Carrick, Amorim va Rashford: Ikkinchi imkoniyatlar
Bir yil avval manzara butunlay boshqacha edi. Marcus Rashford “Barcelona” safida, Michael Carrick “Middlesbrough”dan iste’fo olgan, Ruben Amorim esa “Old Trafford”da birinchi to‘liq mavsumiga tayyorgarlik ko‘rayotgan edi. Endi esa uchalasi ham yana bir joyda, lekin butunlay boshqa rollarda uchrashadi.
Rashford – “Manchester United”ning adashgan o‘g‘li – uyga qaytdi. Ammo u qaytgan klub endi boshqa bosh murabbiy qo‘lida. Yangi, lekin o‘zi uchun tanish odam: sobiq jamoadoshi va sardori Carrick uni keng quchoq bilan kutib oladi. Go‘yo o‘n yil avval boshlangan hikoyani qayta yozish uchun yana bir sahifa ochilgandek.
Amorim esa boshqa yo‘lni tanladi – yoki tanlashga majbur bo‘ldi. U o‘tgan mavsum o‘rtalarida ishdan bo‘shatilgan, yozda “AC Milan”ni qabul qilib oldi va hozir o‘zining sobiq ish beruvchilariga qarshi o‘yin orqali g‘alabasiz o‘tgani tayyorlov davriga nuqta qo‘ymoqchi. Bir yil ichida ikki murabbiyning yo‘li qanchalar boshqacha chizilganini ko‘rish qiziq: Carrickning sovuqqon, lekin qat’iy yondashuvi Amorim atrofida paydo bo‘lgan shov-shuv va drama bilan keskin zid.
Shanba kungi “Manchester United” – “AC Milan” uchrashuvi shu sabab oddiy o‘rtoqlik o‘yini emas. Bu ko‘proq tugamagan serialning yangi epizodiga o‘xshaydi.
Qattiq qolipdan voz kechgan “United”
Amorimning “Old Trafford”dagi davri haqida gap ketganda, bir tamg‘a o‘chmay qoladi: moslashishni istamaslik. U o‘z falsafasiga sodiq bo‘ldi, lekin aynan shu qat’iylik uni yiqitdi.
Mashhur iborasini eslash oson: u hatto Papa ham uni 3-4-3 sxemasidan voz kechishga ko‘ndira olmasligini aytgandi. Natijada esa shu tizim uning o‘zi uchun tuzoqqa aylandi. Afrika Millatlar Kubogi tufayli tarkib siyraklashganida ham, u sxemani o‘zgartirish o‘rniga o‘sha yo‘ldan borishda davom etdi. Natijalar esa qulab tushdi.
Oxiriga kelib ayrim moslashish alomatlari ko‘ringandek bo‘ldi, ammo u baribir o‘z qolipiga qaytdi. Aynan shu narsa klub rahbariyati bilan keskinlik keltirib chiqargani aytiladi. Tomoshabinlar ham ko‘ngildan to‘liq joy olmagan uch himoyachi bilan o‘ynashni uzoq vaqt ko‘tara olmadi. Gollar bor edi, ba’zi davrlarda jamoa sermahsul ham bo‘ldi, lekin bu “Manchester United” muxlislari yillar davomida ko‘nikkan futbol emasdi.
Shunga o‘xshash muammolar uning “Milan”dagi ilk oylarida ham sezila boshlagani haqida gaplar bor: tizimga moslashish uchun emas, tizimni ushlab qolish uchun o‘yinchilar pozitsiyalarini qurbon qilayotgandek.
Carrick kelgan zahoti esa butun manzara o‘zgardi. Uning birinchi o‘yini – Manchester derbisi – yangi davr uchun manifest bo‘ldi. U “Old Trafford”dagi katta sahnani qo‘rqib emas, hujumkor ruhda qarshi oldi. “Manchester City” deyarli har qarshi hujumda jazolandi, 2:0 hisobidagi g‘alaba mehmonlar uchun hatto omadli natijaga aylandi – hisob yanada yirik bo‘lishi mumkin edi.
Shundan beri “United”ning oldinga qarab o‘ynaydigan, tezkor uslubi tayyorgarlik uchrashuvlarida ham davom etmoqda. Yozgi transferlardan Andrey Santos to‘pni chiziqlar orasidan kesib o‘tadigan uzatmalar bilan o‘yinni vertikal qiladi, Bryan Mbeumo esa markazda har lahza orqa chiziq ortiga yugurib, raqib mudofaasini tinimsiz bezovta qilmoqda.
Bruno Fernandes esa Carrick qo‘l ostida eng katta yutuq egalari qatoriga kirdi. U nihoyat o‘zining tabiiy – 10-raqam pozitsiyasiga qaytdi va ijodiy portlash yasadi, natijada Premier League bo‘yicha yangi golli uzatma rekordini o‘rnatdi.
