Lionel Scaloni: Argentina jamoasi hayratda qoldiradi
Yirik g‘alabadan keyin matbuot zaliga kirib kelgan Lionel Scaloni odatdagidan ham ko‘proq hissiyotga to‘la edi. U o‘z jamoasini osmonga ko‘tardi, lekin bu maqtov ortida manmanlik emas, bosim ostida ham bukilmaydigan ruhga bo‘lgan chuqur hurmat yotar edi.
U gapni boshlarkan, ovozi titradi. Stadiondagi shovqin allaqachon pasaygan, ammo murabbiyning ichidagi to‘lqinlar hanuz tinmagandi.
“Gapim yo‘q. Mamlakatimiz, xalqimiz uchun bu — sof quvonch. Bir necha kun oldin aytgandim, bu guruh meni hech to‘xtamasdan hayratda qoldiradi”, — deya tan oldi u, TyC Sports keltirgan so‘zlarida.
Shu yerning o‘zida u jimib qoldi. Keyingi gaplari esa bu jamoaning ichki dunyosini ochib tashladi.
“Ovozim uzilib qolayapti, chunki bu juda ko‘p narsalarning isboti: jamoaviy ruh, birodarlik, hech qachon taslim bo‘lmaslik, oxirgi daqiqagacha kurashish. Endi finalni yutamiz, albatta qo‘limizdan kelganini qilamiz, lekin bu jamoa yana nimani isbotlashi kerak? Ular meni juda chuqur hislarga toldirishdi. Aytiladigan ko‘p narsa yo‘q, hammasi ularning mehnati”, — dedi Scaloni.
“Bu kibr emas, o‘ziga xoslik”
Murabbiy o‘z gapida qat’iy turdi: bu Argentina o‘ziga ishongan, lekin chiziqdan o‘tmagan jamoa. Ularning ohangida shunchaki g‘alaba mastligi emas, o‘zini anglash bor.
“Biz yutishga harakat qilamiz, bor kuchimizni beramiz, lekin shundan keyin odamlar futbolchilar nimani ko‘rsatayotganini tushunishi qanchalik qiyinligini bilaman. Biz noyobmiz, bu kibr emas. Bizni g‘alabaga olib kelgan — mana shu yigitlar”, — dedi u.
Bu so‘zlar shunchaki maqtov emas, ichkaridagi kiyinish xonasini bir butun qilgan ruhiy bog‘lanishga ishora edi. Har bir futbolchi, har bir zaxira, har bir xodim — murabbiyning nazarida bu g‘alabaning teng ulushli muallifi.
Maradona soyasida yangi mezon
Scaloni bu jamoaning ko‘rsatgan o‘yini haqida gapirar ekan, Argentina futboli tarixidagi eng baland cho‘qqilar bilan taqqoslashdan ham cho‘chimadi. U Diego Maradona nomini tilga olar ekan, o‘zini tiyib o‘tirgani yo‘q, lekin ramzga hurmatsizlik ham qilmadi.
“Misrga qarshi o‘yin — biz ko‘rsatgan eng yaxshi futbol, deb o‘ylagandik. Bugungi uchrashuv esa uni ham ortda qoldirdi, — dedi u. — Raqib kim bo‘lishidan qat’i nazar, bu — yarim final. Bunday narsa ilgari bo‘lganmi, bilmayman. Diego’ning Angliyaga urgan ikkinchi goli tarixda qoladi, bunga shubha yo‘q, lekin bugungi umumiy o‘yin darajasi bo‘yicha bu jamoa aql bovar qilmas ish qildi”.
Shu jumla Argentina tarixidagi ikki davrni yuzma-yuz qo‘ydi: Maradona davri va hozirgi avlod. Scaloni bu taqqoslashni shunchaki shov-shuv uchun emas, bugungi tarkibning qanchalik yuksak standart qo‘yganini ko‘rsatish uchun ishlatdi.
Bosim ostida yashaydigan jamoa
Murabbiy bu Argentina haqida bitta asosiy haqiqatni alohida ajratib ko‘rsatdi: ular uchun bosim — dushman emas, yonilg‘i.
“Bu jamoa eng yaxshi futbolini aynan bosim paytida ko‘rsatadi. Raqibda zaiflikni sezsa, darhol ustiga boradi. Hatto bugun yutmaganimizda ham, baxtli bo‘lardik, chunki jamoa oxirigacha xarakter ko‘rsatdi, o‘z vazifasini bajardi”, — deya yakunladi Scaloni.
Shu so‘zlar bilan u natijadan kattaroq narsani chizib berdi: bu tarkib uchun hisob tablitsasidagi raqamlar emas, maydondagi fe’l-atvor, so‘nggi daqiqagacha bo‘lgan kurash muhimroq.
Endi esa bir savol havoda muallaq turibdi: bunday ruh, bunday darajadagi o‘yin bilan bu Argentina finalda yana bir bor tarixni qayta yoza oladimi?
