Dunyoni larzaga keltirgan tatuirovka: ingliz muxlisining jasorati
Dunyoni larzaga keltirgan tatuirovka: ingliz muxlisining jasorati va hazili
Ingliz futboli atrofida qancha drama bo‘lmasin, ba’zan eng katta syujet maydonda emas, tribunada tug‘iladi. Yoki, bu safar, terida.
Tenerifedagi ta’til paytida, quyosh tig‘ida va Jahon chempionati o‘yinlarini tomosha qilayotgan paytda Carringtonning boshi aylanib ketdi. Do‘stlari bilan hazil aralash qilingan kelishuv: agar Angliya Kongo ustidan g‘alaba qozonsa, u darhol Angliyaning chempion bo‘lishiga oid tatuirovka tushiradi. O‘yin tugadi, Angliya yutdi, hazil esa birdaniga va’daga aylandi.
U BBC bilan suhbatda o‘zi haqida shunday degan: u o‘ylab o‘tiradiganlardan emas, impulsiv. “Qanchalik ko‘p o‘ylasang, shunchalik o‘zingni to‘xtatib qolasanki,” deydi u. Shuning uchun ham u qarorni cho‘zishni istamadi. Uyga qaytgach, vaqtni boy bermadi: Wigan shahridagi Holy Trinity Tattoo studiyasiga yozildi. Maqsad aniq edi – Angliya hali Norvegiya bilan chorak finalga chiqmagan paytda tatuni bitirib qo‘yish.
Studiyaga qo‘ng‘iroq qilganida, avvaliga bo‘sh joy yo‘q edi. Lekin u nima qilmoqchi ekanini tushuntirgach, telefondagi xodima bir zum jim qoldi, so‘ng hayratini yashira olmadi: “Voy, ha, sizni qanday qilib bo‘lmasin joylashtiramiz,” degan javobni eshitdi u. Shunday qilib, futbol romantikasining navbatdagi sahifasi chizila boshladi.
Carrington natijadan qat’i nazar, tanlovidan mamnun. Uningcha, bu katta fojia emas, hayotga kulib qarashning bir ko‘rinishi, xolos. “Bu dunyoning oxiri emas, bu shunchaki tatuirovka,” deydi u. Hattoki, agar jamoasi mag‘lub bo‘lsa, ustiga “Just kidding” degan so‘zlarni qo‘shib qo‘yishni rejalashtirganini ham aytgan. Futbol fojialariga hazil bilan javob berish – uningcha, eng to‘g‘ri yo‘l.
Holy Trinity Tattoo studiyasi menejeri Jamie Taylor esa o‘sha kuni ehtiyotkorlik bilan ogohlantirishni unutmagan. U tatuirovka boshlanishidan avval Carringtonga bir narsani yana bir bor eslatdi: bu ish o‘chmaydi, yuvilib ketmaydi, bu – doimiy. Shunga qaramay, u mijozining ishtiyoqini ko‘rib, ortga qaytarmadi. Taylor o‘sha paytning o‘zida Angliyaning imkoniyatlariga ishonmaslik emasligini, faqat tatuirovkaning jiddiyligini tushuntirmoqchi bo‘lganini aytgan.
Studiyada o‘sha kuni kayfiyat baland edi. Menejerning so‘zlariga ko‘ra, Carrington butun kun davomida ustaxonaning “jonu dili” bo‘lib, hazil-mutoyiba bilan hammaga kayfiyat ulashgan. Oxir-oqibat, studiya ham qarordan mamnun bo‘ldi: dastlab ikkilanib turgan bo‘lsa-da, mijozning qat’iyati hammani ishontirdi – u baribir buni qildirardi.
Tatuirovka tayyor bo‘lgach, studiya uning videosini ijtimoiy tarmoqlarda joylashtirdi. Shundan keyin esa bahslar boshlandi. Kimdir buni futbolga sadoqatning cho‘qqisi deb bildi, kimdir esa boshini changalladi. Izohlardan biri shunday edi: “Ehtimol, ko‘rganlarim ichida eng yomon tatuirovka bo‘lishi mumkin.” Boshqasi esa hazil aralash kinoya qildi: “Tez orada qoplama tatuni kutib qolamiz.”
Tatuirovka esa qoladi. Chempionat tugaydi, natijalar unutiladi, lekin Carringtonning tanasidagi yozuv – impuls, ishonch va futbolga bo‘lgan beomon muhabbatning abadiy iziga aylanadi. Savol esa ochiq qoladi: u bunga har safar qaraganida afsuslanadimi yoki har gal kulib yuboradimi?
