Afrika qirg‘og‘idan Staffordshiregacha: James Lewisning qiyin safari
2026 yilgi Jahon chempionati finali arafasida o‘ziga o‘zi raqib topgan bir ingliz nihoyat uyiga qaytdi. U stadionlar bo‘ylab emas, qit’alar osha yurdi. To‘pni esa bir lahzaga ham oyoq ostidan qoldirmadi.
Staffordshirelik James Lewis Afrika qit’asidan Angliyaga futbol to‘pini yerda olib kelish niyatini 1 may kuni Marrakeshda boshlab yuborgan edi. Oradan qariyb uch oy o‘tib, u payshanba kuni kechqurun Doverga qadam qo‘ydi. Endi esa Rugeleydagi uyiga yetib borishi uchun yana taxminan to‘qqiz kunlik yo‘l qolgan.
Bu sayohat shunchaki g‘alati shaxsiy sinov emas. Lewis St Giles Hospice uchun jami 100 ming funt sterling yig‘ishni maqsad qilgan. Aynan shu muassasa 2011 yilda uning otasi Davidga so‘nggi kunlarida g‘amxo‘rlik qilgan edi.
Meni issiq ham, yolg‘izlik ham ezdi
Lewis bu safarni “to‘rt haftalik ruhiy attraksion” deb ta’riflaydi. U 40 darajagacha ko‘tarilgan issiqda har kuni to‘pni olib yurdi.
“Bu harorat meni butunlay holdan toydirdi,” deydi u BBC WM bilan suhbatda.
U Afrika qit’asidan boshlashni xohlagan, shuning uchun Buyuk Britaniyaga eng yaqin nuqta bo‘lgan Marokashni tanlagan. Qog‘ozda hammasi chiroyli ko‘ringan bo‘lishi mumkin edi, amalda esa bu yo‘l uni ham jismonan, ham ruhiy jihatdan siqib qo‘ydi.
“Tanam asta-sekin yemirilib boryapti, deyarli birinchi haftadan beri shunday,” deydi u. “Ammo eng katta jang issiq va ruhiy bosim bilan bo‘ldi – yolg‘izlik, doimiy stress, hammasi jam bo‘lib ketdi.”
Bir paytlar bu yo‘l mutlaqo tugamaydigandek tuyulgan. Ayniqsa, u butunlay yolg‘iz qolgan damlarda.
“Bir-ikki hafta hayotimdagi eng og‘ir davr bo‘ldi. Eng yomoni – yonimda hech kim yo‘q edi,” deydi u.
Doverga kelganda vaziyat biroz o‘zgargan. Uni do‘stlaridan biri kutib olgan.
“Uch oyga yaqin vaqtni deyarli butunlay yolg‘iz o‘tkazdim. Uni ko‘rganimda yig‘lab yuborishimga sal qoldi,” deydi Lewis.
Maqsad – Wembley edi, ammo yo‘l endi to‘g‘ri uyga burildi
Lewis dastlab bu sayohatni aniq bir manzil bilan rejalashtirgan: Wembley Stadium. Reja bo‘yicha u yerda fanzoneda turib, Jahon chempionati finalida Angliya termasini qo‘llab-quvvatlashi kerak edi.
Ammo reallik o‘zgacha bo‘ldi. Finalda Angliya yo‘q. Fanzone ham yo‘q.
“Endi Wembleyni chetlab o‘taman, to‘g‘ri Rugeleyga qaytyapman,” deydi u.
Shunga qaramay, maqsadning asl og‘irligi o‘zgarmagan. U har bir qadamini otasining xotirasi va St Giles Hospice uchun bosmoqda. JustGiving sahifasida hozircha 49 ming funtdan ortiq mablag‘ yig‘ilgan. Lewis buni “juda zo‘r” deb ataydi, lekin u uchun bu raqamlar ortida ancha chuqurroq sabab yotadi.
“Ular otamga g‘amxo‘rlik qilishganida men hali yosh yigit edim,” deydi u. “Endi esa ular boshqalarga ham shunday yordam bera olishlari uchun qo‘limdan kelganicha davom etmoqchiman.”
Endi Angliyadaman, lekin ish hali tugamadi
Doverga tushgan ilk lahzalarida Lewisning kayfiyati keskin o‘zgargan.
“Endi o‘z yurtim tuprog‘idaman, o‘zimni ancha yaxshi his qilyapman,” deydi u. “Baxtliman. Yaxshiman.”
Biroq bu “finish chizig‘i” emas. Rugeleyga yetib borish uchun oldinda yana bir haftadan ko‘proq yo‘l turibdi. To‘p hamon uning oyog‘i ostida bo‘ladi. Yo‘l bo‘ylab charchoq, og‘riq, ob-havo – hammasi hamrohlik qiladi.
“Oldimda hali juda ko‘p ish bor,” deydi u qisqa qilib.
Uning tanasi charchagan, muskullari “yonib” turibdi, lekin maqsad aniq. Har bir zarba, har bir metr – otasiga bo‘lgan hurmat va boshqalarga yordam qo‘lini cho‘zish uchun.
Savol esa endi shunday: u Rugeley ko‘chalariga to‘pni dribling qilib kirib kelganida, bu marafon faqat boshlanishi bo‘lib chiqmaydimi?
