La Roja tarixni qayta yozdi: rekord va yangi sulola boshlanishi
Ispaniya bu safar shunchaki chempion bo‘lmadi. La Roja xalqaro futbol xaritasini yana o‘zgartirdi.
Jahon chempionati finalidagi g‘alaba ularni bir paytlar yengilmasdek tuyulgan Italiya rekordidan ham balandroqqa ko‘tardi. 2018–2021 yillarda yozilgan 37 o‘yindan iborat mag‘lubiyatsiz seriya endi ortda qoldi. Yangi belgi — Ispaniyaniki.
Bu rekordning boshlanishi esa g‘alaba bilan emas, og‘riqli saboq bilan bog‘liq. 2024 yil boshida Kolumbiyaga qarshi o‘rtoqlik uchrashuvidagi mag‘lubiyatdan keyin De la Fuente jamoasi qayta tug‘ilgandek bo‘ldi. O‘sha kundan beri ular yengilishni unutdi: Euro 2024dagi tantana, endi esa Jahon chempionati kubogi.
Bir nuqta bor: Nations League finalida Portugaliyaga penaltilarda boy berishdi. Ammo statistika bunday holatni mag‘lubiyat sifatida qabul qilmaydi, seriya uchun bu – durang. Qog‘ozda ham, maydonda ham Ispaniya yiqilmadi.
Bir gol o‘tkazib, butun dunyoni yenggan himoya
Finalda ko‘zlar ko‘proq hujumchilarga qadalgan bo‘lishi mumkin, lekin turnir taqdirini Ispaniya himoyasi hal qildi. Unai Simon boshchiligidagi mudofaa yettinchi marta darvozani daxlsiz saqladi. Butun Jahon chempionati davomida atigi bitta gol o‘tkazib, kubokni ko‘targan ilk terma jamoa sifatida tarixga kirdilar.
Bu raqam quruq statistika emas. Raqiblar bosimi, keskin lahzalar, so‘nggi daqiqalardagi standartlar — hammasida Ispaniya chiziqlari sinovdan o‘tdi. Sinovlar ko‘p bo‘ldi, lekin yoriq topilmadi.
Finalda bu qat’iyat eng yorqin ko‘rinishini topdi. Raqib sardori Lionel Messi bo‘lgan o‘yinda chiziqlar bir lahzaga bo‘shashsa ham, narxi chempionlik bo‘lishi mumkin edi. De la Fuente buni juda yaxshi tushundi.
U finaldan keyin taktika va rejani ochiq aytib o‘tdi: jamoa Messi’ni to‘pdan uzoqroq ushlashga urinib, nazoratni o‘z qo‘lida saqlashga harakat qildi. To‘p ularda bo‘lgan paytda Argentina yulduziga zarba berish uchun na joy, na vaqt qoldi. Murabbiy aynan shu yondashuvni maqtadi, butun jamoa ishini “sublim” deb baholadi.
De la Fuente falsafasi: yulduzlar fonida jamoa
Bu g‘alaba bir o‘yinning emas, butun davrning yakuni. De la Fuente boshqaruvida Ispaniya yana o‘z uslubini topdi, lekin bu safar boshqa ohangda. Bu jamoada yulduzlar bor – Lamine Yamal, Rodri va boshqalar. Ammo murabbiy uchun eng katta yulduz – kollektivning o‘zi.
U turnir davomida shuni qayta-qayta ko‘rsatdi: hech kim o‘zini boshqalardan balandroq qo‘ya olmaydi, tizim hammani bir darajaga tushiradi, lekin hammani birgalikda yuqoriga ko‘taradi. Finaldan keyingi so‘zlarida ham u shaxsiy qahramonlarni emas, butun tarkibni oldinga surdi. O‘yinchilarini “dunyodagi eng zo‘r” deb atar ekan, ularning mehnatkashligini, har bir mashg‘ulot va o‘yinda maksimal fidoyilik bilan ishlashini alohida urg‘uladi.
De la Fuente uchun bu chempionlik – nafaqat kubok, balki uslubining tasdig‘i. U “bizda eng yaxshi jamoa bor edi” deb ta’kidladi. So‘zlaridagi farq seziladi: “eng yaxshi terma jamoa” emas, “eng yaxshi jamoa”. Bu bir nechta yulduzdan iborat to‘plam emas, bir butun mexanizm ekanini u shunday ifodaladi.
Og‘ir yo‘l, shirin g‘alaba
Murabbiy Jahon chempionatini “har bir o‘yindan o‘rgangan turnir” sifatida tasvirladi. Ispaniya ko‘p uchrashuvlarda ustun bo‘ldi, lekin finalda o‘z ustunligini erta golga aylantira olmadi. O‘yin cho‘zildi, keskinlashdi, asablar taranglashdi.
Shu fon’da De la Fuente bir fikrni alohida aytdi: mashaqqat bilan qo‘lga kiritilgan g‘alaba har doim eng shirin bo‘ladi. Ispaniya aynan shunday yo‘lni tanladi – oson emas, lekin unutilmas.
Yevropa va dunyo tojini birgalikda ushlab turgan yagona kuch
Bugun Ispaniya qo‘lida ikkita eng katta sovrin – Yevropa chempionati va Jahon chempionati kubogi. Bu tasodif emas, balki qaytish. Ular yana xalqaro futbol tepasida.
Tarkib esa qiziq aralashma: tajribali yetakchilar yonida yangi avlod vakillari ulg‘ayayapti. Yulduz bo‘lishni endi boshlayotgan futbolchilar allaqachon chempionlik ta’mini tatib ko‘rdi. Bu esa raqiblar uchun yomon xabar.
Rekord mag‘lubiyatsiz seriya davom etyapti. 37 o‘yindan o‘tib bo‘lindi, endi savol boshqa: bu poyezdni kim va qachon to‘xtata oladi?
De la Fuente va uning La Roja si esa ortga emas, faqat oldinga qarayapti. Chunki hozirgi savol shunday: bu Ispaniya – cho‘qqining yakuni emasmi, balki endigina boshlanayotgan yangi sulolaning birinchi bobimi?
