Pickfordning Azteca sinovi: Haalandga qarshi jang
Turnir boshida Jordan Pickford uchun hammasi ham chiroyli boshlanmadi. Croatia bilan o‘yin — yomon emas, lekin uning o‘zi o‘rnatgan mezonlar uchun yetarli darajada emas edi. Martin Baturina zarbasini qo‘li bilan ilib qoldi, ammo to‘liq to‘xtata olmadi, to‘p darvozaga kirib ketdi va hisob 1:1 bo‘ldi. Birinchi bo‘limdagi uzatmalari ham ishonchsiz ko‘rindi — Dallasda kameralar Thomas Tuchelning Pickfordning to‘pni o‘ynash uslubidan norozi bo‘lib, chetda baqirayotganini aniq ushlab qoldi.
Ghana bilan durang ham darvozabon uchun tinch kechmadi. Jarima maydonidan tashqariga shoshilib chiqqan Pickford to‘pni boy berdi va tezlik bilan kirib kelgan Prince Adu bilan to‘qnashib ketdi. Qizil kartochka hidlanib turgan vaziyat. Uni faqat ganalik hujumchining o‘zi ham og‘ir zarba olgani, epizod qandaydir tarzda “ikkala tomonga ham baxtsiz” ko‘ringani saqlab qoldi. O‘yin esa zerikarli 0:0 bilan tugadi.
Keyin Atlanta. So‘nggi 32 talik bosqichda DR Congo bilan uchrashuvda Brian Cipenga yaqin burchakdan uni dog‘da qoldirdi, hisobni ochdi. Agar Harry Kane oxirgi 15 daqiqada o‘yinni ag‘darib yubormaganida, ayblovlarning katta qismi aynan Pickford tomonga uchishi tayin edi.
Shu fon, shu bosim ostida Azteca stadioni yanada muhimroq ko‘rindi. Mexico Cityda Angliya baribir bosimni yutib turishga majbur bo‘lishi ma’lum edi, demak, Pickford katta o‘yin ko‘rsatishi kerak edi. U shunday qildi.
Azteca sinovi: Jimenezga qarshi duel
Birinchi haqiqiy xavf Mexico hujumi orqali keldi. Raul Jimenez — o‘yin oxiriga kelib Pickfordni ko‘rishga chiday olmay qolgan bo‘lsa ajab emas — yaqin ustunda bosh bilan zarba berdi. Pickford chaqqonlik bilan chapga tashlandi, pastga egildi va to‘pni ustunga tegizmay burchakka burib yubordi. Keskin, instinktiv, darvozabonlikning sof namunasidek seyv.
Tanaffus oldidan yana o‘sha Jimenez. Yana bosh bilan zarba, bu safar balandroq. Pickford qo‘llarini osmonga otib, to‘pni darvoza ustidan qaytarib yubordi. Bu gol bo‘lganda, Angliya uchun juda og‘ir zarba bo‘lardi. O‘rniga esa ular kiyinish xonasiga 2:1 hisobidagi bebaho ustunlik bilan qaytishdi.
Asl spektakl esa so‘nggi yarim soatda boshlandi. Pickford har soniyadan zavq olayotgandek ko‘rindi. U markaziy himoyachilariga baqirdi, chiziqni boshqardi, jarima maydoniga uchib kelayotgan har bir to‘pga chiqdi. O‘yinning oxiriga borib, u beshta musht bilan tozalash, uchta hal qiluvchi seyv va bir qator muhim tozalash harakatlarini yig‘ib ulgurdi.
Sobiq Angliya darvozaboni Joe Hart BBC efirida buni qisqa, lekin aniq ta’rifladi: u Pickfordni ko‘rishga yoqimli uslubdagi emas, ammo ishonchli, katta lahzalarda mas’uliyatni o‘z zimmasiga olishga tayyor darvozabon sifatida tasvirlab berdi. Bu aynan Angliya yillardan beri izlagan profil.
E’tirof kechikkan darvozabon
Hart bir nozik nuqtaga urg‘u berdi: Pickford hech qachon o‘ziga yarasha e’tibor va muhabbatni to‘liq olmagan. Thomas Tuchel ham turnir oldidan jamoada har bir pozitsiyada, jumladan darvozabon postida ham raqobat borligini eslatib o‘tgan, Crystal Palace safida Dean Hendersonning yorqin o‘yinlarini misol keltirgan edi.
Shunga qaramay, Pickfordning Angliya terma jamoasidagi statistikasi deyarli nuqsonsiz. 2017-yil noyabrida debyut qilganidan beri u Sir Gareth Southgate qo‘l ostida tezda birinchi raqamga aylandi. Besh yirik turnir davomida Angliyaning har bir o‘yinini aynan u boshladi. Agar bu seriya shanba kuni Norwayga qarshi bahsda kutilmaganda uzilmasa, u Peter Shiltonning 17 o‘yindan iborat jahon chempionati rekordi ortda qoldirib, Angliyaning World Cup tarixidagi eng ko‘p maydonga tushgan futbolchisiga aylanadi.
Shiltonning o‘zi ham buni tan oladi. U Pickfordni o‘zidan keyingi davrning eng yaxshisi sifatida ko‘rsatdi, David Seamanni esa unga eng yaqin raqib deb atadi. Bu darajada e’tirofni yengil so‘zlar bilan berishmaydi.
