De Ketelaere shafqatsiz kecha: Belgia AQShni 4:1 bilan mag'lub etdi
Lumen Fielddagi bayram kayfiyati yakunda jimlikka aylandi. 66 925 tomoshabin ko‘targan qizil-oq-ko‘k to‘lqinni bir futbolchi to‘xtatdi: Charles De Ketelaere.
Ikki gol, bitta golli uzatma. Shunga qo‘shimcha, AQSh mudofaasi bo‘ylab ochilgan chuqur yoriqlar. Belgia uchun chorak final yo‘li shunday ochildi, AQSh uchun esa uy Jahon chempionatidagi “chuqur yurish” rejasi shu yerda tugadi.
Balogun qaytdi, lekin mudofaa yiqildi
Folarin Balogun atrofidagi bahslar o‘yindan oldin maydonga chiqib bo‘lgandi. FIFA uning bir o‘yinlik diskvalifikatsiyasini bekor qildi, hujumchi qaytdi, umid uyg‘ondi. Ammo bu kecha natijasini hujum emas, orqa chiziq belgiladi.
Belgia ilk daqiqalardanoq bosimni oshirdi. Jérémy Doku va Kevin De Bruyne zaxirada qoldirilganiga qaramay, “Qizil iblislar” AQShning eng zaif nuqtasiga – mudofaasiga – bevosita zarba berdi.
Sakkizinchi daqiqa. De Ketelaere birinchi zarbani berdi va bu Jahon chempionatida AQSh ilk bor hisobda ortda qolgan lahza bo‘ldi. Shu zarba o‘yinning butun ohangini o‘zgartirdi.
Tillman umid uyg‘otdi, lekin bir daqiqaga ham chiday olmadilar
31-daqiqada Malik Tillman sahnaga chiqdi. Erkin zarba, katta rikoshet – va to‘p darvozada. Turnirdagi uning ikkinchi standartdan urgan goli stadionni portlatdi. Tribunalar jonlandi, AQSh o‘zini o‘yinga qaytgandek his qildi.
Ammo atigi 61 soniya yetdi. Kick-offdan keyin darhol yana xato, yana bo‘sh hududlar, yana jazolovchi Belgia. AQSh mudofaasi konsentratsiyani ushlay olmadi, o‘yin rejasini esa shu zarba parcha-parcha qildi.
Chetda turgan murabbiy Mauricio Pochettino buni ko‘tarolmadi: u zaxira oldidagi stoykani tepib yubordi, to‘rt dona suv shishasi havoga uchib ketdi. Emotsiya, asab, bosim – hammasi bir kadrga jam bo‘ldi.
Freese xatosi va De Ketelaere shousi
Ikkinchi bo‘lim boshida AQSh hali hisobni tenglashtirish haqida o‘ylayotgan paytda, o‘z jarima maydonida eng og‘ir zarbani oldi. Darvozabon Matt Freese to‘pni nazorat qilishda qo‘pol xatoga yo‘l qo‘ydi, De Ketelaere esa bunday sovg‘ani kechirmaydigan toifadan.
U vaziyatni oxirigacha o‘qidi, bosim qildi, to‘pni olib qo‘ydi va Hans Vanaken uchun ideal uzatma chiqardi. 57-daqiqada Vanaken gol urdi, hisob 3:1 bo‘ldi va Lumen Fielddagi shovqin sezilarli pasaydi. Belgia esa endi o‘yin taqdirini deyarli hal qilgandi.
De Ketelaere shu bilan kifoyalanib qolmadi. U nafaqat raqib mudofaasini yorib o‘tdi, balki o‘yinning ritmini ham o‘zgartirdi – har bir hujumda xavf, har bir pressingda maqsad bor edi.
Pulisic jarohati – ramziy lahza
AQSh uchun bu kecha ramziy kadrsiz tugashi mumkin emasdi. 52-daqiqada Christian Pulisic zarba berar ekan, oyoq uchini Belgia sardori Youri Tielemans etikiga urib oldi. O‘ng oyog‘i jarohatlandi, u og‘riqdan yuzini burishtirdi.
