Ciro Immobile koptokni qo‘yib qo‘ydi: Parij FC bilan xayrlashuv
Ciro Immobile nihoyat to‘xtadi. 36 yoshida, 656 ta rasmiy o‘yin va 350 ta gol ortda qolgach, Italiyaning eng sermahsul hujumchilaridan biri kramponlarini mixga ilishini e’lon qildi. Uning so‘nggi manzili — Paris FC, so‘nggi qarori esa — yakuniy.
Shartnomasi 2027-yilning iyuniga qadar davom etishi kerak edi. Ammo tana boshqa gapirdi. Jarohatlar yildan-yilga ko‘paydi, tiklanishlar cho‘zildi, maydondagi daqiqalar kamaydi. Shunga qaramay, u o‘tgan mavsum Parij klubi safida atigi 12 uchrashuvda 2 ta gol urishga, 2 ta golli uzatma berishga ulgirdi. Hujumchi instinkti hanuz o‘chmagandi, ammo organizm bu ritmni ko‘tara olmadi.
Ko‘z yoshlari bilan aytilgan xayr
"Football Italia" xabariga ko‘ra, bugun, juma kuni Immobile Paris FC futbolchilari oldida qarorini e’lon qilarkan, ko‘zlari namlandi. So‘z topish qiyin bo‘lgan lahzalardan biri. Jamoa oldida, kiyinish xonasida, u nafaqat xayrlashdi, balki o‘zining butun yo‘lini ham ko‘zdan kechirdi: 656 o‘yin, 350 gol. Har bir raqam ortida stadionlar, safarlar, bosim, shovqin, shon-shuhrat va shubhalar.
U Italiya terma jamoasi safida ham iz qoldirdi: 57 uchrashuv, 17 gol. Eng yorqin kadr esa, albatta, Euro 2020 kubogini ko‘tarayotgan Azzurri. Turnir davomida Immobile hech qachon eng chiroyli o‘yinchi sifatida emas, balki tizim uchun ishlaydigan, raqib himoyasini charchatadigan, pressing qiladigan, bo‘sh zonalarni ochadigan hujumchi sifatida qadrlangan edi.
Serie A tarixidagi o‘chmas iz
Immobile nomi Serie A tarixidagi eng sermahsul to‘purarlardan biri sifatida qoladi. U to‘rt marta liga to‘purari bo‘ldi — bu zamonaviy davr uchun ulkan ko‘rsatkich. U faqat gol urmagan, balki butun jamoa o‘yinini o‘zgartirgan, himoyachilarni o‘ziga tortib, boshqalarga yo‘l ochgan.
Uning yo‘li Salernitana akademiyasidan boshlandi. Tez orada Juventus eshiklari ochildi, lekin bu yerda u hech qachon to‘liq o‘zini ko‘rsata olmadi. O‘sha paytdan boshlab sayohat boshlandi: Siena, Grosseto, Pescara, Genoa, Torino, Borussia Dortmund, Sevilla, keyin esa buyuk sahna — Lazio. So‘nggi yillarda yana bir nechta bekatlar: Besiktas, Bologna va nihoyat Paris FC.
Har bir klub unga boshqa narsa berdi: Italiyada yetilish, Germaniyada bosimni his qilish, Ispaniyada moslashish, Turkiyada ehtirosli tribunalar, Fransiyada esa tinch, ammo jismonan og‘ir yakuniy bob.
Rimdagi oltin yillar
Shunga qaramay, Immobile tarixini haqiqiy suratga oladigan joy bitta — Lazio. 2016-yildan 2024-yilgacha sakkiz yil davom etgan Rim davri uning karerasini nafaqat to‘ldirdi, balki ta’rifladi. U bu klub tarixiga oltin harflar bilan yozildi.
Lazio uchun u faqat gol mashinasi emasdi. U ramzga aylandi. Ko‘plab mavsumlarda jamoa o‘yinini yelkasida ko‘tardi, murabbiylar almashdi, tarkib o‘zgardi, lekin hujum chizig‘ida bitta doimiy figura bor edi — Ciro Immobile. Rimning ko‘k qismida u ko‘p bora qahramonga aylandi, ko‘p bora tanqidni ham qabul qildi, ammo hech qachon maydondan qochmadi.
Oxirgi bekat: Parij
Bologna bilan qisqa, muvaffaqiyatsiz davrdan so‘ng u o‘tgan qishda Paris FC safiga qo‘shildi. Atigi 6 o‘yin o‘tkazgan Bolonyadagi bosqich ortidan bu transfer unga yangi havodek ko‘ringandi. Fransiyada u kam o‘ynadi, lekin maydonga tushgan paytlarida hamon o‘sha eski Immobile — jarima maydonida yo‘q joydan imkon topadigan hujumchini eslatdi.
Biroq bu safar g‘alaba qilgan raqamlar emas, tanasi bo‘ldi. U kurashdi, qaytdi, yana urindi. So‘ngra tan oldi: vaqt o‘z ishini qildi.
Terma jamoa va meros
Italiya terma jamoasida Immobile ko‘pincha bahs markazida bo‘lgan. Kimdir undan ko‘proq gol kutdi, kimdir uning ish hajmini qadrladi. Ammo fakt o‘zgarmaydi: u Euro 2020 g‘olibi. U Azzurri tarixidagi unutilmas yoz kechasining bir qismi.
To‘rt karra Serie A to‘purari bo‘lish — bu tasodif emas. Bu yillar davomida barqarorlik, o‘ziga bo‘lgan talab, har mavsum qayta-qayta o‘zini isbot qilish demak. Ayniqsa, zamonaviy futbolda, har yoz yangi hujumchilar, yangi yulduzlar kelayotgan paytda.
Endi esa u to‘xtadi. Futbolchi sifatida. Ammo uning nomi, ayniqsa Lazio va Serie A tarixida, hali uzoq yillar davomida tilga olinadi. Savol esa bitta: Italiya yana qachon bunday darajadagi to‘purarga ega bo‘ladi?
