Krishtianu Ronaldoning so‘nggi Jahon chempionati: orzuning og‘ir xotimasi
Krishtianu Ronaldo yakshanba kuni Texas osmoni ostida o‘zining so‘nggi Jahon chempionati uchrashuvini sudrab o‘tkazdi. Maydon bo‘ylab chopdi, harakat qildi, baqirdi, umid qildi. Ammo yakunda tablodagi sovuq raqam hammasini aytib turardi: Ispaniya – 1:0. Orzular esa shu yerda tugadi.
41 yoshli Portugaliya sardori, zamonlarning eng buyuk futbolchilaridan biri, yakuniy hushtakdan so‘ng ko‘z yoshlarini zo‘rg‘a tiyib turdi. U endi keyingi qadamlar haqida o‘ylashini aytdi. O‘zidan keyin nima qoldiradi, yana nimaga kuchi bor – bu savollarni hozircha ichida saqlab turibdi.
Kuboklar bilan to‘lib-toshgan karyera, Yevropaning eng yirik klublari bilan yutuqlar, yurtiga keltirilgan qit’a chempionligi. Ammo uning ulkan sovrinlar javonida bitta narsa baribir bo‘sh qoladi: Jahon chempioni medali.
Texasdagi bu umidsiz 1/8 final uchrashuvida Ronaldo ko‘p harakat qildi, lekin oz narsa uddaladi. Nafas yetmayotgandek, vaqt yetmayotgandek, imkoniyatlar qo‘ldan chiqayotgandek ko‘rindi.
“Bu futbol, bu futbolchining hayoti,” – dedi u, hafsalasi pir bo‘lgan ovozini biroz ko‘tarishga urinib. “Ba’zan yutasiz, ba’zan yutqazasiz, va yo‘lingizni davom ettirishingiz kerak.”
U erkaklar o‘rtasida terma jamoalar tarixidagi eng yaxshi to‘purarga aylangan, lekin Jahon chempionati sahnasidan “vijdonim pok holda ketaman”, deya ta’kidladi.
“Haqqiqat shuki, terma jamoa bilan qo‘lga kiritgan eng katta unvonim 2016 yilgi Yevropa chempionati bo‘lgan, bu men uchun rostini aytsam, Jahon chempionatidek ahamiyatli,” – dedi u.
Yarim finalga yetgan yillar ortda qoldi
Ronaldoning Jahon chempionatlaridagi eng yaxshi yurishi 20 yil oldin, 2026 yilgi turnirdagi yarim final bilan esda qoladi. Bugun esa u o‘sha cho‘qqidan uzoq edi.
Ispaniyaga qarshi o‘yin uning so‘nggi yillardagi qiyofasini aniq chizib berdi: raqiblarni dahshatga soladigan, maydonni titratadigan yulduz emas, balki o‘z soyasiga aylangan afsona.
U darvozaga atigi uch marta zarba berdi. Portugaliya hujumining markazida o‘ynagan bo‘lsa-da, deyarli chetda qolib ketdi. Hujumlar uzilib qoldi, pressingda kuchi yetmadi, sheriklari bilan aloqalar ishlamadi.
Shimoliy Amerikadagi bu turnirda u baribir uchta gol urishga ulgurgan edi: ikki marta O‘zbekiston darvozasiga yo‘l topdi, so‘ngra 1/16 finalda Xorvatiyaga qarshi uchrashuvda penaltidan aniq zarba berdi. Lekin pas berish bo‘yicha hech qanday natija – bitta ham golli uzatma yo‘q.
Ispaniyaga qarshi o‘yinda esa bir epizod hammasini ifodalab berdi: sherigining noaniq uzatmasidan so‘ng Ronaldo ikki qo‘lini osmonga ko‘tardi, hafsalasi pir bo‘lib, o‘ziga ham, atrofidagilarga ham norozi bo‘ldi.
Dallas Cowboys uy stadioni bo‘ylab so‘nggi bor yurgan paytda u maydonni yolg‘iz tark etdi. Bu manzara – uzoq yillar davomida millionlab muxlislarni ortidan ergashtirgan, stadionlarni titratgan yulduz uchun og‘ir lahza edi.
