Modricning 200-kechasi: Toronto osmonida bitmas afsona
Toronto tuni bir kishiga tegishli bo‘ldi. Maydon o‘rtasida yana bir bor Luka Modric hukmronlik qildi – bu safar faqat o‘yini bilan emas, balki tarixning o‘zi bilan.
40 yoshli sardor erkaklar futbolida 200 ta milliy o‘yin chegarasini zabt etgan atigi to‘rtinchi futbolchiga aylandi. U endi faqat uch ism bilan bir safda turibdi: Cristiano Ronaldo, Lionel Messi va Bader Al-Mutawa. Qolgan hammasi – sahna, chiroqlar, bayroqlar – shu raqamning soyasida qoldi.
“Cheksiz meros” kechasi
Zlatko Dalic final hushtagi yangragach, uzoq yillik sherigiga qarab gap qildi. So‘zlari qisqa, ammo og‘ir edi: u Modricning 200 marta terma jamoa formasini kiyishini “juda ko‘p” deb atadi va bunday futbolchini jamoada saqlab turganidan minnatdor ekanini aytdi. Murabbiy uning kamtarligini alohida urg‘uladi – katta shov-shuvni yoqtirmaydigan, lekin tarixni tinchgina qayta yozayotgan inson.
Shunga qaramay, kiyinish xonasida hamma buni his qildi. Jamoadoshlari qora futbolkada maydonga chiqishdi: oldida “Infinite Legacy” yozuvi va 200 raqami. Oddiy dizayn, lekin mazmuni juda chuqur. Bu raqam Modricning rekordidan ko‘ra ko‘proq narsani anglatardi – bu avlodning o‘ziga bo‘lgan hurmati, chorak asrlik davrning ramzi edi.
Panama devori va Dalicning javobi
Birinchi bo‘lim esa hech qanday tantanaga o‘xshamasdi. Panama murabbiyi Thomas Christiansen jamoasini zich 5-4-1 tizimida maydonga tushirdi va ularning rejasi uzoq vaqt ishladi. Chiziqlar orasida bo‘shliq deyarli yo‘q, qanotlar yopiq, jarima maydoni atrofida esa har bir metr uchun kurash.
Croatia hujumi bo‘g‘ildi. To‘p aylanishi bor, lekin zarba yo‘q. Tomoshabinlar sabrsiz, maydonda esa taranglik qalinlashib borardi.
Tanaffusda Dalic qaror qabul qildi. Old chiziqqa og‘irlik qo‘shish kerak edi. Aynan shunda Ante Budimir maydonga tashlandi – jarima maydoni ichida kurashadigan, markaziy himoyachilarni band qilib qo‘yadigan hujumchi.
Bosim uzoq kutdirmadi.
Pasalicning tovon zarbasi, Budimirning zarbasi
54-daqiqada o‘yin nihoyat ochildi. O‘ng qanotda Marco Pasalic to‘pni qabul qildi, orqasiga qarab turib, maydonni “ko‘rdi” va nozik tovon zarbasi bilan Josip Stanisicni topdi. Himoyachi pastdan uzatma berdi – darvozabonni kesib o‘tadigan, orqa ustunga uchadigan to‘p.
U yerda esa Budimir tayyor edi. Osasuna tarixidagi eng yaxshi to‘purar bir zarba bilan vaziyatni hal qildi. Ortga qadam, oyoq kaftining ichki tomoni, sovuqqon yakun. Panama devori bir lahzada yorildi.
Stadion portlab ketgandek bo‘ldi. Toronto tribunalarida to‘plangan Croatia muxlislari o‘zini yo‘qotdi – bayroqlar hilpiradi, qo‘shiqlar balandlasha boshladi. Bu nafaqat gol, balki turnirga qaytish signali edi.
Pasalic birozdan keyin hammasini yanada tinchlantirishi mumkin edi. U birga-bir vaziyatga chiqdi, lekin Orlando Mosquera darvozadan chiqib, zarbani qaytardi. Qaytgan to‘pni Pasalic osmonga tepib yubordi. O‘sha lahza Panama uchun umid, Croatia uchun esa ogohlantirish bo‘lib qoldi: bu o‘yin bitta xatoni kechirmasdi.
Shunga qaramay, tanaffusdagi taktik burilish o‘z ishini qildi. Dalicning qarori jamoaning 2026 safarini saqlab qolgan hal qiluvchi o‘zgarish bo‘ldi.
Panama – kurash bor, gol yo‘q
Panama uchun bu mag‘lubiyat ularning 2026 orzusiga nuqta qo‘ydi. Christiansen jamoasi ayniqsa birinchi bo‘limda o‘zini ko‘rsatdi. Jose Luis Rodriguez zarbasi Dominik Livakovicga tegib, to‘p darvoza to‘sinigiga urildi va pastga qaytdi – bir necha santimetr pastroq bo‘lganda, hisob boshqa bo‘lishi mumkin edi.
Ikkinchi bo‘limda ham ular taslim bo‘lmadi. Yetti burchak zarbasi, bir nechta xavfli uzatmalar, Livakovicni bir necha bor ishga solgan zarbalar – hammasi bor edi. Faqat bitta narsa yetishmadi: yakuniy zarba aniqligi.
Christiansen o‘yindan keyin jamoasini himoya qildi. U futbolchilarining “ochlik, fidoyilik va ruh” bilan o‘ynaganini aytib, o‘zini “juda faxrlanaman” deb ta’kidladi. Statistik raqam ham uning gapini tasdiqlagandek: Croatia darvozasiga atigi ikki marta aniq zarba, lekin bitta gol. Eng yuqori darajada bunday narx juda qimmat.
Endi Panama ikki o‘yindan so‘ng nol ochko bilan, allaqachon turnirdan chiqib ketgan holda, Englandga qarshi so‘nggi uchrashuvga tayyorlanadi. Bu ular uchun faqat faxr, bayroq va kelajak avlod uchun tajriba o‘yini bo‘ladi.
Guruh L – hammasi yangidan
Bu natija Group Lni to‘liq qayta ochdi. Kunning avvalida England va Ghana 0:0 hisobida durang o‘ynadi. Endi turnir jadvali shunday ko‘rinishda: Ghana va England – to‘rttadan ochko, Croatia – uch.
Hisob-kitoblar sodda. Croatia Philadelphia shahrida Ghana ustidan g‘alaba qozonsa, so‘zsiz keyingi bosqichda. Durang esa ularni boshqa maydondagi natijaga qaram qilib qo‘yadi. England esa Panama bilan o‘yinda mag‘lubiyatdan qochsa kifoya – bu ularga 1/16 final yo‘llanmasini ta’minlaydi.
Bosimni his qilganlardan biri Marco Pasalic bo‘ldi. U o‘yindan keyin jamoa o‘z holatini, sifatini va vaziyatning og‘irligini juda yaxshi tushunganini aytdi. Uning so‘zlariga ko‘ra, birinchi bo‘limda qilinmagan ishlar ikkinchi bo‘limda bajarildi va endi “yuk yelkadan tushgan”.
Yelkasi eng og‘ir yukni ko‘tarib yurgan odam esa yana o‘sha – 200-o‘yinni o‘tkazgan sardor. Modric vaqtni yengib, maydon markazida hamon o‘yin tezligini belgilab turibdi. 2018 yilgi finalchilar yana bir bor pley-off sari yo‘l olayotganga o‘xshaydi.
Savol esa bitta: bu “cheksiz meros” yana qanchaga yetadi?
