Braziliya: avlodlar almashinuvi kechikkan jamoaning qulash saboqlari

Braziliya: avlodlar almashinuvi kechikkan jamoaning og‘riqli qulash saboqlari

Carlo Ancelotti boshchiligidagi Braziliya bu mundialga allaqachon charchagan, ammo hanuz ishonch bildirilayotgan yulduzlar avlodi bilan bordi. Natija esa kutilganidek bo‘ldi: og‘ir, shov-shuvli, lekin bir jihatdan bashorat qilinadigan qulash.

Qarigan skelet ustiga qurilgan jamoa

Terma jamoaning tomirlari qotib qolgan edi. Uch darvozabon — 33, 32 va 38 yoshda. Himoya chizig‘ining o‘rtacha yoshi 31. Danilo va Alex Sandro kabi sobiq Juventus qanot himoyachilari hanuz asosiy rolda, ammo allaqachon “o‘tgan davr” futbolchilariga o‘xshab qolishgan.

Markazda esa yana o‘sha tanish manzara: 34 yoshli Casemiroga suyanish. Yana 32 yoshli Fabinho ham ko‘p daqiqalar oldi. Bu yadro bir paytlar dunyoni zabt etgan bo‘lishi mumkin, lekin bugun yuqori intensivlikdagi mundial ritmini ko‘tara olmayotgani ayon bo‘ldi.

Yorug‘lik uchquni bormi? Ha, lekin hozircha xira. Bournemouth hujumkori Rayan (19) va Botafogo yarim himoyachisi Danilo (25) kelajakdan darak beradigan kam sonli ishoralardan bo‘ldi. Ancelotti ham turnir yakunida aynan shu nuqtaga urg‘u berdi: yangi qon zarur.

U ochiq tan oldi: Braziliya futboliga yana yosh, yuqori saviyali futbolchilar kirib kelishi kerak. Uning fikricha, asosiy guruh hanuz mustahkam, ammo yangilanish jarayoni endi kechiktirib bo‘lmas bosqichga yetdi.

Neymar: ramz, bosim va sovuq haqiqat

Bu safar tarkib tanlovidagi eng katta shov-shuv, albatta, Neymar atrofida bo‘ldi. 34 yoshli hujumchi — ramz, rekordchi, xalq sevimlisi. Oxirgi o‘yini 2023-yil oktabrida, jarohatlar seriyasi esa uni doimiy ravishda maydondan uzoqlashtirib kelayotgandi. Shunga qaramay, Ancelotti uni tarkibga oldi. Matbuot bosimi, muxlislar talabi, tarixiy nom — hammasi bir tomonda.

Natija esa yana tanish ssenariy bo‘ldi. Mundial oldidan boldiridan jarohat, “ikki-uch hafta” degan tashxis, dastlabki ikki guruh o‘yini o‘tkazib yuborildi. Uchinchi turda, Scotlandga qarshi Miami shahridagi o‘yinda atigi 14 daqiqa. O‘sha daqiqalar ham ko‘proq xayrlashuv uchrashuvini eslatdi, emaski qahramonning g‘alaba uchun qaytishi.

Japan ustidan dramatik g‘alaba qozonilgan o‘yinda Ancelotti umuman Neymar xizmatiga murojaat qilmadi. Norwayga qarshi 1/8 finalda esa uni biroz ko‘proq maydonga tushirdi, lekin ta’sirchanlik ko‘rinmadi. Oxirida urilgan penalti — ehtimol uning terma jamoa libosidagi so‘nggi goli — faqat statistikani bezadi, xolos.

Joao Pedro qarori: tushunarsiz tavakkal

Neymar jarohati fonida bitta savol yanada keskinlashdi: nega Chelsea hujumchisi Joao Pedro uyda qoldi?

24 yoshli forvard Stamford Bridgedagi ilk mavsumidayoq 29 ta gol va golli uzatma bilan ishtirok etdi. Bunday ko‘rsatkich bilan u Braziliya tarkibida bo‘lishi deyarli “tabiiy”dek ko‘rinayotgandi. Ko‘pchilik uni mundialga aniq boradi, hatto asosiy “to‘qqizlik” bo‘lishi mumkin, deb o‘ylab ulgurgan edi. Uning ko‘p qirrali o‘yin uslubi Ancelotti tizimi uchun juda qulay variant bo‘lib tuyulardi.

Eng qizig‘i, murabbiy o‘zi ham tarkib e’lon qilar ekan, Pedro “ehtimol bu ro‘yxatda bo‘lishga loyiq edi”, deb tan oldi. Ammo yakunda u uyda qoldi, Neymar esa jarohatlar girdobida maydonga zo‘rg‘a chiqdi.

Braziliyaning mundialdan erta ketishi ortidan aynan shu qaror eng ko‘p muhokama qilinadigan nuqtalardan biriga aylandi. Afsonaviy Ronaldo Nazario ham bunga befarq qola olmadi: uning fikricha, bu mag‘lubiyat zanjiri aynan zaxira o‘rindig‘idan boshlangan. U Joao Pedroni tarkibga kiritilmagani, ajoyib formada bo‘lgan hujumchidan voz kechilganini tushunmasligini ochiq aytdi.

