Ewood Parkda Blackburn Rovers g‘alabasi
Bir necha hafta davom etgan adolatsizdek tuyulgan o‘yinlar, bekorga yo‘qotilgan ochkolar, maydondan alam bilan qaytishlar ortidan bu safar Blackburn Rovers nihoyat nafas rostladi. Uch chiroyli gol, asosiy futbolchilarning qaytishi va tribunada kutilmagan mehmon – bularning barchasi mavsum yakunida “uydagi eng esda qoladigan kechalardan biri” sifatida eslanishi mumkin bo‘lgan kechaga aylantirdi.
Birinchi bo‘lim? Uncha ham emas. Klassika bo‘lmadi. Lekin aynan shunday sust, tortinchoq 45 daqiqa ichida bu jamoaning qanchalik o‘zgargani sezildi.
Carter qaytgan kun
Rovers yana bir bor maydonga an’anaviy markaziy hujumchisiz tushdi. Tony Mowbray esa sxemani o‘zgartirib, uch markaziy himoyachi bilan o‘ynashni tanladi va shu orqali Hayden Carterni asosiy tarkibga qaytardi. Shu o‘zgarishning o‘ziyoq muhim signal edi.
Atigi bir hafta avval Carter o‘yinni boshlashga tayyor emasdi, Tom Atcheson esa diskvalifikatsiya tufayli chetda qolgan, Preston North Endga qarshi mag‘lubiyatda himoya chindan ham yamoq-yamoq ko‘rinishda edi.
Carter esa boshqa. Unga qarab turib, bu darajadagi futbolchidan ko‘proq narsa kutish tabiiy. Fizik qudrat va texnika kombinatsiyasi bo‘yicha bu tarkibda u bilan tenglasha oladiganlar ko‘p emas. Muammo – vaqt. 26 yosh, 27 ga yaqinlashmoqda, lekin karerasi hali to‘liq tezlikka kirib ulgurmagan.
Jarohatlar uni yana-yana ortga tortdi. So‘nggi 99 ta Championship uchrashuvining atigi 27 tasida asosiy tarkibda maydonga tushgani hammasini aytib turibdi. Agar Rovers bu mavsum haqiqatan ham yuqoriga intilmoqchi bo‘lsa, Carter sog‘lom, ritmda va ta’sirchan bo‘lishi shart. Chunki u maydonda bo‘lsa, jamoa darajasi ko‘tariladi – bu oddiy haqiqat.
Tribunadagi soyalar
Tanaffus yaqinlashar ekan, maydondagi sekin o‘yin bir lahzaga ikkinchi planga o‘tib qoldi. Nigohlar Jack Walker Standning media zonadan ko‘rinmaydigan qismiga qaradi. Shisha eshiklar ortidan kutilmagan qiyofa paydo bo‘ldi.
Klubni deyarli 16 yildan beri boshqarib kelayotgan oilaning vakili Balaji Rao tribunaga chiqdi. Bu payt nimani kutish mumkin edi – aniq edi. Blackburn Rovers muxlislari bilan egalar o‘rtasidagi munosabat yillar davomida yemirilib, deyarli butunlay uzilib ketgan. Ko‘pchilik uchun bu aloqani tiklash haqida o‘ylashning o‘zi ma’nosizdek.
Tribunalardagi sovuq, hatto dushmanona munosabat shu uzilishning naqadar chuqur ekanini yana bir bor eslatdi. Kimdir uchun egalar yuz ko‘rsatgani – hech bo‘lmaganda bir harakat, “mana, shu yerdamiz” degan ishora. Boshqalar uchun bu shunchaki ramziy ko‘rinish, xolos. Bu tashrif ko‘proq muloqot boshlanishimi yoki bir martalik sahna ortidami – hozircha savol bo‘lib turibdi.
Afolayan – ishonchni oqlayotgan qanot
Maydonga qaytamiz. Dapo Afolayan Mowbray ishonchini yana bir bor oqladi. Muntazam o‘yin amaliyoti unga aynan nima kerakligini ko‘rsatmoqda: ritm, dadillik, o‘ziga ishonch.
Birinchi golini u juda nozik ijro etdi. Tanaffusga to‘rt daqiqa qolganda Sam Morsy uzatgan to‘pni jarima maydoni ichida mohirona zarbaga aylantirdi – mayda teginish, aniq yo‘naltirilgan zarba, darvozabon ojiz. Bu zarba o‘yinni ochdi, stadionni uyg‘otdi.
