Ekvadorning Azteca stadionidagi xayrlashuvi: Beccacece va mag‘lubiyat
MEXICO CITYda tunda shovqin tinmadi, lekin bu safar bayram emas, xayrlashuv edi. Ekvador murabbiyi Sebastian Beccacece 2:0 hisobidagi mag‘lubiyatdan so‘ng, Meksikaga qarshi jahon chempionati pley-off bosqichida to‘xtagan safarini yakunladi va terma jamoa bilan vidolashdi.
U maydon chetidan so‘nggi bor chekkaga qaradi. Va tan oldi: va’dasini bajara olmadi.
Shiddatli boshlanish va sindirilmagan devor
Germaniyaga qarshi dramatik tarzda amalga oshirilgan qaytish, Ekvadorga pley-offga kelar chog‘ida ishonch va kayfiyat bergandi. Jamoa to‘lqinda edi, kayfiyat baland, mamlakat umidi jonlangan.
Ammo Meksika Azteca stadionida boshqacha gapirdi. Uchrashuv boshidan boshlab mezbonlar bosimni oshirdi, tezlikni ko‘tardi, har bir ikkinchi to‘p uchun jang qildi. Ekvador esa ilk daqiqalardanoq raqibning shu bosimiga dosh berolmay qoldi.
Beccacece ham buni yashirmadi: birinchi bo‘limda jamoasi ustunlikni raqibga boy berdi. Meksika nafaqat hisobda oldinga chiqdi, balki o‘yinning ritmini ham o‘z qo‘liga oldi. Himoya esa xatosiz ishladi – turnir davomida qurilgan devor yana bir bor yorilmadi.
Ikkinchi bo‘limdagi urinishlar yetarli bo‘lmadi
Tanaffusdan keyin Ekvador boshqa kayfiyatda qaytdi. To‘p nazorati oshdi, hujumlar ko‘paydi, maydonning yuqori zonasida bosim kuchaydi. Ular o‘yinga qaytish yo‘lini izlashdi, hisobni qisqartirish uchun imkon qidirdi.
Lekin Meksikaning mudofaasi bukilmadi. Har bir uzatma, har bir kesib o‘tilgan to‘p – hammasi devorga urilgandek qaytdi. Ekvador zarba berdi, lekin zarbalar nishonga emas, umidga tegayotgandek edi.
Beccacece buni ham tan oldi: ular kurashdi, lekin ruhiy turtki bo‘ladigan golni topa olmadi. Shu yetishmadi. Shu daqiqa butun turnir taqdirini o‘zgartirishi mumkin edi, ammo u kelmadi.
Va’da bajarilmadi – qaror esa aniq
Murabbiy shartnomasi jahon chempionati bilan yakunlanishi allaqachon ma’lum edi. Baribir u ichida qolgan istagini yashirmadi: davom etishni istagan, bu jamoa bilan yana ishlashga haqli ekanini his qilgan.
Lekin o‘zi aytgandek, va’da bajarilmadi. U Ekvador tarixidagi eng yaxshi jahon chempionatini o‘tkazishni maqsad qilgandi. Bu “mujiza” sodir bo‘lmadi. Shuning uchun ham u ketish qarorini qabul qildi – og‘riqli, ammo uning nazarida aniq va mantiqli qaror.
Beccacece rahbariyat va futbolchilardan ko‘rgan ishonch bu lavozimni saqlab qolishga asos bo‘lishi mumkinligini aytdi. Shunga qaramay, futbol qanday ishlashini tushunishini, natija so‘nggi so‘zni aytishini tan oldi.
Eng katta meros – eng yosh jamoa
Ekvador terma jamoasi bu turnirda mamlakat tarixidagi eng yosh tarkib bilan maydonga tushdi. Bu faktni murabbiy alohida urg‘uladi va “meros” so‘zi tilga olinganda e’tiborni o‘zidan futbolchilarga burdi.
U o‘zini emas, futbolchilarni oldinga surdi. Ularning yoshi, jasorati, bosim ostida kurashgani – Beccacece nazarida haqiqiy iz qoldirgan narsa shu bo‘ldi.
Mag‘lubiyat og‘ir bo‘ldi, lekin murabbiyda shikoyat yo‘q. Aksincha, u xalq va jamoa tomondan olgan mehr va e’tibor uchun minnatdorligini ta’kidladi. U aytganidek, yuragining tubidan chiqqan minnatdorchilik bu.
O‘yindan keyin futbolchilar unga ikki soatlik “sovg‘a” qilishdi – ichki doira, so‘nggi muloqotlar, xonani tark etishdan oldingi sukut va quchoqlashlar. Natijalar protokolda qoladi, ammo murabbiy uchun aynan shu lahzalar eng katta yodgorlik bo‘lib qoladi.
Azteca stadionidagi bu tun Ekvador uchun turnir yakuni bo‘ldi. Beccacece uchun esa – yangi savolning boshlanishi: bu yosh jamoa endi kim qo‘l ostida o‘sadi va ular qachon va’da qilingan darajaga yetadi?
