Argentina futboli Angliyaga qarshi tarixiy g‘alabani nishonlaydi
Argentina Futbol Assotsiatsiyasi 15-iyulni rasmiy ravishda “Milliy terma jamoalar kuni” deb e’lon qildi. Sana tasodifiy tanlanmadi: bu – 2026-yilgi Jahon chempionati yarim finalida Argentina Angliyani mag‘lub etgan, mamlakat futbol xotirasiga o‘yib yozilgan kun.
Atlanta shahrida o‘tgan o‘sha yarim final o‘yini boshidan oxirigacha taranglikda kechdi. 1966-yildan beri ilk bor final sari bunday yaqin kelgan Angliya uchun bu turnir tarixiy imkoniyat edi. Ular o‘yin rejasi bo‘yicha uzoq vaqt hamma narsani to‘g‘ri bajarayotgandek ko‘rindi.
55-daqiqada Anthony Gordon sahnaga chiqdi. U jarima maydoni ichida paydo bo‘lgan imkoniyatni sovuqqonlik bilan yakunlab, hisobni ochdi. Shu paytga qadar ehtiyotkor o‘yin ko‘rsatgan inglizlar oldinga o‘tib olgach, yana ham yopilib oldi. Thomas Tuchel jamoasi chizig‘ini pastga tushirdi, xavfni minimallashtirishni tanladi.
Ammo bunday bosimga uzoq chidaydigan Argentina emas edi. Vaqt o‘tgan sari ritm oshdi, pressing kuchaydi, maydon chetida va tribunada asablar taranglashdi. Angliya har daqiqada chuqurroq cho‘karkan, Argentina har hujumda dadilroq bo‘ldi.
Bosim oxir-oqibat o‘z so‘zini aytdi. 85-daqiqada Argentina kutilgan javobni topdi – hisob tenglashdi, o‘yin manzarasi butunlay o‘zgardi. Endi savol faqat bitta edi: qo‘shimcha daqiqalar keladimi yoki dramatik yakun bo‘ladimi?
Javob uzoq kuttirmadi. 92-daqiqada Argentina yana zarba berdi. Kecha burildi, tarix yana bir bor inglizlar uchun og‘riqli sahifani ochdi: 2:1, va final yo‘llanmasi Janubiy Amerikaga ketdi. Angliya 1966-yildan buyon orzu qilib kelayotgan finalga yana bir qadam yetmay qoldi.
Bu g‘alaba faqat sport natijasi emas edi. U 40 yil avvalgi boshqa mashhur to‘qnashuvni eslatdi. 1986-yilgi Jahon chempionati chorak finalida Argentina yana Angliyani turnirdan chiqarib yuborgan, o‘sha bahs atrofidagi bahs-munozaralar hanuz tinmagan. Endi esa yangi avlod o‘sha eski raqobatga o‘z sahifasini qo‘shdi.
Stadiondagi bayram esa maydon chizig‘idan tashqariga chiqib ketdi. Argentina futbolchilari ba’zilari qo‘llarida “Las Malvinas son Argentinas” degan yozuv tushirilgan banner bilan nishonlashdi. Tarjimasi aniq: “Malvina orollari Argentinanikidir”. Shu ondayoq siyosiy fon ham o‘yinning bir qismiga aylandi.
Bu yozuvning ma’nosi chuqur. Janubi-g‘arbiy Atlantika okeanidagi, Britaniyaning dengizorti hududi hisoblangan Falkland orollari (Argentina uchun – Islas Malvinas) ustidan bahs o‘nlab yillardan beri davom etadi. Argentina ularni o‘z hududi deb biladi, Buyuk Britaniya esa o‘z nazoratini qat’iy himoya qilib keladi.
1982-yilda mojaro urushga aylandi. General Leopoldo Galtieri boshchiligidagi harbiy xunta davrida Argentina sharqiy sohilidan qariyb 300 mil narida joylashgan orollarga qo‘shin kiritdi. Apreldan iyungacha 74 kun davom etgan Falkland urushi 655 nafar argentinalik va 255 nafar britaniyalik harbiy xizmatchi hayotiga zomin bo‘ldi. Orolliklardan ham uch kishi halok bo‘ldi.
Yillar o‘tib ham bahs so‘nmagan. 2013-yilda o‘tkazilgan referendumda Falkland aholisi deyarli bir ovozdan o‘z tanlovini bildirdi: 99,8 foiz ovoz bilan orollarning Buyuk Britaniya hududi bo‘lib qolishini yoqladi.
Shu fon ortida Argentina uchun 15-iyul endi oddiy futbol sanasi emas. Bu – Angliyaga qarshi yirik sahnadagi navbatdagi zarba, tarixiy raqobatning yangi bosqichi va siyosiy ramzlar bilan chirmashib ketgan g‘alaba kuni. Assotsiatsiya uni “Milliy terma jamoalar kuni” deb atar ekan, savol shunday: bu sana keyingi avlodlar uchun ham faqat futbol xotirasi bo‘lib qoladimi yoki yana bir katta sahnadagi uchrashuvlar uchun boshlang‘ich nuqtaga aylanadimi?
