Fabian Ruiz: Sovrinli mavsum o‘tkazgan futbolchi yo‘q
Paris Saint-Germain markazi Fabian Ruiz bu yozgi yirik sahnadan chetga chiqishni istamayapti. U nafaqat klub bilan, balki mamlakat terma jamoasi bilan ham yuksak cho‘qqiga chiqdi: Chempionlar Ligasi kubogi, ustiga-ustak Jahon chempionligi. Uch oy tizzasidan jarohat olib, chetda o‘tirgan futbolchi uchun bu – keskin burilishli, ammo yakunda shov-shuvli mavsum.
Shu fon’da u o‘z nomini Ballon d’Or bahsiga dadil qo‘shdi. L'Equipe’ga bergan intervyusida Ruiz shunday dedi: “Sovrinlar bo‘yicha mendan yaxshiroq mavsum o‘tkazgan futbolchi yo‘q. Individuallikda, albatta, juda zo‘r mavsum o‘tkazgan o‘yinchilar bor. Lekin mamlakating bilan Jahon chempionligini yutish – erishish mumkin bo‘lgan eng katta unvon”.
Bu gap shunchaki shior emas. Ispaniya terma jamoasi bilan dunyo tepasiga chiqqan, PSG bilan Yevropani zabt etgan, muhim pallalarda sahnaga chiqib, o‘yinning taqdirini hal qilgan futbolchi o‘zini tabiiy ravishda shu bahs markazida ko‘radi. U tizzasidagi jarohat sabab mavsumning katta qismini o‘tkazib yuborganini biladi, lekin o‘sha hal qiluvchi lahzalar – finaldagi sovuqqonlik, yarim finaldagi o‘yin ritmini boshqarish – unga o‘ziga ishonch beradi.
Shu bilan birga, Ruiz raqobatni ham aniq ko‘rib turibdi. U ayniqsa Barcelona’ning yosh yulduzi Lamine Yamal nomini alohida tilga oladi. O‘smir yulduz allaqachon Ballon d’Or uchun asosiy nomzodlardan biri sifatida ko‘rilmoqda. Ruiz buni inkor etmaydi, ammo o‘zining jamoaviy yutuqlari fonida ovoz beruvchilarni kengroq manzara sari qarashga undaydi.
O‘tgan yilgi tajriba unga tanish. France Football bilan suhbatda u o‘sha 24-o‘rinni eslab o‘tdi. “Ballon d’Or poygasida o‘zimni qayerda ko‘raman? Bu ovoz beruvchilarga bog‘liq, – deydi u. – Men uchun eng muhimi – jamoa ixtiyorida bo‘lish, shu bilan birga eng yaxshilar qatorida turishga intilish. O‘tgan yili o‘ttiz nafar nomzod ro‘yxatiga kirganim omad bo‘lgan. O‘ttiztalik orasida bo‘lish – katta sharaf”.
Bu so‘zlar ortida bir haqiqat yotibdi: markaziy yarim himoyachilar ko‘pincha fon’da qoladi. Gollarni hujumchilar uradi, yorqin seyvlarni darvozabonlar qiladi, lekin o‘yin ritmini kim belgilaydi? Ruiz shu savolni jim turib, maydondagi ishi bilan beradi. U o‘ziga o‘xshagan futbolchilar odatda individual sovrinlar uchun kurashda orqa planda qolishini biladi, lekin bugungi futbol talabi o‘zgarganiga ishonadi.
U yana France Football bilan suhbatida shunday deydi: “Rodri ikki yil oldin Ballon d’Orni qo‘lga kiritgan. Hali ham himoyachilar va darvozabonlar uchun e’tirof topish qiyin, lekin bugun maydondagi pozitsiyadan ko‘ra, bajarilayotgan rol ko‘proq ahamiyatga ega deb o‘ylayman. Bolalarga ham shuni ko‘rsatish muhim – ular faqat hujumchilarga emas, yarim himoyachilar, himoyachilar va darvozabonlarga ham qarashsin”.
Ruizning fikrida bir nechta qatlam bor. Birinchisi – shaxsiy ambitsiya: u o‘zini eng yuqori sahnaga loyiq deb biladi. Ikkinchisi – kasbiy g‘urur: markaziy yarim himoyachi sifatida o‘yin nazoratini, pressingni, to‘pni tez aylantirishni, bosim ostida to‘g‘ri qaror qabul qilishni qadrlashni xohlaydi. Uchinchisi esa – kelajak avlodiga ishora: Ballon d’Or faqat gol va driblinglar uchun emas, futbolning butun mexanizmini tushunish va boshqarish uchun ham berilishi mumkinligini ko‘rsatish.
Ballon d’Or ovozlari beriladigan payt yaqinlashar ekan, savol aniq: hakamlar va jurnalistlar statistik jadvaldan nariga o‘tadimi? Yoki yana bir bor yorqin hujumchilar sahnani egallab, markazdagi mehnatkashlar soyada qoladimi? Ruiz o‘z javobini allaqachon berib bo‘lgan – endi navbat ovoz beruvchilarda.
