Scaloni jamoasini himoya qildi: “Ular – mening jangchilarim”
Ispaniyaga qarshi final mag‘lubiyati Argentinani larzaga soldi. Ammo Lionel Scaloni uchun bu kecha nafaqat yo‘qotilgan kubok, balki himoya qilinishi kerak bo‘lgan guruh, xarakter va g‘urur haqida ham edi.
1:0 hisobidagi, qo‘shimcha daqiqalarda kelgan zarba Albiceleste uchun og‘ir bo‘ldi. Maydonda keskinlik chizig‘i allaqachon cho‘zilib ketgan edi, oxirgi hushtakdan so‘ng esa portladi: Argentina futbolchilari va murabbiylar shtabi a’zolari Ispaniya futbolchilari bilan maydonda to‘qnashib ketdi. Tanqidchilar darhol hukm chiqardi – “tajovuzkor o‘yin”, “sportchilik ruhiga zid xatti-harakatlar”.
FIFA bu sahnalardan so‘ng rasmiy tekshiruv ochdi. Jamoaga bosim kuchaydi, tashqaridan kelayotgan sovuq baholar esa charchagan futbolchilarning ustiga yana bir qatlam yuk bo‘lib tushdi.
Shunday fon ostida Lionel Scaloni sukutni buzdi.
Instagramdagi murojaat: qayg‘u va minnatdorchilik qorishmasi
Argentina bosh murabbiyi o‘z his-tuyg‘ularini ijtimoiy tarmoqda yozib qoldirdi. U bir haftalik ruhiy chayqalishni qisqa, ammo og‘ir jumla bilan tasvirladi: qayg‘u quvonch bilan, ko‘z yoshlar tabassum bilan, xavotir tinchlik bilan, asabiylik sokinlik bilan aralashib ketgan kunlar.
Scaloni o‘zini aybdor his qilayotganini yashirmadi. U muxlislardan yana bir kubokni olib bera olmagani, odamlarga hech bo‘lmaganda bir necha kunga hayotdagi “xunukliklarni” unutishga sabab bo‘ladigan yangi quvonch sovg‘a qila olmagani uchun uzr so‘radi.
Ammo uning matnidagi asosiy chiziq – bu uzr emasdi. Bu jamoasiga bo‘lgan hurmat edi.
U futbolchilarini odatdagidek “mening jangchilarim” deb atadi – xuddi uyida, rafiqasi bilan suhbatda gapirgandek. Ularning haqiqiy sovrini, deydi u, medal yoki kubok emas.
Scalonining tasviriga ko‘ra, bu guruhning “haqiqiy kubogi” – mehnat, ichki turtki, ehtiros, “men buni qila olaman” degan qat’iy ishonch. Og‘ir pallada taslim bo‘lmaslik, hech narsa qolmagandek tuyulsa ham hammasini berishga urinish, bizni tanimaydigan odamlar tomondan kelayotgan “muzdek suv chelaklari”ga chidash, oyoqlar bosh miyaga bo‘ysunmay qolganida ham tik turishga urinib ko‘rish – murabbiy uchun mana shu fazilatlar natijadan ham muhimroq.
U murabbiylar shtabiga, futbolchilarga, AFA tarkibida yashirincha, ko‘zga ko‘rinmay ishlaydigan xodimlarga, shuningdek, muxlislarga birma-bir minnatdorchilik bildirdi. Bu so‘zlarda mag‘lubiyatdan keyingi oqlanish emas, balki ichdan kelgan, charchoq bilan qorishgan samimiylik sezildi.
Tanqid, ziddiyatlar va sharaf koridori
Final atrofidagi shov-shuv faqat o‘yinning o‘zidan iborat bo‘lib qolmadi. Albiceleste o‘yin davomida haddan tashqari qo‘pol o‘ynagani, hushtakdan keyingi xatti-harakatlari bilan futbol ruhiga putur yetkazgani uchun keskin tanqid qilindi. Ayrim raqiblar ham, sharhlovchilar ham Argentinaning bu avlodi oxirgi yillardagi eng “qattiq” jamoalardan biri ekanini ta’kidlashdi.
Maydondagi to‘qnashuvlar ortidan ayrim futbolchilar o‘rtasidagi tortishuvlar ham davom etdi. Ayrim o‘yinchilar kechagi bahslar uchun uzr so‘rashga uringan bo‘lsa, boshqa tomon bu uzrni qabul qilmaslikni ma’lum qildi. Emotsiyalar hali sovigani yo‘q.
Shu bilan birga, Ispaniya futbolchilari finaldan keyin raqibni hurmat bilan kuzatishga qaror qildi. 1:0 hisobidagi, qo‘shimcha bo‘limdagi g‘alabadan so‘ng ular Argentina futbolchilari uchun sharaf koridorini tashkil qilishdi. Albiceleste o‘yinchilari ikkinchi o‘rin medallarini olish uchun podiumga yo‘l olar ekan, ular orasidan o‘tib bordi. Futbolning eng keskin lahzalarida ham hurmat unsuri yo‘qolmagani shu manzarada yaqqol ko‘rindi.
Yulduzlar sahnadan ketar, ruh qoladimi?
Finaldan so‘ng Argentina lagerida o‘zgarishlar allaqachon boshlandi. Tajribali himoyachi Nicolas Otamendi terma jamoadagi faoliyatini yakunlashini e’lon qildi. Bu qaror finalning achchiq fonida, og‘ir kayfiyatda yangradi va yangi davr boshlanishidan darak berdi.
Boshqa tomonda esa tashkiliy savollar turibdi: AFA atrofidagi huquqiy yangiliklar, FIFA tekshiruvi, kelajakdagi tarkib yangilanishi. Bularning bari hali oldinda.
Ammo hozircha bir narsa aniq: Lionel Scaloni uchun bu jamoa hali ham “jangchilar guruhi”. Ular kubokni ko‘tarmadi, lekin murabbiy nazarida o‘zlarining eng qimmat sovrinini – taslim bo‘lmas ruhini – yo‘qotmadi.
Savol endi shunda: keyingi safar, xuddi shu ruh yana bir bor Argentina uchun kubok olib bera oladimi?
