Messi va Angliya: Tuchelning qarorlari ta'siri
Atlanta tunida hammasi boshqacha bo‘lishi mumkin edi. Anthony Gordon ertasiz kelajakni yorib chiqqandek, hisobni ochdi, stadion portlab ketdi, Angliya oldinga otilgandek tuyuldi. Ammo shu ondan boshlab uchrashuvning ruhi o‘zgardi: uchrashuvni yopish, emas, uni o‘ldirish kerak edi. Angliya esa tanlov qildi – xavf emas, ehtiyotkorlik.
Thomas Tuchelning qarorlari aynan o‘sha daqiqalardan boshlab mikroskop ostiga qo‘yildi. U oldinga yana zarba berish o‘rniga, himoyani mustahkamlashni tanladi. Maydonga kirgan o‘yinchilar ham bu niyatni yashirmadi: xavfsiz variantlar, orqaga paslar, chiziqlarni siqish. Natija esa aniq bo‘ldi – bosimni o‘zi chaqirgan Angliya asta-sekin o‘z jarima maydoniga mixlanib qoldi.
Bu esa bir odam kutib turgan sahna edi. Lionel Messi.
Ikki marta hal qiluvchi uzatma, ikki marta chiziqlar orasidagi bo‘shliqni topish, va Angliyaning 60 yillik katta sovrinlarsiz hayoti yana bir bor cho‘zildi. Yana bir “deyarli”, yana bir “agar o‘shanda…”.
Tuchelga bo‘lgan ishonch sinovda
Bunday mag‘lubiyatdan keyin tanqidlar bo‘roni bo‘lishi tabiiy. Ayniqsa, Angliya bosh murabbiyi shunchalik katta vakolat va uzoq muddatli reja bilan ishlayotgan bo‘lsa. 2028 yilda uyda o‘tadigan Yevropa chempionati haqida gap ketayotgan paytda, shartnomani qayta ko‘rib chiqish kerakligi haqidagi fikrlar paydo bo‘ldi. Ayrimlar bu kelishuvni hozirdan yirtib tashlash kerak, deya ochiq aytmoqda.
Bozor esa bo‘sh emas. Eddie Howe – Newcastle bilan uzoq kutilgan sovrinni ko‘targan murabbiy sifatida tilga olinmoqda. Shu bilan birga, Etihaddagi 10 yillik yulduzli davrini yakunlagan Pep Guardiola ham bo‘sh. Bunday fon har qanday bahsni yanada keskinlashtiradi.
Ammo sobiq Angliya himoyachisi Joleon Lescott uchun masala bunday sodda emas. U GOAL bilan suhbatda, UniBet Online Casino bilan hamkorlikda so‘zlar ekan, keskin burilishlarni rad etdi. Uningcha, Pep nomzodi qanchalik jozibali bo‘lmasin, real sahnariy emas.
Lescott shunday dedi: Guardiola uchun Angliya terma jamoasi lavozimi – bu “biroz kulgili taklif” bo‘lishi mumkin. U murabbiylarga bo‘lgan munosabat qanchalik tez o‘zgarishini ko‘rib turibdi, shuning uchun bu bosim ostidagi ish unga qiziqarli bo‘lib tuyulmasligi mumkin. Lescott fikricha, bu o‘rinda hammasini birdaniga Tuchel zimmasiga yuklab qo‘yish ham adolatdan emas.
U bir haqiqatni eslatadi: jahon chempionatida hech kimga “huquq” bilan g‘alaba berilmaydi. Yarm final – bu ham sovrin emas, ham tasodif emas. Angliya kuchli to‘rtlik urug‘ida edi, xuddi boshqa grandlar kabi. Oxiri esa bir kechaga, bir qarorga, bir dahoning oniy ilhomiga borib taqaldi. Bu safar Messi foydasiga.
Angliyaning eski dardi: “deyarli”lar asri
Bu syujet ingliz futboli uchun yangilik emas. 60 yildan beri takrorlanayotgan ssenariy: buyuk sahnalar, katta umidlar, oxirida esa alamli xotiralar. Diego Maradona qo‘li, Cristiano Ronaldo ko‘z yoshlari va quvonchi, penaltidagi fojialar, qizil kartochkalar, ketma-ket yo‘qotilgan Yevro finali – ro‘yxat uzoq.
Atlanta ham shu qatorga qo‘shildi. Tarix yana bir bor takrorlangandek.
Lescott uchun asosiy savol – bu mag‘lubiyatdan qanday saboq olish kerakligi. U orqaga qarab aqllilik qilish osonligini tan oladi, lekin baribir bir fikrni ilgari suradi: balki hech narsani tubdan o‘zgartirmaslik kerakdir?
U shuni ta’kidlaydi: gol urilgunga qadar Jordan Pickford deyarli ishga tushmadi. Angliya o‘yin nazoratida edi. Hisob ochilgach esa, darvozabon birdaniga ish bilan band bo‘ldi – zarbalar, ustunga tegib qaytgan to‘plar, keskin vaziyatlar. Bu futbolning tabiati: bitta jamoa yo‘qotadigan hech narsasi qolmaganda, boshqa risk darajasiga o‘tadi.
Argentina aynan shunday qildi. Ular uchun 2:0 hisobidagi mag‘lubiyat ham, 1:0 ham – baribir turnirdan chiqish edi. Shuning uchun ular eng jasur almashtirishlarni qildi, hujumga tashlandi, maydonni kengaytirdi. Hisob Angliya foydasiga bo‘lgan paytda ham o‘yin oqimi Tuchel jamoasi uchun qulay edi, lekin “endi yo‘qotadigan hech narsa yo‘q” rejimidagi raqib oxir-oqibat bosimni oshirib bordi.
Lescott eslatadi: Argentina hisobni tenglashtirgach ham, qisqa muddatga bo‘lsa-da, Angliya yana ustunlikni qaytarishga muvaffaq bo‘ldi. Raqibni o‘z jarima maydoniga tiqib qo‘ygan lahzalar bo‘ldi. Bu – o‘yin ichidagi tabiiy tebranishlar, deydi u. Faqat bu safar bosim juda uzoq cho‘zildi va Angliya buni bardosh bera olmadi.
O‘zgarish kerakmi yoki sabr?
Shu nuqtada asosiy bahs boshlanadi: bu mag‘lubiyat – tizimning ishdan chiqishi yoki detallar darajasidagi xato oqibatimi? Bir qarashda, Tuchelning ehtiyotkor almashinuvi va “ustunlikni saqlab qolish” g‘oyasi unga qimmatga tushdi. Boshqa tomondan, jahon chempioni va tarixdagi eng buyuk futbolchilardan biriga qarshi yarm finalda mag‘lub bo‘lish – falokat emas.
Lescott ikkinchi pozitsiyaga yaqin turadi. U Angliya bu bosqichga kelib “ortiqcha natija” ko‘rsatmadi, deydi – ular shunchaki o‘zidan kutilgan darajaga yetdi. Keyin esa hammasi bir kechadagi mayda tafsilotlarga bog‘liq bo‘ldi.
Shu bois savol endi boshqacha ko‘rinishda turibdi: Angliya yana bir “deyarli”dan keyin ham nervini saqlab qoladimi yoki yana yangi davr, yangi murabbiy, yangi yo‘l izlashga tushadimi?
Javob, ehtimol, 2028 yilga qadar butun bir avlodning taqdirini belgilab beradi.
