Ronald Koeman: Hayotdan chiqayotgan murabbiy
Ronald Koeman bu safar faqat turnirni tark etmadi. U butun murabbiylik sahnasidan chekinayotganini ochiq bildirdi. 63 yoshli mutaxassis uchun bu faqat sport qarori emas, balki oilaviy kurashlar bilan o‘lchanayotgan hayotiy burilish nuqtasi.
U o‘zining “Instagram” sahifasida yozgan so‘zlari bilan Niderlandiya terma jamoasi bosh murabbiyligidagi davriga nuqta qo‘ydi va bu qarorni kechagi kechada qabul qilganini aytdi. U orzusi – jahon chempionatida tarix yozish – amalga oshmagani, bunga eng ko‘p o‘zi alam qilayotganini ta’kidladi. Mas’uliyat, odatdagidek, uningcha, bosh murabbiy yelkasida qoladi.
Koeman matnida bir nuqta ayniqsa keskin ajralib turadi: futbol endi hayot markazida emas. So‘nggi yillar unga yana bir bor eslatdi – futbol hammasi emas. Sog‘liq, dedi u, bebaho. Ayniqsa, yaqin insoning og‘ir kasallikka qarshi kurashayotgan paytda hamma narsa boshqacha ko‘rina boshlaydi.
U turmush o‘rtog‘i Bartina haqida alohida to‘xtaldi. Kasalligi bilan olishayotgan bo‘lsa-da, har kuni uni qo‘llab-quvvatlagani, murabbiylik ishini oxirigacha bajarishga undagani haqida yozdi. Koeman bu bardoshni “ajoyib kuch” deb atadi va unga bo‘lgan minnatdorligini so‘z bilan ifodalash qiyinligini ochiq tan oldi. Futbol olamida ko‘p narsa ko‘rgan, bosimi baland o‘yinlarga o‘rgangan insonning aynan oilaviy jasorat oldida bunchalik yumshashi – bu qarorning qanchalik shaxsiy ekanini ko‘rsatadi.
Koeman futbolchilarini ham chetda qoldirmadi. U bilan ishlagan har bir o‘yinchiga minnatdorchilik bildirdi: ularning mehnati, xarakteri va ishonchi uni har kuni ilhomlantirganini yozdi. Murabbiy shtabi, KNVB, sahna ortida ishlagan xodimlar, hamkorlik qilish imkonini bergan klublar – barchasi alohida tilga olindi. Eng katta rahmat esa, odatdagidek, tribunalarni to‘ldirgan muxlislarga bordi. Qiyin pallalarda ham yonida bo‘lgani, qo‘llab-quvvatlashni to‘xtatmagani uchun.
U Niderlandiya terma jamoasini boshqarganini “ulkan sharaf” deb baholadi. Biroq bu xayrlashuv bir yoqlama hissiyot emas. Koeman o‘zi yozganidek, aralash tuyg‘ular bilan ketmoqda. U, tabiiyki, “Oranje” boshida jahon chempioni sifatida xayrlashishni istardi. Bu orzu amalga oshmadi. Shunga qaramay, u uchun bir tuyg‘u ustun keldi – faxr.
U o‘z hayotiga futbol nima berganini sanab o‘tdi: uchrashgan insonlar, ochilgan eshiklar, eng katta ishtiyoqini kasbga aylantirish imkoniyati. Yillar davomida ishonch ham, tanqid ham, qo‘llab-quvvatlash ham, alamli mag‘lubiyatlar ham, yorqin g‘alabalar ham yonma-yon kechdi. U bularning barchasini bitta satrga jamladi va minnatdorchilik bilan yakunladi.
Koeman uchun bu faqat lavozimdan ketish emas, butun bir bosqichning yopilishi. Savol esa endi shunday: Niderlandiya futbolida uning o‘rni qanday to‘ladigandek ko‘rinadi – va u o‘zi tanlagan bu tinchlikda futbolsiz yashashga qay darajada tayyor?