Madeiradan milliardergacha
Ronaldo hikoyasi har doim keskin kontrastlardan iborat bo‘lgan: Madeirada kambag‘al oilada, muammoli, alkogolga ruju qo‘ygan otaning farzandi sifatida ulg‘aygan bola – va butun dunyoni zabt etgan superyulduz.
Rekordlarga bo‘lgan bitmas-tuganmas chanqoqlik, o‘zini takomillashtirishga sadoqat, mashg‘ulotlardagi tinimsiz mehnat uni 40 yoshdan oshganida ham eng yuqori darajada ushlab turdi.
Maydondan tashqarida ham u fenomen. Futboldagi birinchi milliardlab daromad topgan futbolchi, Instagram’da 671 million obunachi, butun dunyodagi bolalar uning “Siuuu!” bayramini takrorlashga urinadi. U oddiy sportchidan ko‘ra ko‘proq narsaga aylandi – global brendga, davr ramziga.
Ammo Jahon chempionati uchun ssenariy Gollivudcha yakun yozib bermadi. “Sporting”dan boshlangan yo‘l, “Manchester United”dagi yuksalish, “Real Madrid”dagi yevropalik hukmronlik, “Juventus”dagi davr, yana “United”ga qaytish va nihoyat Saudiya Arabistonining “Al Nassr” klubi orqali futbol nufuzini ko‘tarish loyihasining yuzi bo‘lish – bularning barchasi uning karyera kartinasini to‘ldirdi. Ammo bitta bo‘sh joy – Jahon chempioni unvoni – baribir to‘ldirilmadi.
Uning shaxsiy mukofotlari ro‘yxati ham uzoq: besh marta “Ballon d’Or”, son-sanoqsiz individual sovrinlar, ligalar, kuboklar. Lekin bu kecha ularning bari yonida mayda ko‘rinardi.
Markazdagi “to‘qqizlik” va cho‘zilgan xayrlashuv
So‘nggi yillarda Ronaldoning atrofidagi hikoya o‘zgardi. Uning kuchi asta-sekin kamaydi, raqiblarni hayratda qoldirgan ilk qadamdagi tezlik va portlovchan dribling endi yo‘q. Shuning uchun ham u qanotdan markazga – an’anaviy “9-raqam” pozitsiyasiga siljidi.
Bu o‘zgarish bilan birga bahslar ham ko‘paydi. Ronaldo va Portugaliya bosh murabbiyi Roberto Martines uning terma jamoadagi karyerasini “muddati o‘tganidan keyin ham cho‘zib yuborganlikda” tanqid qilindi. Unga qarshi fikrlar keskinlashdi: yoshlar uchun joy bo‘shatish vaqti kelmadimikin?
Ispaniyaga qarshi o‘yinda Martines oxirgi daqiqalarda ikki marotaba dubl almashtirish amalga oshirdi. Jamoa hisobni tenglashtirishga jon-jahdi bilan urinayotgan paytda ham Ronaldo maydonda qoldi. U oxirgi umid, oxirgi ramz sifatida ushlab turildi.
O‘yindan avval u shunday degandi: “Jahon chempionatini yutganim bilan ham, yutmagan bo‘lsam ham, men ko‘proq yoki kamroq Krishtianu Ronaldo bo‘lib qolmayman.” Bu gaplar o‘sha paytda dadil tuyulgan bo‘lsa, bugun ular boshqa ohangda eshitiladi – bu safar orzusiga yetolmagan, ammo o‘zini yo‘qotishni istamagan afsonaning so‘zlari sifatida.
U Texas kechasini medal, kubok yoki tantanali xayrlashuvsiz tark etdi. Lekin orqasida qolgan iz – rekordlar, yutuqlar, ko‘z yoshlari va millionlab muxlislarning xotirasi – hali uzoq yillar davomida futbolni tark etmaydi.
Savol esa endi bitta: bu og‘ir xotimadan keyin Ronaldo yana bir bor o‘zini qayta kashf qiladimi yoki nihoyat, tarix sahifalarida abadiy qoladigan nuqtani qo‘yadimi?