Yetti daqiqadan so‘ng Pulisic o‘yin maydonini tark etdi. Yulduz chetda, jamoa ortda, vaqt esa kamayib borardi. Bu avlodning butun hikoyasi bir epizodga jamlangandek: jasorat bor, istak bor, lekin yetarli bo‘lmadi.
Lukaku nuqtani qo‘ydi
Pochettino zaxiradan kuch qo‘shishga urinib ko‘rdi, lekin o‘yinning oqimi allaqachon Belgia tomonga ketgandi. Belgia murabbiylari esa ikkinchi bo‘limda yana bir og‘ir artilleriyani tushirdi – Romelu Lukaku.
U uchinchi qo‘shimcha daqiqada o‘z so‘zini aytdi. Belgia qarshi hujumi, charchagan AQSh mudofaasi va Lukaku uchun odatiy bo‘lgan vaziyat – yakuniy zarba, 4:1. Bu nafaqat o‘yin, balki ikki jamoa darajasi o‘rtasidagi farqning ham raqamli ifodasi bo‘lib qoldi.
Belgia endi chorak finalda Spain bilan Inglewood, California shahrida to‘qnash keladi. Turnirda esa “Qizil iblislar” hali eng kuchli tarkibini ham to‘liq ishga solmagandek taassurot qoldirmoqda.
AQSh uchun achchiq statistika va og‘ir savollar
Bu mag‘lubiyat faqat bitta kechaning alamidan iborat emas. Bu – butun yo‘lning og‘riqli xulosasi.
AQSh ilk bor kengaytirilgan, 48 jamoali Jahon chempionatida uchta g‘alabaga erishdi, lekin 2002-yildan beri ilk chorak final sari tashlangan qadamlar yana 1/8 finalda to‘xtadi. Belgia ustidan 1930-yildagi ilk turnirdan beri g‘alaba yo‘q – ketma-ket yettinchi mag‘lubiyat.
Yevropa jamoalariga qarshi so‘nggi 12 o‘yindan 11 tasida yutqazilgan. Yagona yorqin nuqta – 1/32 finaldagi Bosnia-Herzegovina ustidan g‘alaba xolos.
Christian Pulisic, Weston McKennie, Tyler Adams boshchiligidagi avlod uzoq yillar davomida mamlakatda futbolni NFL, MLB va NBA qatoriga ko‘tarish vazifasi bilan tilga olindi. Bu turnirda ular bu yo‘lda muhim qadam tashlashdi, lekin yakuniy sakrash amalga oshmadi.
CONCACAF uchun sovuq haqiqat
Bu mag‘lubiyat bilan yana bir chiziq chizildi: barcha CONCACAF vakillari turnirni tark etdi. AQSh, Mexico, Canada – barchasi 1/8 finalda to‘xtadi. Endi chorak finalda faqat Yevropa, Janubiy Amerika va Afrika vakillari qolgan.
Bu qit’alararo kuch nisbatini yana bir bor ko‘rsatdi. CONCACAF va Osiyo uchun bu turnir ogohlantiruvchi signal bo‘ldi: yuqori bosqichda hali ham masofa katta.
Oldinga qarash: bu avlod yana qayta urinadimi?
Belgianing bu kechagi g‘alabasi sovuqqon, hisob-kitobli va ishonchli bo‘ldi. De Ketelaere, Vanaken, Lukaku – ular o‘z vazifasini bajardi. AQSh esa yana o‘sha eski savolga qaytdi: bu avlodning cho‘qqisi shu yerda tugadimi yoki bu faqat og‘riqli oraliq bekat xolos?
Javobni endi vaqt va keyingi turnirlar beradi. Hozircha esa Lumen Field tribunalaridagi jimlik hammasini aytib turibdi.
