Nyu-Jersida Angliya ishqibozlari bayram kayfiyatida

Angliya terma jamoasi Panama ustidan 2:0 hisobidagi g‘alaba bilan pley-off yo‘llanmasini qo‘lga kiritdi. Ammo Nyu-Jersidagi kechaning haqiqiy hikoyasi – maydondan ko‘ra ko‘proq tribunalar, barlar va stadion atrofidagi ko‘chalarda edi.

Yorkaşirdan kelgan minglab muxlislar orasida bir gap qayta-qayta eshitildi: “Har bir tiyinga arzidi”.

Trubaning sadosi va 30 yillik sadoqat

Stadionda Angliya o‘yinini uzoqdan tanitadigan bir narsa bo‘lsa, u ham England Band’ning trubasi. Sheffield Wednesday muxlisi, mashhur orkestr rahbari John Hemmingham uchun bu navbatdagi safar emas – u uch o‘n yildirki, Three Lions’ning birorta rasmiy uchrashuvini o‘tkazib yubormagan.

U Nyu-Jersidagi kayfiyatni bir og‘iz so‘z bilan tasvirlaydi: “Ajoyib”.

Hemmingham atrofga qarab, o‘zi ham bu bayramning markazida turganini yaxshi biladi. Unga ko‘ra, bu chempionatning ruhi – aynan shu:

“Hammaning yuzida tabassum. Butun dunyodan kelgan muxlislar bir-biri bilan aralashib ketgan. Jahon chempionati degani shuning o‘zi-ku.”

Hemmingham 63 yoshda, Hillsboroughdan. Hali ham trubasini baland ko‘tarib, tribunalarni jo‘sh urdiryapti. Har xil bayroqlar, turli tillar, turfa ohanglar orasida u bir narsani aniq aytadi: bu safar oxirigacha qolishga bel bog‘lagan.

U kulib qo‘yadi: “Men bu yerdan Angliya kubokni ko‘tarmaguncha ketmayman”.

Skarborolik yigitlar va dengiz bo‘yidan kelgan bayroq

Dallas va Boston stadionlarida Angliya o‘yinlarini kuzatgan muxlislar orasida ikki odam tezda mashhurlikka erishdi. Scarboroughlik Danny Williams va Joe Gallagher.

Ularning sirri oddiy: katta, ko‘zga tashlanadigan bayroq va uy shahrini faxr bilan ko‘rsatish. North Yorkshire’ning mashhur dengizbo‘yi shahri tasvirlangan bayroq Tuchel jamoasining sayohatkor armiyasi orasida darrov ajralib turdi.

Williams, 34 yoshda, qisqa qilib aytadi: “Qabul juda yaxshi bo‘ldi”.

U va 35 yoshli Gallagher o‘zlarini nafaqat Angliya, balki Scarborough nomidan ham maydonga tushayotgandek his qilishgan. Ular tribuna, barlar, fan-zonelarni birdek aylanib, o‘z bayroqlarini hilpiratishdi. Gallagherning achchiq-achchiq kulgi aralash tan olishi bor:

“Yagona afsusimiz – ko‘proq qolmaganimiz”.

Shunga qaramay, ular o‘zlarini uyda yurgandek his qilishganini aytadi: “Bizni hamma juda iliq qabul qildi”.

Qo‘rquvlar tarqaldi, Amerika esa kulib qarshi oldi

Musobaqa oldidan Shimoliy Amerikadagi qiziqish darajasi, ayrim mamlakatlarga nisbatan salbiy kayfiyat bo‘lishi mumkinligi haqida ko‘p gap bo‘ldi. Ammo North Yorkshire Council’da yo‘l xodimi bo‘lib ishlaydigan Williams boshqacha manzara ko‘rdi.

Uning so‘zlariga ko‘ra, mahalliylar samimiy, hazil-mutoyibaga ochiq bo‘lgan: “Amerika juda chiroyli, natijalar yomon emas, qolgan hammasi zo‘r bo‘ldi”.

Ular Angliyani muntazam kuzatib yuradigan ishqibozlar. Finalni ham ko‘rishni xohlashadi. Lekin bu yerda romantika o‘rnini hisob-kitob egallaydi. Har biri uchun taklif etilgan final chiptasi narxi – 3 000 funt atrofida.

Gallagher, North Yorkshire politsiyasida ishlaydi, boshini chayqab qo‘yadi: “Bu pulga butun oilani Barbadosga olib borish mumkin”.

