Lionel Scaloni: Mag‘lubiyatdan Keyin O‘zini Ayblagan Post
Argentina terma jamoasi bosh murabbiyi Lionel Scaloni bir yildan ortiq vaqt davomida Instagram’da hech narsa yozmagandi. Ispaniyaga qarshi final, charchatib qo‘ygan his-tuyg‘ular, mamlakat bo‘ylab tarqalgan og‘ir sukunat – bularning barchasidan keyin u nihoyat sukutni buzdi.
U murabbiylar shtabi bilan tushgan oddiy suratni tanladi. Matni esa oddiy emasdi – uzun, og‘ir, ichida alam ham, minnatdorlik ham, o‘zini ayblash ham bor.
“Kechirasiz, sizlarga yana bir kubok olib kelolmadim”
Scaloni o‘z xabarini ataylab vaqt o‘tkazib yozdi. U o‘sha kunlarni “g‘am va quvonch, ko‘z yosh va tabassum, iztirob va taskin aralashgan hafta” deb ta’rifladi. O‘zi tan olganidek, u ijtimoiy tarmoqlarni yoqtirmaydi, o‘zini u yerda erkin his qilmaydi. Shunga qaramay, butun mamlakatga birvarakayiga murojaat qilishning eng to‘g‘ri yo‘li sifatida aynan shu maydonni tanladi.
U natijadan qochmadi. Ayni birinchi satrlardayoq argentinaliklardan uzr so‘radi – yangi kubokni uyga olib kelolmagani, odamlarga kundalik hayotdagi og‘irliklarni hech bo‘lmaganda bir necha kunga unuttiradigan yana bir quvonch hadya eta olmagani uchun.
U bu alamni yashirmadi. Lekin uzoq turib qolmadi ham. E’tiborni tezda o‘zi uchun eng muhim nuqtaga burdi: hisob tablosidan yuqoriroqda turgan narsaga – bu avlod qoldirayotgan qadriyatlar merosiga.
“Mening jangchilarim” va haqiqiy kubok
Scaloni bu jamoani oddiy “o‘yinchilar” deb atamadi. U ularni yana bir bor o‘zining ichki nomi bilan tilga oldi – “mening jangchilarim”. U shunday deb atashini, buni xotini bilan bo‘lgan suhbatlarda ishlatishini ochiq aytdi.
U uchun bu turnirning haqiqiy g‘alabasi – medal emas, shu guruh ko‘rsatgan fazilatlar ro‘yxati. U bularni birma-bir sanab chiqdi: mehnat, istak, iroda, “men buni qila olaman” degan ichki ovoz, yo‘l tikka ko‘tarilsa ham taslim bo‘lmaslik, hech narsa qolmagandek tuyulganda ham borini berish.
U yana bir og‘ir nuqtani ham tilga oldi: tashqaridan yog‘ilgan sovuq suv chelaklarini. O‘sha satrni ataylab bosh harflar bilan yozdi – “BIZNI BILMAYDIGAN ODAMLAR TOMONIDAN”. Shu jumla ko‘plab ommaviy axborot vositalari tomonidan jamoaga qaratilgan tanqidlarga, Jahon chempionati davomida yangragan shubha va e’tirozlarga bevosita bo‘lmasa-da, javob sifatida talqin qilindi.
Murabbiy uchun bu ham sinovning bir qismi edi: “chelak-chelak sovuq suvni” yutib yuborish, o‘zini tutib turish, oyoqlar miyaga bo‘ysunmay qolgan paytda ham tik turishga urinib ko‘rish. Uningcha, aynan shu fazilatlar – haqiqiy kubok.
Sokin mehnatkashlarga ochiq minnatdorlik
Postning yana bir muhim qismi – minnatdorlik. Scaloni hech kimni unutmaslikka harakat qildi. U murabbiylar shtabiga, o‘yinchilarga, AFA tarkibida tinchgina, ko‘zga ko‘rinmasdan ishlaydigan xodimlarga alohida rahmat aytdi. Ularning vazifasi oddiy: jamoa hech narsadan kam bo‘lmasligi, ish sharoitlari mukammal bo‘lishi.
Shuningdek, u butun Argentina muxlislariga murojaat qildi. Turnir davomida ko‘rsatilgan mehr, qo‘llab-quvvatlash, yo‘llangan xabarlar, stadiondagi shovqin – bularning barchasini u alohida qadrlashini yozdi.
Eng qiziq tomoni – u bir og‘iz ham o‘z kelajagi haqida gapirmadi. Postda iste’fo, davom etish, kelishuvlar yoki rejalar haqida hech qanday ishora yo‘q. Uning Argentina terma jamoasi boshida qoladimi-yo‘qmi – hanuz noma’lum. Bu savol ochiq qoldi.
Butun mamlakatni zabt etgan yakuniy jumla
Xabar oxiri esa ijtimoiy tarmoqlarda chaqqon tarqaldi. Scaloni postskriptumda bitta jumla qoldirdi: “Kimning argentinalik do‘sti bo‘lsa, uning xazinasiga ega”.
Bu ibora qisqa. Lekin u butun matnning ohangini mukammal jamlaydi. Murabbiy yana bir bor natijadan ko‘ra tuyg‘ularni, odamlar o‘rtasidagi bog‘lanishni, bu jamoa atrofida shakllangan ruhni oldinga surdi.
Kubok bu safar Buenos-Ayresga qaytmadi. Lekin savol endi boshqacha: bu jamoaning qoldirgan ruhiy merosi – keyingi avlodlar uchun eng katta trofey bo‘lib qolmaydimi?
