Bellinghamning kechasi: Angliya uchun tarixiy g‘alaba
Jude Bellingham Meksikadagi tarixiy stadionda Angliya uchun eng shafqatsiz, eng dramatik kechalardan birini sovg‘a qildi. Erta tongda yakunlangan uchrashuvdan so‘ng u nafaqat maydonda, balki mikrofon qarshisida ham bosh rolni o‘ynadi: g‘alabani tomosha qilish uchun tun bo‘yi uxlamagan muxlislarni maqtadi, mamlakatni esa ertaga ishga bormaslikka “rasman” da’vat qildi.
U kulib turib, lekin juda jiddiy ohangda gapirdi: bu kecha shunchaki uch ochko emas, butun avlod uchun esda qoladigan voqea edi.
“Bolalar maktabga bormasin, ota-onalar ishga chiqmasin”
Uchrashuv yakunlangach, Bellingham kameralar qarshisida muxlislarga bevosita murojaat qildi. U, bolaligidan buyon Angliya ishqibozi bo‘lib kelayotganini eslab, bu g‘alabani shaxsiy hayotidagi eng katta lahzalardan biri sifatida tasvirladi.
U o‘zining ilk jahon chempionati xotirasini – 2010 yilni – tilga oldi. O‘sha paytda ekranda ko‘rgan yulduzlar bugun studiyalarda o‘tirib, murakkab kechalar haqida gapirib berayotganini eslatdi. O‘sha turnirlarda Angliya ko‘p hollarda muxlislarni ortidan ergashtira olmagani, kechalar og‘ir o‘tganini ta’kidladi. Endi esa u o‘sha o‘yinchilarning o‘rnida – lekin boshqa ruh, boshqa energiya bilan.
Bellinghamning so‘zlari keskin va ravshan edi: bu safar terma jamoa mamlakatga sabab berdi – kechasi bilan uyg‘oq turish, ko‘chaga chiqish, do‘stlar bilan quchoqlashish, barlarga tushish uchun sabab. Shuning uchun ham u hazil aralash, ammo ma’noli da’vat qildi: bolalar maktabni o‘tkazib yuborsin, ota-onalar ishga chiqmasin, bu kunni to‘liq bayramga aylantirsin. Chunki bunday tunlar tez-tez takrorlanmaydi.
Dushmanona stadion, kechiktirilgan start, lekin sinmagan jamoa
Stadiondagi muhit Angliya uchun do‘stona emas edi. Qattiq bosim, dushmanona atmosfera, ob-havo sabab kechiktirilgan start – hammasi mezbonlar foydasiga ishlayotgandek ko‘rindi. Lekin Thomas Tuchel boshchiligidagi jamoa sinmadi.
3:2 hisobidagi g‘alaba qog‘ozda oddiy ko‘rinishi mumkin. Aslida esa bu – xarakter sinovi edi. Ayniqsa, ikkinchi bo‘limda Quansah qizil kartochka olib, Angliya 10 kishi bo‘lib qolganidan keyin.
Aynan o‘sha paytda Bellingham sahnani to‘liq o‘z qo‘liga oldi. U nafaqat gol oldida sovuqqonlik ko‘rsatdi, balki butun maydon bo‘ylab ishladi, pressingda, orqaga qaytishda, to‘pni ushlab turishda jamoani boshqardi. Oxirgi yarim soat – Angliya uchun tirishish, chidash va qat’iyat namoyishi bo‘ldi.
Bellinghamning dubli va Kane bergan nafas
Angliya yo‘li chorrahali, hatto xavfli ko‘rinardi. Hisob tor, raqamlar teng emas, raqib esa tarixiy stadionda deyarli mag‘lub bo‘lmaydigan Meksika edi. Bu arenada ular avval 89 o‘yindan atigi ikkitasida yutqazgan, aynan shu yerda Diego Maradona 1986 yilda “Xudoning qo‘li” va “Asr goli”ni urgan.
Shu fon, shu bosim ostida Bellinghamning dubli Angliyaga ustunlik berdi. Lekin Quansah maydondan chetlatilgach, bu ustunlik xavfli darajada noziklashdi. Jamoa orqaga chekinishga, mudofaaga yopilib olishga majbur bo‘ldi.
Bosim tobora kuchayib borayotgan bir paytda Harry Kane sahnaga chiqdi. Uning 60-daqiqadagi goli nafaqat hisobni mustahkamladi, balki butun jamoaga nafas berdi. Zaxira o‘rindig‘ida ham, tribunada ham yengillik hissi sezildi: endi Angliya nafaqat omon qolish, balki g‘alabani ushlab qolish rejimiga o‘ta oldi.
“Bu – mamlakatning o‘yini edi”
Bellingham uchrashuvdan keyingi chiqishida ko‘zga ko‘rinadigan faxr bilan gapirdi. U bu kechani nafaqat jamoa, balki butun xalq g‘alabasi sifatida ta’rifladi. So‘zlarida patetika emas, haqiqiy ishonch bor edi: bu safar Angliya birlashgan, stadiondan tortib, uyda televizor qarshisida o‘tirgan muxlisgacha bitta frontda bo‘lgan.
U o‘z zimmasidagi bosimni ham yashirmadi. Bu avloddan nimadir kutayotgan, uni eski xatolarni takrorlamaslikka majbur qilayotgan tarix bor. Har bir futbolchining maydondagi roli boshqa, lekin Bellingham o‘zi nimani bera olishini aniq biladi. Eng muhimi – u yolg‘iz emasligiga ishongan: uning fikricha, tarkibdagi 26 nafar futbolchining har biri bugungi kabi kechani o‘zi ham hal qila oladi.
Bu ishonch so‘zda emas, amalda sezildi. 10 kishi bo‘lib, shu darajada intizomli himoyalanish, shu paytda ham qarshi hujumda tishlash – bu faqat taktika emas, ruh masalasi.
Endi – Norvegiya va ichki ishonch sinovi
Bu natija endi Miami sahnasida Norvegiyaga qarshi chorak finalni taqdim etadi. Issiq shahar, baland stavkalar, charchoq ustiga charchoq. Lekin Bellingham uchun eng katta o‘zgarish – jismoniy emas, psixologik.
U bitta fikrni alohida urg‘uladi: bu jamoa hech kimdan qo‘rqmasligi kerak. Raqibni o‘rganish, hurmat qilish – albatta. Lekin o‘z kuchini anglash uchun 40-50 daqiqa kutib o‘tirish, o‘yinga kech kirish – endi yo‘l emas.
U umid bildirdi: bugungi g‘alaba, ayniqsa 10 kishi bo‘lib, shunday bosim ostida qo‘lga kiritilgan g‘alaba, ichki ishonchni butunlay boshqa darajaga olib chiqadi. Bu jamoa o‘zini “yaxshi” deb emas, “juda kuchli” deb his qilishi kerak. Chunki bu kecha shuni isbotladi.
Savol endi bitta: Angliya bu ruhni, bu jazavani Miami va undan keyingi bosqichlarga olib bora oladimi?
