Argentina jamoasining ikkinchi o‘rinidan keyin bayram qilishi mumkinmi?
Argentina jamoasi Nyu-Yorkda kubokni boy berdi. Ferran Torresning qo‘shimcha bo‘limdagi yagona zarbasi Ispaniyaga g‘alaba, Lionel Scaloni shogirdlariga esa og‘riqli ikkinchi o‘rinni taqdim etdi. Eng achinarlisi – Albiceleste butun o‘yin davomida darvozaga birorta aniq zarba yo‘llay olmadi. Chempionlik yo‘q, o‘yin tishsiz, lekin hukumat bayram e’lon qilmoqchi.
Shu yerda voqea keskin buriladi.
Prezidentning kutilmagan bayrami
Mamlakat prezidenti Javier Milei jamoaning turnirdagi yurishiga shunchalik baho berdiki, futbolchilar o‘zlari istagan kunni milliy bayram sifatida tanlashlari mumkinligini ma’lum qildi. Rasmiy bayonot chiqishi bilan Argentina ijtimoiy tarmoqlarda portladi.
Milei X tarmog‘ida shunday yozdi: futbolchilar va murabbiylar shtabi qaysi kunni nishonlash kuni sifatida tanlasa, o‘sha kun milliy bayram deb e’lon qilinadi. Yagona shart – bu qaror aynan jamoaning o‘zidan chiqishi.
Qiziq jihat: prezident finalga shaxsan bormadi. Sabab – o‘zining irim-sirimlari. U tribunadan kuzatmasam, jamoa omadliroq bo‘ladi, degan qarashiga sodiq qoldi. Natijada Argentina baribir kuboksiz qaytdi, lekin davlat rahbari baribir bayram haqida gapirdi.
“Ikkinchi o‘rin uchun bayram bo‘ladimi?”
Aynan mana shu savol ko‘chada ham, ofisda ham, ijtimoiy tarmoqlarda ham yangradi. Ko‘plab fuqarolar uchun ikkinchi o‘rin – bayram emas, balki og‘riq. Ayrimlar hatto hukumat saytida “texnik xato bo‘lsa kerak”, deb o‘yladi.
Ko‘pchilik muxlislar pozitsiyasi aniq: futbolchilar dam olsin, klublariga qaytsin, parad va sahnadagi tantanalarga hojat yo‘q. Ularningcha, bunday yakundan keyin ko‘chaga chiqib, medalni ko‘tarib aylanish emas, xatolar ustida ishlash kerak.
Shu bilan birga, boshqa bir qatlam bor – ular bu tarkibni, ayniqsa yoshi kattalashgan yulduzlarni oxirgi marta bir butun jamoa sifatida ko‘rayotganini yaxshi tushunadi. Ular uchun bu safar ham qadrlashga arzigulik yo‘l bo‘ldi.
Mileining Messiga murojaati
Tanqidlar kuchaygan pallada prezident yana bir post qoldirdi. U Lionel Messi va jamoadoshlarini ochiqchasiga himoya qildi: “Rahmat, futbolchilar. Oxirigacha, butsa oyog‘ingizda ekan kurashdingiz. Argentina doim tepada”, – deb yozdi u.
Bu so‘zlar stadiondagi mag‘lubiyat kayfiyatini biroz yumshatdi. Messi avlodining bu jamoasi bir necha yil ichida mamlakatga tarixiy yutuqlar olib keldi. Endi esa ular so‘nggi katta sahnada birga tushayotgandek taassurot uyg‘otmoqda.
Yangi davr boshlanishi arafasida
Maydondagi raqamlar sovuq: Messi 39 yoshda, bu uning oltinchi jahon chempionati bo‘ldi va katta ehtimol bilan – so‘nggisi. U Argentina safidan rasman ketishini hali e’lon qilmadi, lekin futbol logikasi bitta: bu avlodning davri tugab bormoqda.
Scaloni va uning shtabi endi his-tuyg‘ularga berilib o‘tira olmaydi. Ular tez orada tarkibni yangilash, yillar davomida asosiy rolni bajargan veteranlarni bosqichma-bosqich almashtirish haqida o‘ylashga majbur. Yangi nomlar, yangi ritm, yangi mas’uliyat.
Shunday fon ostida prezidentning milliy bayram haqidagi g‘oyasi yanada bahsli ko‘rinadi. Bu haqiqiy mukofotmi yoki siyosiy imo-ishorami? Muxlislar bunga turlicha javob bermoqda, lekin bitta savol hammani qiynayapti: Argentina bu ikkinchi o‘rinni yo‘lning oxiri sifatida eslaydimi yoki yangi, Messi’siz davr uchun og‘ir, lekin zarur boshlang‘ich nuqta sifatida qabul qiladimi?
