kiritdi.
Shu bilan birga, u o‘zini sahna ortidagi inson deb biladi. Medallar bo‘yinlarga ilinar ekan, u uchun bu — ishning yaxshi bajarilganidan darak, xolos.
Dam olishga vaqt bormi? Deyarli yo‘q.
“[Men] ehtimol basketbol bilan Hindistonga borishim mumkin, lekin navbatdagi tadbirim — Roehamptondagi Lawn Tennis Association musobaqasi”, — deydi u. “Juda bandman.”
Bu bandlik — kech boshlangan, ammo to‘xtashni bilmayotgan sport karerasining tabiiy davomidir. Endi savol boshqa: u keyingi katta medal tantanasida qaysi jamoa bilan maydon chetida turadi?
