Bruno Guimaraes: Londonni zabt etgan yigitning hikoyasi
Curitibada o‘sha kechalar hali ham yodida. Telefon yonida, ko‘zida uyqusizlik, yuragida esa bitta orzu: Madrid. Athletico Paranaense markazida o‘yinlarni boshqarib, u allaqachon o‘zini La Liga sahnasida tasavvur qilgan, Atletico Madrid libosida.
26 million funtlik kelishuv deyarli bitgandek edi. Santos ustidan 1:0 hisobidagi g‘alabadan so‘ng u “Furacão” muxlislariga ko‘zlari namlangancha xayrlashdi. Hammasi tugagandek tuyuldi. Rojdestvo sekin o‘tdi, yanvar oyning transfer oynasi ochildi, lekin kelajak baribir g‘alati noaniq edi.
Atletico ikkilanib qoldi. O‘sha payt sahnaga Benfica chiqdi, taklif stol ustida. Klub prezidenti Mario Celso Petraglia esa yangilikni aytdi: yana bir da’vogar bor edi — Arsenal.
Edu, “Gunners” texnik direktori, Guimaraesning portlash darajasidagi o‘sishini uzoqdan kuzatib kelardi. U Copa do Brasil va Copa Sudamericana hamda yana ikki sovrinli mavsumda markazda yetakchi bo‘lib ulgurgan, 22 yoshli yigit endi Yevropaga tayyor ko‘rinardi.
Arsenal agentlar bilan to‘g‘ridan-to‘g‘ri bog‘landi, lekin klub moliyaviy jihatdan siqilib turgan payt edi. Shunda Lyon o‘z yo‘lini topdi. Ularni esa Braziliya afsonasi Juninho Pernambucano vakillik qilardi.
Juninho unga bitta va’da berdi: “Lyon uchun imzo cheksang, dunyoning eng yaxshi yarim himoyachilaridan biriga aylanasan”. Bu so‘zlarni oddiy odam emas, Vasco da Gama bilan chempionliklar ko‘rgan, keyin Lyonda afsonaga aylangan qahramoni aytayotgandi. Guimaraes uchun bu gaplar og‘ir tardi.
Arsenal bugun 75 million funt to‘layotgan futbolchi aslida ashaddiy Vasco muxlisi. Hattoki 26 iyul kuni Mirassolga qarshi 1:1 hisobida yakunlangan o‘yinni tribunadan tomosha qilgani ham ma’lum. Futbolchi uchun bu ildizlar hamon muhim.
Oradan ko‘p o‘tmay, 17,1 million funtlik bitim tuzildi va u Lyon bilan uzoq muddatli shartnoma imzolaganida, birinchi navbatda Atletico Madridni nishonga oldi: “Hech kim menga qo‘ng‘iroq qilmadi”, degan edi u. Bir paytlar poygada oldinda ketayotgan ispan klubi shu sustkashligining narxini keyin qimmat to‘ladi.
Ikki yil o‘tib, Guimaraesning Newcastle tibbiy ko‘rigidan o‘tishi ham vatani Braziliyada, terma jamoa safida bo‘lgan paytiga to‘g‘ri kelishi ramziydek tuyuldi. Endi u boshqa darajadagi futbolchi edi.
Bu safar ham Arsenal yonida aylanib yurdi, lekin Newcastle moliyaviy kuchda ustun chiqdi. London klubi o‘sha yozda markazni Martin Odegaard va Albert Sambi Lokonga bilan to‘ldirgan, yana katta transfer qilishga jur’ati yetmadi. Oradan ko‘p o‘tmay, bu ehtiyotkorlik ularga qimmatga tushdi.
Guimaraes Arsenalga qarshi 2:0 hisobida qozonilgan g‘alabada gol urdi va maydonni to‘liq boshqardi. O‘sha mag‘lubiyat Mikel Arteta jamoasining Chempionlar Ligasi yo‘llanmasidan ayrilishida hal qiluvchi lahzalardan biri bo‘ldi. Shundan beri u “Gunners”ga qarshi o‘yinlarda doim oldinga tashlandi, ularni asabiylashtirdi, jismonan va ruhiy jihatdan siqib keldi.
Statistika hammasini aytib turibdi: u yangi klubiga qarshi boshqa istalgan Premer-liga jamoasiga nisbatan ko‘proq — 71 marta yakka kurashda g‘olib chiqqan. Bu raqamlar tasodif emas, yillar davomida to‘plangan alam va motivatsiyaning maydondagi ifodasi.
Bularning ildizi esa bolaligiga borib taqaladi. Rio-de-Janeyro ko‘chalarida futsal o‘ynab ulg‘aygan yigit Fluminense va Botafogo akademiyalaridan rad javobini eshitgan. O‘sha radlar uning xarakterini shakllantirdi: u faqat chinakam qadrlangan joyga borishni o‘rgandi.
Otasi Dick, bugun ham o‘g‘lining ishlarida faol qatnashadigan inson, har hafta 269 mil yo‘l bosib, Osascoga — Sao-Paulo yaqinidagi Audax klubi o‘yinlariga borardi. Kichkina Bruno uchun bu ulkan fidoyilik edi, lekin yo‘lda ham tarbiya bor edi.
Agar o‘g‘li yutsa, istagan taomini tanlardi. Agar yutqazsa, faqat jambon va pishloqli sendvich bilan sharbat. Qattiqqo‘l, lekin adolatli qoidalar. Guimaraes bu xotiralarni bugun ham o‘zi bilan olib yuradi — ularni belida bitilgan tatuirovkalarda ko‘rish mumkin.
U Arsenalda kiyishga tayyorlanayotgan 39-raqam ham bejiz emas. Bu — otasining Rio ko‘chalarida haydagan taksisining raqami. O‘sha mashina Bruno bolaligida o‘yinlarga boradigan, orzularini ilk bor o‘sha salon ichida chizgan. Endi esa bu raqam London shimolidagi yangi sahnaga ko‘chmoqda.
Klub akademiyasi iqtidorlaridan Louie Copley yaqinda Real Betisga qarshi o‘yinda og‘ir tizza jarohati oldi. So‘nggi haftalarda mashg‘ulot va o‘yinlarda aynan 39-raqamni kiyib yurgan ham shu yigit edi. Endi klub rasmiy ro‘yxatida u 38-raqam ostida qayd etilgan. Bu esa bir braziliyalik uchun ramziy darvozani keng ochib berdi.
Arsenal Guimaraesni qo‘ldan chiqarib yuborgan ilk urinish — Athletico Paranaense davri. Ikkinchi imkoniyat — Lyon vaqti. Har safar boshqa klub tezroq, qat’iyroq, ishontira oladiganroq bo‘lib chiqdi. Arteta bu safar xato qilish niyatida emasdi.
Muzokaralar cho‘zildi, sarguzasht hammani charchatdi, lekin yo‘l bitta tomonga olib borayotgani sezilib turardi. Arsenal bu safar hamma narsani oxirigacha yetkazdi. Uchinchisida nishonga tekkani aniq.
Endi esa savol bitta: bir paytlar rad etilgan, keyin raqib sifatida jazolagan bu yarim himoyachi “Emirates” markazida nihoyat o‘zini uyidagidek his qilib, Londonni ham o‘ziga rom eta oladimi?