Birinchi Jahon chempionati va bank hisobidagi zarba

Barnsley muxlisi Ben Wade esa allaqachon uyiga, Wakefieldga qaytib ulgurgan. Ammo uning ham xotirasi, ham bank hisob raqami hali ham Texas issig‘ini eslatib turibdi.

21 yoshli yigit birinchi marta Jahon chempionatiga bordi. U Angliyaning Croatia’ga qarshi ilk o‘yiniga chipta uchun 265 dollar (201 funt) to‘lagan. Bu – ba’zi yuqori sodiqlik balliga ega muxlislarnikidan qimmatroq, lekin u eshitgan 1 500 dollarlik narxlardan ancha past.

Stadion ichida esa boshqa “rekordlar” bo‘lgan. Texas jaziramasida sovuq pint – 20 dollargacha. Texas BBQ restoranidagi kechki ovqat – 129 dollar.

Wade bir necha kun bank hisobini ochishga qo‘rqib yurganini tan oladi: “Kutilganidan biroz ko‘proq ketdi, lekin yengib bo‘lmaydigan darajada emas. Bunga arziydi”.

U tiler bo‘lib ishlaydi va safar davomida tug‘ilgan kunini ham nishonlagan. Uning ta’rifi qisqa: “Bu hayotimdagi eng yaxshi tug‘ilgan kun bo‘ldi”.

Endi esa u uyda, televizor qarshisida o‘tirib, ichidan kuyadi: “Efirda ko‘rish alam qiladi, yana o‘sha yerda bo‘lishni xohlayman. Bu yil biz uddalaymiz deb o‘ylayman”.

Huddersfielddan kelgan ishonch: chiptalar allaqachon qo‘lda

Lindley (Huddersfield)dan bo‘lgan Terry Rose ham rejasini allaqachon chizib bo‘lgan. U yarmigacha nafaqadagi pab egasi, lekin Angliyaga bo‘lgan ishtiyoqi to‘liq kuchida.

U seshanba kuni kelishni puxta rejalagan. Maqsad – agar Angliya 32 bosqichidan otsa, ularning 1/8 final uchrashuvini stadionda ko‘rish.

Rose faqat navbatdagi bosqich bilan cheklanib qolmagan. U chorak final, yarim final, hatto final uchun ham chipta band qilgan. Uning ko‘z o‘ngida bitta manzara: “ishning eng qizigan nuqtasi”.

“Shuni kutyapman – turnirning ‘biznes qismi’ni”, deydi u. 40 yildirki, u Angliya bilan dunyoni kezadi.

Uningcha, jamoaga endi ozgina omad, to‘pning bir marta to‘g‘ri sakrashi yetishmayapti. “Yigitlar tayyor”, deydi u ishonch bilan.

‘Bu katta oila’ – o‘zgarib borayotgan Angliya tribunasi

Leeds United ishqibozi bo‘lgan Rose uchun Angliya ortidan dunyoni kezish – “do‘stlaring bilan ta’tilga chiqish”ga teng. U qancha sarflaganini aniq bilmaydi, bilishni ham istamaydi.

“Ko‘p ketgan, bilaman. Lekin har bir tiyinga arzidi”, deydi u.

Uch o‘n yillik safarlar davomida bir narsa keskin o‘zgargan. U o‘sha eski kunlarni eslaydi: “Avvallari tribunalar asosan janjal qidiradigan katta gavdali yigitlar bilan to‘la edi. Endi unday emas”.

Bugun esa manzara boshqacha. Ko‘proq ayol muxlislar, oilalar, bolalar. U “katta oila” deb atagan muhit.

O‘yin oldidan va undan keyin u ko‘plab tanish chehralarni ko‘radi – kimnidir oxirgi marta o‘tgan o‘yinda, yana boshqasini bir necha yil avval boshqa qit’ada ko‘rgan. Endi ular bir joyda, yana Angliya uchun birga kuylashmoqda.

Uning orzusi esa oddiy, lekin og‘ir yukni ko‘taradi: 60 yillik tanaffusdan keyin yirik sovrinni ko‘tarayotgan Angliyani ko‘rish.

“Agar shuni ko‘rsam, sayyoradagi eng baxtli odam bo‘laman”, deydi u.

Savol endi bitta: bu safar barcha bu sadoqat, sarflangan minglab funtlar va bosib o‘tilgan minglab kilometrlar nihoyat kubok bilan taqdirlanadimi?