Ikkinchi gol esa butunlay boshqa daraja edi.
Ikkinchi bo‘lim boshida Lyndon Dykes penaltidan hisobni tenglashtirgach, o‘yin bir zumda xavotirga to‘lib ketdi. 1:1 – Ewood Parkda bu hisob odatda asablarni taranglashtiradi. Aynan shunday pallada Afolayan sahnaga yana chiqdi.
U to‘pni o‘z maydon yarmida qabul qildi, raqib pressingini yorib o‘tdi va oldinga otildi. Qadamlar yirik, qarorlar tez, ko‘zi esa doimo darvozada. Kapitan Todd Cantwell to‘psiz yugurib, raqib himoyasini chalg‘itdi, unga maydon ochib berdi. Afolayan esa bu bo‘shliqni ko‘rdi, ichkariga kirib bordi va zarbani juda xotirjam, ishonch bilan yakunladi.
Bu – Championship darajasini hal qiladigan o‘sha yakka lahzalardan biri edi.
Millwall bosimi va kech kelgan nuqta
Hisob 2:1 bo‘lsa, bu ligada hech qachon tinch o‘tirib bo‘lmaydi. Shunday bo‘ldi ham. Millwall gol urdi, lekin hakam uni bekor qildi. Alex Neil bu qarorni qabul qila olmadi, chetdan norozilik bilan qarab turdi. Ammo tablodagi hisob o‘zgarmadi.
So‘nggi daqiqalar asabni yeydi. To‘p bir maydon yarmidan boshqasiga uchib yuradi, kichik xatoning o‘zi ham hammasini ostin-ustin qilishi mumkin. Rovers bu safar chidab berdi. Va kerakli zarbani oxirigacha saqlab qo‘ydi.
Uzoq qo‘shib berilgan daqiqalarda tezkor qarshi hujum boshlandi. Himoyadan chiqish – bir, o‘rtada to‘pni ushlab qolish – ikki, oldinga o‘tkir uzatma – uch. Andri Gudjohnsen o‘sha hujumning yakuniy nuqtasini qo‘ydi: sovuqqon zarba, darvozabonni aldovsiz, ortiqcha bezaksiz mag‘lub etdi. Shu lahzada bahs taqdiri hal bo‘ldi.
Bu gal Blackburn g‘alabani haqli oldi. Va nihoyat, so‘nggi haftalarda qo‘ldan chiqib ketayotgan ochkolar o‘rnini uch ochkolik kecha to‘ldirdi.
Mowbray qo‘lida jonlangan jamoa
Yana bir muhim nuqta: bir necha haftadan keyin ilk bor Mowbray o‘yin davomida haqiqiy “o‘yinni o‘zgartira oladigan” almashtirishlarga ega bo‘ldi. Zaxira skameykasi to‘lishi bilan Roversning ko‘rinishi ham o‘zgardi – bu kecha bunga aniq dalil bo‘ldi.
Endi esa xalqaro tanaffusga umid bilan qaralmoqda. Jarohatlar ro‘yxati qisqarishda davom etsa, 23 kishilik tarkibga bir-ikki erkin agent qo‘shilsa, bu jamoa mavsumning qolgan qismiga butunlay boshqa kayfiyatda kirib boradi.
Oldinda tanaffusdan avvalgi so‘nggi to‘siq – Portsmouth safaridagi o‘yin. Agar u yerda ham g‘alaba keltirilsa, mavsumning dastlabki qismi nafaqat “yaxshi”, balki “juda quvnoq” ko‘rina boshlaydi.
Eng muhimi, maydondagi futbolchilar Mowbray falsafasini qabul qilgani tobora yaqqol sezilmoqda. Bu jamoa endi hujumga boshqacha chiqadi: niyat aniqroq, xavf kattaroq, gol ehtimoli o‘tgan mavsumga qaraganda ancha yuqori.
O‘tgan mavsumdagi atigi 42 ta liga goli – endi minimal reja bo‘lishi kerak, xolos. Ewood Parkdagi bu kechadan keyin savol boshqacha yangraydi: bu jamoa qanchaga qadar borishi mumkin?
