Kobbie Mainoo: Futbol maydonidagi kelajagi va qiyinchiliklari
Kobbie Mainoo: yorqin kelajak, sovuq yoz
Bu jahon chempionatida Kobbie Mainoo ko‘rinishi g‘alati darajada xira. Maydonda emas, chetda. Aynan shuning o‘zi alamli.
U turnirda hali bir daqiqa ham o‘ynamagan uch nafar maydon futbolchisidan biri. Qolgan ikkitasi – Ivan Toney va Trevoh Chalobah. Ularning holati aniqroq, tushunarliroq.
Chalobah Tino Livramento jarohat olganidan keyin kech qo‘shilgan, shuning uchun o‘z rolini boshidan bilgan: zaxira himoyachi. Ko‘p o‘yinlarda uning oldida ham zaxirada John Stones kutib turgan.
Toneyga esa Thomas Tuchel ochiq aytgan: u “finisher”, ya’ni Harry Kane jarohat olmasa, asosiy tarkibdan joy olishi qiyin bo‘lgan hujumchi. Kane esa sog‘lom, olti gol urgan, Angliya hali penaltilargacha bormagan. Demak, Toneyga hamon chaqiriq bo‘lgani yo‘q.
Mainoo uchun esa kayfiyat boshqa. Unda hafsalasi pir bo‘lgan, biroz adashib qolgandek tus bor. Angliyaning olti o‘yinining barchasida u birinchi bo‘lib kiyinish xonasidan chiqdi, birinchi bo‘lib avtobusga yo‘l oldi. Har safar. Yolg‘iz holda.
U xafa bo‘lib, yuzini osiltirib yurgani yo‘q, lekin ko‘rinishida yo‘qotilgan ishonch seziladi.
Euro 2024 finalida Angliya safida 18 yoshida asosiy tarkibda maydonga tushgan Manchester United yarim himoyachisi uchun bu yoz boshqacha bo‘lishi mumkin edi. O‘sha kechadan keyin u o‘zini terma jamoa kelajagining markazida tasavvur qilishi tabiiy edi.
Ehtimol, shunday ham bo‘ladi. Lekin bu yoz – AQSh va Meksikadagi jahon chempionati – uning uchun maydonsiz o‘tdi. Bir daqiqa ham emas.
Bu ayniqsa shunda ajablanarli bo‘ldiki, Jordan Henderson Meksikoni mag‘lub etganidan keyingi bayram paytida bilagini sindirib, turnirni erta yakunladi. Shundan keyin Tuchel Kobbie o‘rniga kimlarga suyanayotgani yanada ko‘proq savol tug‘diradi.
Yarim himoyaning tayanch juftligi aniq: Declan Rice va Elliot Anderson. Ular turnir davomida jamoaning yuragi bo‘lib turishdi. Ayniqsa, Andersonning Manchester Cityga transferi turnir o‘rtasida rasman e’lon qilingach, uning o‘yini yanada ochilib ketdi. Norvegiyaga qarshi chorak final – hozircha uning eng yorqin bahsi.
Rice – terma jamoa sardorining o‘rinbosari, sog‘lom bo‘lsa, birinchi bo‘lib yoziladigan ism. U turnir bo‘yi dard va mayda jarohatlar bilan kurashdi, lekin deyarli hech qachon maydondan uzoqlashmadi.
Norvegiyagacha.
Meksikadagi oshqozon infeksiyasi Rice’ni o‘sha o‘yindan uch kun oldin yotoqqa mixlab qo‘ydi. Natijada u Miami issig‘ida atigi 45 daqiqa o‘ynay oldi.
Mana shu payt Mainoo o‘z imkoniyatini haqiqatan ham his qilgan bo‘lishi kerak. Lekin Tuchel boshqa yo‘lni tanladi – ikkita futbolchini o‘zining tabiiy pozitsiyasidan tashqarida ishlatdi.
Birinchi navbatda maydonga Eberechi Eze tushdi. Rice o‘rniga. Tuchel Angliyani yanada hujumkor qilishni, chiziqlar orasida pas bera oladigan, pressingni yorib o‘tadigan o‘yinchini olib kirishni xohladi. Arsenal futbolchisi aynan shu vazifa bilan jalb qilindi.
Mainoo esa, o‘z navbatida, energiyasi va to‘pni tez aylantirish mahorati bilan ikkinchi bo‘limda, ayniqsa, issiqdan holdan toyayotgan jamoadoshlari fonida, foydali bo‘lishi mumkin edi. U buni yaxshi biladi. Buni inkor etish qiyin.
Shunga qaramay, navbat yana unga kelmadi. Ikkinchi bo‘lim o‘rtalarida maydonga Reece James tushdi – yarim himoyaga. U ham bu turnirda son paychasidagi jarohat bilan kurashib kelayotganiga qaramay. Tuchel uni ko‘p marotaba tayanch yarim himoyachi sifatida ishlatgan, garchi Angliya va Chelsea safida uning aniq roli – o‘ng qanot himoyachisi bo‘lsa-da.
Oradan ko‘p o‘tmay, o‘ng qanot himoyachisi sifatida o‘ynayotgan Ezri Konsa toliqib, kramp tufayli almashishga majbur bo‘ldi. James yana o‘zining tabiiy pozitsiyasiga qaytdi. Mainoo uchun bu yana bir eshik ochilgandek tuyuldi.
Lekin bu safar ham emas. Maydonga Morgan Rogers tushdi, Eze esa chap qanotga surildi.
Bu ketma-ketlik Kobbie uchun qanchalik og‘ir bo‘lmasin, Tuchel qarorini tushunish mumkin: James – murabbiy ishonadigan himoyaviy barqarorlik, Eze – ijodkorlik va risk. Bu bosqichda, bu bosim ostida u xavfni minimal darajada qoldirishni tanladi.
Bu – Angliyaning eng yorqin yosh iste’dodlaridan biri uchun achinarli manzara. Lekin yuqori darajadagi turnirlarda bunday qarorlar ko‘pincha muqarrar bo‘ladi. Murabbiy esa hozir bitta narsa haqida o‘ylayapti: yakuniy sovrin.
Savol esa ochiq qoladi: bu yo‘l davomida Kobbie Mainoo kabi futbolchi yo‘qotilgan ishonchini qanchalik tez tiklay oladi – va qachonki navbat nihoyat unga kelsa, u bunga tayyormi?
