Marques: 12 yillik blaugrana orzusi yakunlandi
Camp Nou uchun bu faqat navbatdagi yoz kunlaridan biri bo‘lishi mumkin. Marques uchun esa — butun bolaligi, o‘smirligi va orzulari sig‘ib ketgan 12 yillik hayot bo‘lagining yopilgan sahifasi.
Yosh yarim himoyachi o‘zining rasmiy Instagram sahifasida uzun, his-tuyg‘uga boy xayrlashuv xatini e’lon qildi. Unda u murabbiylar shtabi, jamoadoshlari, klub xodimlari, do‘stlari va, albatta, oilasiga minnatdorchilik bildirdi. Eng muhimi, u bu xatni oddiy “rahmat” bilan cheklab qo‘ymadi — u butun yo‘lini boshidan oxirigacha his qilib yozdi.
“12 yildan so‘ng, meni sakkiz yoshimdan beri o‘stirib kelgan klubga xayr deyish vaqti keldi”, — deb boshlaydi u.
Har bir mavsum, har bir mashg‘ulot, har bir o‘yin, har bir safar, har bir g‘alaba — bularning bari uning uchun qadrlidir. Ammo u faqat yorqin lahzalarni eslamaydi. U og‘ir damlarni ham ochiq tan oladi: jarohatlar, shubha va azobga to‘la davrlar. Aynan shu sinovlar uni bugungi darajaga olib kelganini ta’kidlaydi.
Marques o‘zini bu klubda shakllangan futbolchi va inson sifatida ko‘radi. U aytadi: hamma bosh murabbiylar, yordamchilar, jamoadoshlari, fizioterapevtlar, shifokorlar, klub xodimlari — barchasi uning yo‘lida iz qoldirgan. Ko‘plab jamoadoshlari esa uning uchun shunchaki hamkasb emas, yaqin do‘stga aylangan.
U alohida ohang bilan oilasiga murojaat qiladi. Ota-onasi, opa-singillari, jufti va do‘stlari — bu yillar davomida uning tayanchi bo‘lgan, orzusini haqiqatga aylantirishga yordam bergan odamlar. Marques ko‘kragida bu nishonni faxr bilan taqib yurganini va shunday bo‘lib qolishini yozadi. Bu jumla ortida birgina mavsum emas, butun avlodga xos blaugrana tarbiyasi sezilib turadi.
Uning katta orzusi allaqachon ushalgan: u 2026-yil fevralida Mallorca bilan o‘yinda asosiy jamoa safida debyut qilgan. Shu kunni u xayolida necha marta tasavvur qilganini faqat o‘zi biladi. Sakkiz yoshida klubga kelgan bola uchun bu tasavvur ham qila olmaydigan darajadagi cho‘qqi edi. Endi esa bu orzu bajarilgan, ammo yo‘l davom etishi uchun u boshqa qaror qabul qilishi kerak.
Marques bu qarorni og‘riqli, ammo rivojlanishi uchun zarur tanlov sifatida ko‘rsatadi. U ketish uni qiynayotganini yashirmaydi: “Ketish og‘riqli ekanini inkor etmayman. Bu lahzaning kelish usuli kutilmagan bo‘ldi, va men klubimdan xuddi shunday xayrlashaman deb tasavvur qilmagandim”, — deb yozadi u. Shunga qaramay, u bu qarorni klubni chin dildan sevganidan qabul qilayotganini qo‘shimcha qiladi. 12 yil ichida u nafaqat bu ranglarni sevishni, balki klub qarorlarini tushunishni va hurmat qilishni ham o‘rgangan.
Bu so‘zlar ortida alam ham, minnatdorchilik ham, yetilgan futbolchiga xos hushyorlik ham bor. U eshikni sharaqlatib yopmaydi. Aksincha, kelajakda yo‘llar yana kesishishi mumkin bo‘lgan darajada ochiq qoldiradi.
Xatning yakuniy qismi esa, deyarli, klub tarixi davomida ko‘p bora eshitilgan, ammo har safar o‘zgacha ma’no kasb etadigan ohangda tugaydi: “Barça menga hamma narsani berdi. Bu 12 yil uchun rahmat. Meni o‘stirganing, o‘rgatganing, sinovdan o‘tkazganing va hayotim klubida orzu bilan yashashimga imkon berganing uchun rahmat. Men bu orzuni abadiy eslab qolaman. Long live Barca, always.”
Uning so‘nggi jumlasida kelajakdagi yo‘li, qayerga yo‘l olishi yoki qaysi klub bilan shartnoma imzolashi haqida biror narsa yo‘q. Hozircha bu muhim emas. Muhimi — Camp Nou dagi bu bob yopildi. Endi savol bitta: 12 yil davomida blaugrana ruhida tarbiya topgan Marques qaysi sahnada o‘zini to‘liq namoyon qiladi?