Jazolar, katta sahnalar va sovuqqonlik
Pickford yillar davomida Angliya libosida ko‘plab unutilmas lahzalar yaratdi. 2018-yilda u World Cupdagi ko‘plab ruhiy to‘siqlarni sindirgan jamoaning ajralmas qismi bo‘ldi: Colombia bilan so‘nggi 16 talik bosqichdagi penaltilar seriyasida hal qiluvchi seyv, chorak finalda Swedenga qarshi esa Matchning eng yaxshi futbolchisi darajasidagi chiqish.
Euro 2020 finali — Wembleyda Italyga qarshi alamli mag‘lubiyat. Shunga qaramay, Pickford o‘sha kechada ikki penalti qaytarishga ulgurdi. 2024-yilda ham u yana sahnaga chiqdi: Switzerlandga qarshi chorak finalda Manuel Akanjining zarbasini qaytarib, Angliyani yana oldinga sudradi. World Cup va Euros penalti seriyalarida u 14 zarbadan to‘rttasini qaytarishga muvaffaq bo‘lgan — bu darajada barqarorlikni ko‘pchilik orzu qiladi, xolos.
Sobiq darvozabon Ben Foster 2024-yilda shunday degan edi: penalti seriyasi boshlansa, u birinchi bo‘lib Pickfordni tanlashini, bu lahzalar uning uchun “shou vaqti”ga aylanishini ta’kidlagan. Bu so‘zlar statistikadan ham ko‘ra ko‘proq narsani aytib turibdi: bu darvozabon bosimdan qo‘rqmaydi, undan kuch oladi.
Ochiq o‘yinda ham u deyarli xatosiz. Analitik modellar 2018-yildan beri Pickford faqat bitta golga olib kelgan xatoga yo‘l qo‘yganini ko‘rsatadi. Zamonaviy futbolda bunday darajada ishonchli darvozabon topish qiyin.
Evertondagi temir odam
Klub darajasida ham rasm o‘zgarmaydi. Pickford Premier League tarixidagi eng uzoq xizmat qilayotgan asosiy darvozabon — u deyarli o‘n yildirki, Everton darvozasini qo‘riqlab keladi. 2022, 2023 va 2024-yillarda u ketma-ket uch mavsum davomida klubning yil futbolchisi deb topildi. Opta ma’lumotlariga ko‘ra, 2022-23 mavsumidan beri u ligadagi har qanday darvozabondan ko‘ra ko‘proq gollarni “saqlab qolgan”.
Ha, Everton safida xatolar ham bo‘lgan. U har doim bir-ikki yirik xato bilan esga olinadi — xususan, Virgil van Dijkga qarshi qo‘pol to‘qnashuv, natijada Liverpool markaziy himoyachisining tizzasi jiddiy shikastlangan epizod. Lekin bitta fakt o‘zgarmaydi: 2017-yildan buyon kelgan har bir Everton murabbiyi uni birinchi raqam sifatida saqlab qoldi.
Bu bejiz emas. Pickford Goodison Parkda yetakchiga aylandi, klub bir necha bor tushib ketish yoqasiga kelib qolgan mavsumlarda uni Premier League’da ushlab qolgan seyvlar aynan uning qo‘lidan chiqqan.
Endi navbat Miami va Haalandga
Shanba kuni Miami — yangi sinov. Norway tarkibida esa unga juda yaxshi tanish raqib bor. Erling Haaland Premier Leaguega kelganidan beri Everton darvozasini bayramga aylantirishni odat qilgan: Manchester City safida u Pickfordga qarshi yettita gol urgan, bu ko‘rsatkich bo‘yicha faqat to‘rt nafar darvozabon undan ham ko‘proq aziyat chekkan.
Norway terma jamoasi bilan Haalandning hozirgi seriyasi yanada qo‘rqinchli: u ketma-ket 14 ta rasmiy o‘yinda gol urgan, bu davr ichida 27 gol to‘plagan. Brazilga qarshi so‘nggi 16 talik bahsda u deyarli to‘pga tegmay o‘ynadi, lekin baribir ikki ajoyib gol urib, Selecao’ni turnirdan chiqarib yubordi. Bugungi kunda undan xavfliroq sof hujumchi yo‘q — bu borada deyarli bahs yo‘q.
Lekin so‘nggi yillarda Angliya bir narsani aniq o‘rgandi: yirik turnirlarda eng og‘ir paytda sahnaga chiqadigan futbolchilar bor, va Pickford shular qatorida. Three Lions shanba kuni maydonga ozgina favorit sifatida tushadi, ammo Norway bu bosqichga ancha mashaqqatli yo‘l bilan yetib kelganini ham unutmaslik kerak. Ular Brazilni deyarli qiynalmay yengib, kuchni tejab o‘tdi, Angliya esa Mexico qarshisida o‘z chegarasigacha borib keldi.
Demak, yana bir marta, hamma ko‘zlar darvoza chizig‘ida bo‘ladi. Haaland zarba beradi, Norway bosimni oshiradi, o‘yin tebranishda davom etadi. Savol oddiy: Pickford yana javob bera oladimi?
Uning karerasi, statistikasi va yirik sahnadagi tarixi bitta narsani aytib turibdi — odatda u bu savolga “ha” deb javob beradi. Endi esa buni Miami kechasida yana bir bor isbotlash vaqti keldi.
