Lewis Hamilton Silverstone’da qaytgan xonanda
Kulib, yelkalari bo‘sh, ko‘zlari chaqnab turgan Lewis Hamilton Silverstone’ga qaytgan odam emas, o‘z hududiga, o‘z sahnasiga qaytgan xonanda ko‘rinadi. Britaniya Gran-prisining bu haftasida u yana o‘ziga xos hukmdor, yillar davomida bu eski aerodromni o‘ziga bo‘ysundirgan poygachi sifatida maydonga chiqmoqda.
Bu trek bilan uning aloqasi allaqachon statistikadan chiqib ketgan. 2007-yildagi debyutidan buyon Silverstone’da to‘qqizta g‘alaba – bir poyga yo‘lagida bunday natijaga hech kim erishmagan. Tribunalar bilan o‘rtadagi o‘sha ilk “muhabbat” hanuz so‘nmagan, aksincha, Ferrari ranglarida yanada yorqinroq ko‘rinadi.
Ammo bu damga kelish oson bo‘lmadi. 2025-yil Hamilton uchun haqiqiy annus horribilis bo‘ldi. Ferrari’dagi ilk mavsum, 12 yil davom etgan Mercedes davridan so‘ng keskin o‘zgarish, raqobatbardosh bo‘lmagan bolid – hammasi uni faoliyati cho‘qqisidan tubiga uloqtirgandek tuyulgandi. O‘sha paytlar u karerasidagi eng og‘ir lahzalarni boshdan kechirayotgan edi.
Endi esa manzara butunlay boshqa. Barcelona-Catalunya’dagi g‘alaba Scuderia bilan birinchi yirik zarba bo‘ldi va Hamilton yana yosh kovboydek yurganini ko‘rsatdi. Ferrari endi o‘tgan yilgi jamoa emas: bolid ancha kuchaygan, ba’zi ma’lumotlarga ko‘ra, Silverstone’ning yuqori tezlikdagi burilishlarida Mercedes bilan tenglashish uchun quvvat biroz yetishmasligi mumkin, lekin o‘tgan mavsumdan keyingi sakrash faqat texnik emas. Bu yerda Hamiltonning xarakteri, irodasi, farq qiladigan omil bo‘lish qobiliyati ham ishladi.
U o‘zgarish jarayonini pastdan to yuqoriga qadar munosabatlarni qayta qurish bilan izohlaydi. U jamoasini boshqatdan shakllantirdi, bo‘linmalar o‘rtasidagi aloqani qayta sozladi, Ferrari ichidagi “yuqori kuchlar” bilan o‘zini bir yo‘nalishga tushirdi. U buni “ittifoqchi bo‘lish, raqib emas” deb tariflaydi. Bu so‘zlar Maranello rahbariyatining ayrim a’zolariga unchalik yoqmasligi mumkin, lekin jarayonning qanchalik og‘ir kechgani aynan shunda ko‘rinadi.
Uning aytishicha, o‘tgan mavsum har hafta og‘ir o‘tgan. Natijalar yomon bo‘lsa, poygachining so‘ziga quloq solish ham qiyinlashadi. “Nega seni tinglashimiz kerak, natijalar shunaqa bo‘lsa?” – degan kayfiyat sezilib turgan. Ishtirok, fikr, talablar – bularning barchasi ishonchga borib taqaladi. Bu ishonchni qayta qurish esa uzoq vaqt oldi. Endi esa, deydi u, so‘ragan narsalari bajarilmoqda. U buni “ikki tomonlama ko‘cha” deb ataydi: jamoa ham uni, u ham jamoani oldinga sudrayapti, hamkorlik nihoyat haqiqiy ko‘rinish olgan.
“Nihoyat” degan so‘z bejiz emas. O‘tgan mavsumning ayrim pallalarida Hamilton shu darajada tushkunlikka tushdiki, o‘z qobiliyatini shubha ostiga oldi. U bu yil boshida: “Men kimligimni qayta eslayapman. O‘tgan yili ba’zan o‘zim kimligimni unutib qo‘ygandim”, degandi. Formula-1’da yetti karra chempion uchun bu g‘alati e’tirofdek tuyulishi mumkin, lekin ayni paytda juda insoniy.