Endi “United”ning uslubi haqida savollar deyarli yo‘q. Jamoa qanday o‘ynayotganini hamma aniq biladi – va bu yana “Manchester United”ga o‘xshaydi.
Qorong‘u ohangdan ishonchga
“Old Trafford”dagi kayfiyat ham tubdan o‘zgardi. Buning markazida, albatta, murabbiy turibdi.
Amorimning matbuot anjumanlari ko‘pincha shou darajasida bo‘lardi. Bo‘ronlar, azob-uqubatlar, tarixdagi eng yomon jamoa haqidagi gaplar… Bular jurnalistlar uchun sarlavha, lekin klub atrofida og‘ir, pessimist muhit yaratdi. Raqamlar yomon emasdi – iste’fo paytida “United” hali ham kuchli to‘rtlik uchun kurashda edi – lekin murabbiyning ohangi buni inkor qilgandek tuyulardi.
Carrick kelgach, shu o‘sha chiziq oxirigacha tortildi. “United” nihoyat Champions League yo‘llanmasini qo‘lga kiritdi – o‘sha yo‘llanmani Amorim o‘zi ham jamoa hali tayyor emasligini aytgan edi.
Endi yangi mavsum arafasida kayfiyat mutlaqo boshqa: Leny Yoro va Mbeumo ochiqchasiga chempionlik haqida gapirmoqda, Carrick esa bu orzularni bosishga urinmayapti. Aksincha, u jamoaning o‘ziga bo‘lgan ishonchini quvvatlayapti. Bir yil avval jamoa pastga qarab sirg‘alib, hatto tushish zonasi haqida pichirlashlar bo‘lgan bo‘lsa, bugun shu tarkib atrofida “nimadir maxsus” qilishga qodir jamoa obrazi shakllanmoqda.
“Old Trafford” endi yana ishongan jamoaning uyi bo‘lib qoldi.
Qattiq hukmdan ko‘ra, ikkinchi imkon
Amorim davrida bir chiziq bor edi: agar sen murabbiy ko‘zidan tushgan bo‘lsang, deyarli hammasi tamom. Bu pozitsiya ma’lum ma’noda tushunarli – yillar davomida xarakteri tanqid qilingan kiyinish xonasini “tozalash” istagi bor edi.
Alejandro Garnacho bunga birinchi bo‘lib duch keldi. Kobbie Mainoo ham yo‘l bo‘ylab ketayotgandek ko‘rindi. Rashford esa ikki marta ijaraga jo‘natildi, uning klubdagi mavqei deyarli butkul yemirildi.
Garnacho bo‘yicha Amorim o‘zini haq deb his qilishi mumkin. “Chelsea”dagi uncha yorqin bo‘lmagan davrdan so‘ng u hozir “Aston Villa”da ijarada, hali ham o‘zini yuqori darajada to‘liq isbotlagani yo‘q. Lekin Mainoo borasida tarix boshqacha yozildi: Carrick qo‘l ostida u jamoaning ajralmas qismiga aylandi. U yanvarigacha ligadagi birorta o‘yinni asosiy tarkibda boshlamagan bo‘lsa-da, mavsum yakunida PFA Young Player of the Year mukofotiga nomzod bo‘ldi.
Rashford atrofida esa savollar hali ham ko‘p. Uning sifat jihatdan “United”ga foyda bera olishi hech qachon shubha ostiga olinmagan. Masala – maydondan tashqarida, xulq va madaniyatda edi. “Aston Villa”dagi yorqin lahzalar va “Barcelona” bilan LaLiga chempionligi uni qayta sahnaga qaytardi, lekin endi bu yutuqlar klub ichida shakllangan yangi madaniyatga mos bo‘lishga tayyorlik bilan tasdiqlanishi kerak. Aks holda, sentabr oyi oxirigacha bo‘lgan muddatdan keyin u yana ketish eshigiga yaqinlashishi mumkin.
Carrick esa eshikni yopmadi. Aksincha, uni ochib qo‘ydi. Rashford uchun, bir paytlar yakunlangandek tuyulgan “United”dagi hikoyani davom ettirish imkonini berdi. Bu qaror ish beradimi-yo‘qmi – mavsum ko‘rsatadi. Lekin bir narsa aniq: Carrick insoniy boshqaruvga, ikkinchi imkoniyatlarga ishonyapti.
Endi esa sahna tayyor: sobiq murabbiy “Milan” bilan, sobiq sherik murabbiy sifatida, sobiq “adashgan o‘g‘il” esa o‘z uyida. Bu shunchaki tayyorgarlik o‘yini emas. Bu “Manchester United”ning yangi davri qanchalik mustahkamligini sinovdan o‘tkazadigan navbatdagi bo‘lim.
