Nicolás Otamendi: bolalik orzusidan chempionlikka
Argentina mudofaasi ramzlaridan biri bo‘lgan Nicolás Otamendi nihoyat sanani qo‘ydi: u 2026-yilgi Jahon chempionatidan so‘ng terma jamoa bilan xayrlashadi. Bu qarorni u o‘zining Instagram sahifasida e’lon qildi. Qisqa post emas – yurakdan chiqqan, og‘ir, ammo halol xat.
“Bugun men hayotimdagi eng qiyin so‘zlarni yozayapman”, – deb boshlaydi u.
Manchester City va Benfica bilan yirik sahnalarni ko‘rgan, lekin eng katta sahnasini har doim bitta libos bilan bog‘lagan himoyachi. O‘sha libos – Argentina terma jamoasi formasi. U uni “bolalik orzusi” va “futboldagi eng buyuk imtiyoz” deb atadi.
U o‘sha ko‘k-oq ranglarni “butun yuragi, faxri va millionlab argentinaliklar uchun nimani anglatishini bilgan holda mas’uliyat bilan” himoya qilganini yozdi. So‘zlar ortida yillar, mag‘lubiyatlar, qaytishlar, oxir-oqibat esa ko‘tarilgan kubok turibdi.
Og‘riqli final va tinch vijdon
Otamendi postida 2026-yilgi Jahon chempionati finalidagi mag‘lubiyatdan achinishini yashirmaydi. Bu – uning terma jamoadagi so‘nggi katta sahnasi bo‘ldi. Ammo u maydonni tark etar ekan, “hammasini bergan odamning vijdon tinchligi” bilan ketayotganini ta’kidlaydi.
U muxlislarga va oilasiga yaxshi kunlarda ham, og‘ir pallalarda ham yonida bo‘lganlari uchun minnatdorchilik bildirdi. Keyin esa navbatdagi avlodga yuzlandi – Argentina futbolining kelajagiga: hech qachon ishonchni yo‘qotmaslikka, hech qachon taslim bo‘lmaslikka chaqirdi.
“Rahmat, Argentina. Menga dunyo chempioni bo‘lish va dunyodagi eng chiroyli formani kiyish orzumni ro‘yobga chiqarishga imkon berganing uchun rahmat”, – deya yakunlaydi u xatini.
Qisqa jumla, ammo butun bir avlod hikoyasini o‘zida jamlagan.
Sobiq jamoadoshlardan hurmat yomg‘iri
Otamendining postiga javoblar uzoq kuttirmadi. Instagram izohlar qismida sobiq jamoadoshlari, muxlislar, murabbiylar – barchasi uni olqishladi.
Alexis Mac Allister uni “kurash, matonat va forma uchun muhabbat timsoli” deb atadi. Germán Pezzella esa uni “barchamiz uchun yo‘l ko‘rsatuvchi” sifatida ta’rifladi. Paulo Dybala, Marcos Senesi, Mariano Andujar va Gianluca Prestianni ham minnatdorlik so‘zlari bilan unga murojaat qildi.
Eng alohida javoblardan biri Rodrigo De Pauldan keldi. U alohida Instagram hikoyasida shunday yozdi: terma jamoaga birinchi marta kelgan kunidan boshlab Otamendi unga xonasining eshigini ochgani, o‘shandan beri ular bir xil marosimlarni, bir xil odatlarni saqlab kelgani haqida gapirdi. U uni “izidan ergashishga arziydigan namuna” va “bu chiroyli hikoyaning yetakchilaridan biri” deb atadi hamda “doimiy minnatdorchiligini” bildirar ekan, “seni sog‘inaman” deb yakunladi.
Bu so‘zlar statistika emas. Bu – kiyinish xonasidagi haqiqiy og‘irlik, yetakchilik, ko‘zga ko‘rinmaydigan, lekin jamoani ushlab turgan iplar.
38 yosh, orqaga emas, yuqoriga qaraydigan meros
Otamendining qarori ko‘pchilikni larzaga soldi, lekin hech kimni hayratga solmadi. 38 yoshda u allaqachon Lionel Scaloni uchun asosiy tarkibdan ko‘ra tajribali zaxira, tayanch figuraga aylangan edi. Qatar 2022da u asosiy boshlovchi bo‘lgan bo‘lsa, to‘rt yil o‘tib, Lisandro Martínez Cristian “Cuti” Romero bilan birga markaziy himoyadagi yetakchi duetga aylandi.
Shunga qaramay, Otamendi Albiceleste tarixida o‘chmas iz qoldirdi. U 2008-yilda Vélez Sarsfield safida Argentina oliy ligasida yorqin ko‘rinish bergan paytdan boshlab terma jamoaning doimiy qismiga aylandi. Keyin esa Yevropaning bir nechta klublarida o‘ynab, o‘z o‘yinini charxlab bordi.
U hech qachon nafis, “yumshoq” himoyachi bo‘lmagan. U dag‘al, murosasiz, ba’zan qo‘pol ko‘ringan, lekin raqib hujumchilarni ruhiy va jismoniy jihatdan ezib tashlaydigan himoyachi edi. Uning o‘yinida bir narsa doimiy edi: tenchlik bermaydigan jangovar ruh.
Ayniqsa, havodagi kurashlarda. Bo‘yi 1,83 metr – xalqaro sahnada markaziy himoyachi uchun unchalik baland emas. Lekin Otamendi bu kamchilikni agressiya, to‘g‘ri joy tanlash va jasorat bilan yopdi. Qatar 2022da Avstraliyaga qarshi 1/8 final uchrashuvida 1,98 metrli Harry Souttar ustidan “uchib o‘tgan” holati – Argentina muxlislari xotirasida qolgan surat. U nafaqat to‘pga, balki ramziy ma’noda butun duelga egalik qilgan lahza.
Eng buyuklar qatorida
Otamendi endi Daniel Passarella, Oscar Ruggeri, Roberto Ayala kabi Argentina tarixidagi eng buyuk markaziy himoyachilar bilan bir qatorda tilga olinadi. Ular kabi u ham mukammal bo‘lmagan. Xatolari bo‘lgan, og‘ir kechgan kechalari bo‘lgan. Lekin u hech qachon yashrinmadi, hech qachon jangdan qochmadi.
Uning merosi raqamlar bilan emas, ruh bilan o‘lchanadi: qat’iyat, shiddat, raqibga nafas olishga ham imkon bermaydigan raqobatbardoshlik. Aynan shu sifatlar keyingi avlod argentinalik himoyachilar uchun mezonga aylanadi.
Otamendi endi terma jamoa formasini yechadi. Ammo savol ochiq qoladi: Argentina mudofaasi yana qachon shunchalik qo‘rqmas, shunchalik g‘azabli va shu bilan birga shunchalik fidoyi yetakchini topa oladi?