Tashqaridan qaraganda u “chiroqlar o‘chishiga” yaqinlashayotgandek ko‘rindi, ammo aslida Hamilton ichkarida kurashni davom ettirdi. Uni avvalgi reglamentlar ham bezovta qilgan edi. Ground effect aerodinamikasi uning uslubiga mos kelmadi, yangi qoidalar esa unga ancha yoqdi. Lekin bu hammasi emas: u bolidni ham, jamoani ham o‘z atrofida qayta shakllantirishga kirishdi.
Oldingi osma qismlar – Hamilton tashabbusi bilan o‘tgan mavsumda ishlab chiqilgan konfiguratsiyaga o‘zgartirildi. Tormoz disklari bo‘yicha esa u Brembo’dan Carbone Industrie’ga o‘tishni talab qildi. Tashqaridan qaraganda bu mayda detaldek ko‘rinishi mumkin, lekin Formula-1’da millisekundlar ham taqdirni hal qiladi. Endi u o‘zining kech tormozlanish uslubiga mutlaqo mos keladigan disklarga ega.
Shu bilan birga, u yangi poyga muhandisi Carlo Santi bilan munosabatini ham tezda yo‘lga qo‘ydi. Uni hazil aralash “italyan Bono” deb atadi – Mercedes davridagi Peter Bonnington bilan o‘xshatib. Santi dastlab vaqtincha variant sifatida ko‘rilgan edi, ammo ular o‘rtasidagi ritm shu qadar tez topildiki, endi uning o‘rni deyarli kafolatlangandek. Yana bir muhim bo‘lak joyiga tushdi.
Ferrari ichida kuch nisbati ham o‘zgardi. Charles Leclerc 2019-yildan beri jamoada va 2025-yilda Hamiltonni yengib ketgani, ko‘pchilik nazarida, 41 yoshli britaniyalik endi yosh jamoadoshiga tenglasha olmasligini bildirayotgandek edi. Ba’zi prognozlar Leclerc uning pasayishini “rasmiylashtiradi”, degan fikrga borib taqaldi.
Bu xulosa nafaqat erta, balki adolatsiz ham bo‘lib chiqdi. Endi Leclerc o‘zini yo‘qotib qo‘ygandek ko‘rinadi, Hamilton esa Ferrari’da asosiy kuchga aylangan. Uch podium va bir g‘alaba – bu nafaqat statistik qator, balki uning hanuz Mercedes yetakchisi Kimi Antonelli bilan chempionlik uchun kurashaman, degan ishonchini mustahkamlayotgan dalillar.
Barcelona’dagi g‘alaba Ferrari garajida ham, butun Formula-1 bo‘ylab ham katta shodiyonaga sabab bo‘ldi. Hamilton hanuz sportning eng yirik global yulduzi, endi esa Scuderia’ning rosso corsa ranglarida bu nufuz yanada oshgandek. Lekin bu eforiyadan so‘ng Avstriyada sovuqqon haqiqat kutib turardi: beshinchi o‘rin, og‘ir poyga, eslatma – bu yo‘l tekis bo‘lmaydi.
Silverstone arafasida u mo‘jiza kutmayapti. Lekin uy poygasida o‘z ishidan yana zavq olayotgan Hamiltonni hech qachon hisobdan chiqarib bo‘lmaydi. U: “Ferrari’dagi har bir inson maksimal darajada ruhlangan, qo‘lidan kelganini qilayapti, men undan ortiq narsa so‘ray olmayman”, deya keng tabassum bilan gapirdi.
Bu eski aerodrom yana bir bor uning dahosiga bo‘ysunadimi-yo‘qmi, yakshanba kuni bilamiz. Ammo bitta narsa aniq: Hamilton o‘zini yana esladi. Endi raqiblar uchun savol bitta – uni qaytadan to‘xtata oladimi?