Markazdagi bo‘shliq va Bruno Guimaraesga ortiqcha yuk

Braziliyaning eng katta zaif nuqtalaridan biri — yarim himoya markazi. Aynan shu yerda avlodlar almashinuvi eng og‘riqli kechdi. Tarkibda dastlab atigi besh nafar markaziy yarim himoyachi bor edi, shundan biri — Lucas Paqueta — aslida ko‘proq “o‘nchi” rolida o‘ynaydigan futbolchi. Keyinroq jarohat olgan Wesley o‘rniga Manchester Unitedga o‘tishi kutilayotgan Ederson chaqirildi, xolos.

Bu sharoitda Newcastle sardori Bruno Guimaraesga ulkan mas’uliyat yuklandi. U ham yaratuvchi, ham qora ishni bajaruvchi bo‘lishi kerak edi. U to‘rtta golli uzatma berdi, jamoaning eng muhim ijodkoriga aylandi, lekin yakunda bu yetmadi. Zaxiradagi variantlarga Ancelotti o‘zi ham to‘liq ishongani yo‘qdek tuyuldi: Ederson ham, Danilo ham juda kam daqiqalar oldi.

Norwayga qarshi mag‘lubiyatdan keyin italiyalik murabbiy aynan yarim himoyani tubdan o‘zgartirish kerakligini tan oldi. Uning fikricha, aynan markaz kelajak uchun qayta qurilishi zarur bo‘lgan chiziq.

Penalti atrofidagi bahs: raqamlar va sezgi to‘qnashuvi

Norway bilan o‘yinda bir epizod bor, u hali uzoq vaqt eslanadi. Birinchi bo‘limdagi penalti. Hisob ochish imkoniyati. To‘p yoniga kim bordi? Vinicius emas.

Turnirdagi eng yaxshi bombardir, eng yaxshi formada bo‘lgan hujumchi bo‘lishiga qaramay, penalti zarbasini Bruno Guimaraes bajarishga chiqdi. Uning zarbasi qaytarildi. O‘yin oqimi o‘zgardi, Braziliya keyinroq gol o‘tkazib yubordi va ortga qaytolmadi.

Muxlislar va mutaxassislar darhol savol berdi: nega Vinicius emas? Ancelotti bunga aniq javob berdi — qaror raqamlar asosida qabul qilingan. Ichki statistikaga ko‘ra, eng yaxshi variant Raphinha bo‘lgan, undan keyin Neymar, so‘ng Bruno Guimaraes, keyin esa Gabriel Martinelli. Raphinha ham, Neymar ham maydonda bo‘lmagani uchun tanlov Bruno foydasiga qilindi.

Bu — zamonaviy futbolning muammoli nuqtalaridan biri. Raqamlar, algoritmlar, ehtimollar. Lekin mundialning bosim ostidagi penalti nuqtasida ba’zan sovuqqon statistika emas, yetakchilik va ichki sezgi hal qiluvchi bo‘lishi mumkin. Braziliya bu safar raqamlarni tanladi. Narxi juda qimmatga tushdi.

Jarohatlar: oqlovmi yoki faqat fon?

Ancelotti o‘zini himoya qilishi mumkin bo‘lgan omillar ham yo‘q emas. Braziliya mundialga allaqachon zaiflashgan holda keldi. Eder Militao, Rodrygo va Estevao Willian turnir oldidan safdan chiqqan edi. Bu — bir vaqtning o‘zida asosiy o‘ng qanot himoyachisi va qanotlarda ikkita potensial asosiy futbolchini yo‘qotish degani.

Turnir boshlanganidan keyin ham zarbalar tinmadi. Neymar haqida gap ketdi. Raphinha esa Haiti bilan guruh bosqichidagi ikkinchi o‘yinning birinchi bo‘limidayoq sonidan jarohat olib, mundialni muddatidan oldin yakunladi. Paqueta esa Japan bilan o‘yinda tanaffusda almashtirildi va keyingi o‘yinlarga yetib kelolmadi.

Bularning barchasi Ancelotti imkoniyatlarini keskin toraytirib yubordi. Tarkib allaqachon qarib qolgan, zaxira chuqurligi esa yetarli emas edi. Jarohatlar shu zaiflikni butunlay ochib tashladi.

Yangi sikl boshidami yoki yo‘qotilgan avlodning yakunimi?

Ancelotti bu mag‘lubiyatni yakun emas, boshlanish deb ta’rifladi. Uning so‘zlariga ko‘ra, bu — yangi sarguzashtning start nuqtasi. U yangi g‘oyalar, yangi baholash mezonlari, yangi impuls haqida gapirdi. Yangi sikl, deydi u.

U o‘z ishini yomon deb hisoblamaydi. Futbol shunday: ba’zan mag‘lubiyat qayg‘usini boshqarishga to‘g‘ri keladi, deydi Ancelotti. U bunga o‘rgangan.

Savol esa endi Braziliya uchun boshqacha: bu mag‘lubiyat chindan ham qayta tug‘ilish uchun zarur bo‘lgan zarbami yoki kechikkan avlod almashinuvi yana bir yo‘qotilgan mundial avlodini tugatdimi?