Ødegaardning qaytishi va Arsenalning yangi kuchi
Premer-liga qaytdi. Ekranlar yana to‘lib-toshdi. Lekin bu safar, hech bo‘lmaganda “Arsenal” muxlislari uchun, mavsum boshidan boshlab hammasi biroz yengilroq ko‘rinmoqda.
Chempionlikni saqlab qolish hech qachon oson bo‘lmagan. Uni yutish ham rohat bo‘lmadi. Endi savol boshqa: bu o‘zgargan og‘irlik kuchi bilan qanday yashash kerak? Bir tomonda Roy Keane uslubi – o‘zingni ayamasdan, o‘zingni jarohatlab bo‘lsa ham ketma-ket g‘alabalar sari sudrash. Ikkinchi tomonda esa Arteta jamoasi turibdi: tizimlashtirilgan, mexanizatsiyalashgan, naqshlar va avtomatik harakatlar orqali ishlaydigan mashina.
Bu kechada javob aniq edi. Maqsad: yana liga yutish. Lekin bu safar – yaxshiroq. Kamroq asab, kamroq drama, ko‘proq boshqaruv. “Emirates”dagi 3:0 hisobidagi “Coventry” ustidan g‘alaba aynan shunday dastlabki bayonotga o‘xshadi.
Bu uchrashuvda ikki asosiy voqea yuz berdi. Birinchisi, “Arsenal” so‘nggi ikki mavsumda kamdan-kam ko‘ringan darajada bemalol g‘alaba qozondi. Bu xuddi jamoa yangi dasturiy ta’minotni sinab ko‘rayotgandek, “demo-rejim”da o‘ynayotgandek taassurot qoldirdi: tezlik, aniqlik, lekin ortiqcha zo‘riqishsiz.
Ikkinchisi – Martin Ødegaard nihoyat yana o‘sha eski, yarim xotiradagi Ødegaardga o‘xshab ko‘rina boshladi. 75 daqiqa, 72 ta tegish, 55 ta qisqa, mayda, lekin ma’noli paslar. Statistika quruq ko‘rinishi mumkin, lekin bu raqamlarning ostida yana jonlangan roli yotibdi.
Ødegaard va Saka: eski bog‘lanish qaytadimi?
Yozda katta hujumchi transferi kelmadi. Shuning uchun ham ko‘zlar Ødegaardga qadaldi: u o‘tgan mavsumdagi jarohatlardan keyin yana o‘zining to‘liq versiyasiga qayta oladimi?
Norvegiyalik eng yaxshi holatida – maydonda to‘xtovsiz yuguradigan, pressingni boshqaradigan, bo‘sh zonalarni his qiladigan va mayda, lekin o‘ldiradigan paslar beradigan o‘yinchi. Tashqi ko‘rinishi bilan yosh korporativ auditor, oyoqlari bilan esa ko‘cha futbolida ulg‘aygan bolakay.
Uning goli – uchinchi to‘p, 48-daqiqada – sarlavha uchun tayyor epizod. Ammo bu golga olib kelgan hujum – voqeani chindan ham muhim qilgan narsa. Ødegaard bu vaziyatni o‘zi yoqtirgan uslubda qurdi: hujum chizig‘i ortidan hujumni boshqarib, iplarni tortdi, to‘qidi. Ben Whitega kechiktirilgan, o‘lchangan pas, bo‘sh zonaga sekin siljish – hammasi rejaga muvofiq.
Zarbasi esa kulgili ko‘rindi. Ødegaard ba’zan to‘pga g‘alati uslubda zarba beradi: yon tomondan yaqinlashadi, oyog‘i to‘pga g‘alati burchak ostida tegadi, xuddi “kuchli itarish”dek. Bu safar ham darvoza oldida to‘pni toza urolmadi, lekin baribir Carl Rushworth chap tomoniga g‘alati egri chiziq bilan uchib borayotgan to‘pni ushlay olmadi. Darvozabon devordagi soyaga chang solayotgan mushukdek havoda siltandi, xolos.
