Arsenal akademiyasidagi shiddatli raqobat va ichki kurashlar
Arsenal tarixidagi eng shiddatli davrlardan birida klub tizimida bo‘lish – har bir yosh futbolchi uchun orzu. Lekin bu orzu har doim ham ertak emas. Ba’zan u seni ko‘taradi, ba’zan esa yoningdagi daholar tufayli yo‘lingni to‘sib qo‘yadi. Aynan shunday tuyg‘ularni sobiq Arsenal futbolchisi Halls o‘z xotiralarida tilga oldi.
U GOAL bilan suhbatda, Casivo – shved kazinolari bo‘yicha mutaxassislar – orqali gapirar ekan, London gigantining akademiyasida ulg‘ayish qanday ruhiy bosim va talablar bilan kechganini ochiqchasiga aytib berdi.
“Sen eng zo‘rsan” degan falsafa
Hallsning aytishicha, Arsenal akademiyasida birinchi kundan boshlab bitta fikr miyaga mixlanadi: sen eng zo‘rsan – va boshqacha bo‘lishi ham mumkin emas.
“Arsenal seni hech qachon akademiyaga yoki birorta jamoaga shunchaki olib qo‘ymaydi. Agar u yerda bo‘lsang, demak, klub sendan haqiqiy, chinakam yuqori darajadagi futbolchini ko‘radi. Bizga 10 yoshimizdan boshlab shuni singdirishgan: sen eng yaxshisan, eng zo‘r mashq qilasan, eng yaxshi ovqatlanasan, eng yaxshi kabi yurasan, chunki sen eng yaxshisan”, – deydi u.
Bu shunchaki shior emas edi. Bu – har kuni, har mashg‘ulotda, har qarorda sezilib turadigan talab. Natijada birinchi jamoa eshiklari ochilganda, yigitlar o‘zlarini kamtar, minnatdor boladek emas, balki o‘sha darajaga haqli bo‘lgan futbolchi sifatida tutishardi.
Birinchi jamoa atrofida – ishonch va g‘azab aralash hissiyot
Halls o‘sha palladagi kayfiyatni juda aniq tasvirlaydi. Birinchi jamoa bilan bir maydonda bo‘lish – tashqaridan qaraganda mo‘’jiza. Ichkaridan esa – boshqacha.
“Bir kuni birinchi jamoaga yaqinlashganingda, atrofga qaraysan va ichingdan: ‘Yo‘q, men sendan yaxshiroqman, undan ham yaxshiroqman, men uning o‘rnida o‘ynashim kerak’, deb o‘ylaysan. Bizga singdirilgan mentalitet shu edi. Aks holda, u yerda uzoq qololmaysan”, – deydi u.
Tashqaridan esa hammasi o‘zgacha ko‘rinadi. Do‘stlar, qarindoshlar, tanishlar – hammasi hayratda: “Voy, u Arsenal o‘yinchisi-ku!” Shu e’tirof, shu shov-shuv atrofni hayajonga soladi. Lekin futbolchining o‘zi boshqacha kuyda.
Halls buni ochiq aytadi: ichida ko‘proq g‘azab bo‘lgan. O‘ynamayotgan har daqiqa, zaxirada qolgan har uchrashuv – o‘zini isbotlashga chanqoq, asabiy, talabchan kayfiyatni kuchaytirgan.
“Ko‘p vaqt g‘azabda yurasan, chunki maydonga tushmayapsan. ‘Men uning o‘rnida bo‘lishim kerak, men undan yaxshiroqman’, degan fikr bilan yashaysan”, – deydi u.
Orqaga qaraganda – baxtmi yoki omadsizlik?
Futbolni tark etgach, vaqt o‘tishi bilan Halls hammasiga boshqacha ko‘z bilan qaray boshlagan. O‘sha paytda Arsenal – nafaqat Angliya, balki Yevropadagi eng kuchli jamoalardan biri edi. Bir tomondan, bu – ulkan omad. Boshqa tomondan, imkoniyatlarni keskin cheklab qo‘yadigan omil.
“Keyinroq hayotimda orqaga qarab: ‘Voy, men Arsenalda edim-ku’, deb o‘yladim. Eng yaxshi jamoa, eng yaxshi davr. Bu – juda katta omad. Lekin aynan shu sababli omadsizlik ham bo‘ldi. Chunki o‘ylaymanki, bizning ko‘p futbolchilarimiz Arsenalning boshqa davrlaridagi deyarli har qanday jamoasiga bemalol kirgan bo‘lardi, lekin aynan o‘sha tarkibga emas”, – deydi u.
Bu gap ortida katta haqiqat yotibdi: ba’zan iste’dod, mehnat va ishonchning o‘zi yetmaydi. Vaqt va joy ham futbolchining taqdirini belgilab qo‘yadi.
Halls uchun esa bu davr – bir tomondan, eng yuqori sahnaga chiqish imkoniyati bo‘lgan, ikkinchi tomondan, eng katta raqobat devoriga urilgan yillar. U o‘sha devorga urilganini tan oladi, lekin bir narsani hamisha o‘zi bilan olib yuradi: Arsenalda bo‘lgan futbolchi sifatida, o‘sha kiyinish xonasida, o‘sha maydonda, o‘sha eng yaxshi davrda yashaganini. Bu esa har qanday natijadan qat’i nazar, futbolchining ichida o‘chmaydigan tamg‘a bo‘lib qoladi.