Ødegaard kulib yubordi, lekin bu faqat kulgi emasdi. Bu – yelkasidan tushgan yuk edi. Bu uning “Emirates”dagi o‘tgan yil dekabrdan beri birinchi goli. Gol atrofidagi quvonchdan tashqari, boshqa bir narsa ham ko‘zga tashlandi: Bukayo Saka bilan eski bog‘lanishning uyg‘onishi.
Tanaffus oldidan ular to‘pni o‘zaro olti-yetti marta almashib, “Coventry”ni chizib tashlashdi va yakunda Declan Ricega zarba berish imkonini yaratishdi – to‘p biroz chappa ketdi, ammo bu epizod o‘ziyoq yetarli ishora edi. Eski “Arsenal” qaytadigandek tuyuldi: bu yigitlar orasida yuqori darajadagi jamoalarda kam uchraydigan narsa bor – o‘yin zavqi, ijod, bir-birini his qilishdan rohatlanish.
Klassik “Barclays” kayfiyati va ilk zarba
Shimoliy London kechqurun g‘alati darajada yoqimli edi: havoda salqinlik, stadion atrofida esa eski Premer-liga kayfiyati. “Arsenal” – “Coventry” juftligi xayolga darrov o‘sha “klassik” davrlarni keltiradi: Darren Huckerby yon chiziqlar bo‘ylab yugurayotgan, televizor ekrani “shuvillab” turgan, Richard Keys esa avgust oxirida haddan tashqari qoraygan, limon rangidagi pidjak yenglari tirsagigacha qayrilgan.
Chetda esa yana bir sahna: Frank Lampard va Mikel Arteta yonma-yon, deyarli bir xil kiyimda – qora shim, qora yengil bo‘yinli sviter, tagi oq qora krossovkalar. Xuddi korporativ “ninja-golf” turnirining tashkiliy qo‘mitasi a’zolaridek.
Hisobni ochish uchun atigi 15 daqiqa kerak bo‘ldi va bu gol uch zarbali, yuqori sifatli kombinatsiya mahsuli bo‘ldi. O‘ng qanot yaqinida Christos Tzolis Milan van Ewijkdan to‘pni blok-takl orqali tortib oldi va darhol Riccardo Calafioriga uzatdi. Uning jarima maydoni oldidan past va keskin yo‘nalishda, tor yoy bo‘ylab uzatgan pasini Kai Havertz kutib oldi.
Havertzning zarbasi hashamatli edi. Birinchi teginishda, chap oyog‘ida, shunchalik xotirjam vollega chiqdiki, uni tomosha qilarkan odam xayolan Havertz oyoqlarida futbolchiga emas, uy saloniga moslashtirilgan charm shippaklarni tasavvur qilishi mumkin edi.
Oradan ko‘p o‘tmay, hisob 2:0 bo‘ldi. “Coventry” bu vaqtda allaqachon tezlik va ritm bo‘yicha o‘zidan ancha ustun, yaxshi sozlangan mexanizmga qarshi kurashayotganini aniq his qildi. Bu epizod – Declan Rice uchun ham, Ødegaard uchun ham muhim lahza bo‘ldi. Rice oldinga dadil yugurib, hujumni boshladi. Ødegaard esa o‘zining eng yaxshi sifatini namoyon qildi: bo‘shliqni ochib beradigan, so‘nggi pasga yo‘l ochadigan mayda “turtki” pas. Kenglikka o‘tish, keskin uzatma va yakuniy zarba – qolgan ish texnika masalasi bo‘lib qoldi.
Norvegiyalik bu jamoa uchun aynan shuni qiladi: pasdan oldingi pas. U – harakatlarni silliqlovchi, ishqalanishni yo‘qotuvchi vosita, xuddi futbol olamidagi WD-40dek.
Oldinga qarab
Bu kecha “Arsenal” uchun faqat uch ochko emasdi. Bu – o‘tgan mavsumning og‘riqlaridan keyin qayta sozlangan mashinaning ilk sinovi edi. Ular chempionlikni himoya qilishni boshlashdi. Lekin bundan-da muhimroq savol paydo bo‘ldi: agar Ødegaard shunday o‘ynashda davom etsa, bu jamoa chempionlikni nafaqat saqlab qoladimi – balki uni yanada zerikarli darajada osonlashtirib qo‘ymaydimi?
