Marcus Rashford: Kataloniyadagi qayta tug‘ilish va Angliyadagi sinovlar
Camp Nou’da bir mavsumlik ijaraga o‘tish Marcus Rashford uchun oddiy sahifa almashinuvi emasdi. Bu uning karyerasidagi uchqunni qayta yoqqan, deyarli so‘nib borayotgandek tuyulgan alanga edi. 2025-26 yilgi mavsumda u La Liga va Ispaniya Superkubogi sovrinlarini ko‘tardi, Lamine Yamal va Robert Lewandowski bilan bir safda 14 ta golga hissa qo‘shdi.
Bu raqamlar Rashfordning hali ham yuqori darajadagi hujumchi ekanini eslatdi. Lekin Barcelonadagi ertak kutilgan yakunga yetmadi.
26 millionlik imkoniyat va rad etilgan kelajak
Barca qo‘lida aniq va arzon variant bor edi: Rashfordni atigi 26 million funt evaziga to‘liq sotib olish. Hozirgi bozorni hisobga olsak, bu deyarli sovg‘a. Lekin kataloniyaliklar boshqa yo‘lni tanladi. Ular sobiq Everton va Newcastle qanot futbolchisi Anthony Gordon uchun katta sarmoya kiritdi.
Shu qaror bilan Rashfordning kelajagi yana savol ostida qoldi. U yana “ota klubi”ga qaytadimi yoki Yevropaning boshqa burchagida yangi hayot boshlaydimi?
Manchesterda esa yangi davr. Michael Carrick vaqtinchalik murabbiylikdan to‘liq muddatli bosh murabbiylikka ko‘tarildi va u Rashfordga “toza varaq” taklif qilishga tayyor ekani aytilmoqda. Lekin futbolchining o‘zi endi boshqa joyda ildiz otishga moyil, Manchester United bilan bog‘lovchi iplarni uzishga yaqin.
Angliya ichida ham, qit’a bo‘ylab ham turli manzillar tilga olinmoqda. Ammo hozir Rashford uchun eng katta sahna – klublar emas, jahon miqyosidagi turnir.
Barnesning ogohlantirishi: “Do‘kon oynasi emas, bu – Jahon chempionati”
Rashford hozir Angliya bilan Jahon chempionati kampaniyasini boshladi. U uchun bu ikki tomonlama maydon: mamlakat sharafi va shaxsiy kelajagi. Ammo John Barnes uning ustiga tushayotgan “transfer bosimi”ni keskin rad etadi.
Viagogo va ularning “World Cuts” kampaniyasi doirasida GOAL bilan suhbatda Barnes shunday deydi: Angliya uchun eng muhimi – jamoaning o‘yinidir, alohida futbolchining o‘zini “bozor oynasiga” qo‘yishi emas.
Uning fikri keskin: agar Rashford “men o‘zimni ko‘rsataman, to‘pni olsam, dribling qilaman, ko‘rinishim kerak” degan kayfiyatda bo‘lsa, bu Angliyaga foyda keltirmaydi. Jahon chempionati – individual shou emas. Rashfordning “o‘zi uchun” emas, Angliya uchun yaxshi o‘ynashi zarur.
Barnes fikrini davom ettirar ekan, yana bir nuqtaga urg‘u beradi: Thomas Tuchel uchun ham masala Rashfordning transfer bozorida qay darajada chiroyli ko‘rinishida emas. U uchun muhim narsa – Rashfordning Angliya tarkibida qanday rol bajarishi. Zarurat bo‘lsa, u faqat oddiy o‘yin ko‘rsatishi, pozitsiyani to‘g‘ri ushlashi, sodda paslar berishi mumkin. Bu jamoaga yordam beradi, lekin futbolchining shaxsiy “shoureel”iga uncha xizmat qilmaydi.
Barnes buni keskin yakunlaydi: bu turnir Rashfordning o‘zi uchun klub qidirishi haqida emas. Bu Angliyaning Jahon chempionatini yutishga urinishi haqida.
“Muammo iste’dodda emas, munosabatda”
Barnes Rashford haqida gapirar ekan, eng nozik nuqtaga borib tegadi: iste’dod hech qachon savol ostida bo‘lmagan. Muammo – munosabat va sadoqat darajasi.
U Rashfordning potentsialini tan oladi, lekin baribir takrorlaydi: bu darajadagi futbolchi uchun mentalitet ham, har kuni beriladigan mehnat ham, maydondagi intizom ham iste’dod kabi muhim. Aynan shu jihatlar Rashford atrofidagi bahslarning markazida turibdi.
Shu bilan birga, Barnes Tuchelning qarorlarini ham aniq tasvirlaydi: agar murabbiy Rashfordni faqat “bit-part player” – ayrim epizodlar uchun kerak bo‘ladigan o‘yinchi deb hisoblasa, futbolchining o‘zi bunga hech narsa qila olmaydi. Bu turnirda hech kim “men hammasini o‘zim hal qilaman” degan kayfiyat bilan chiqmasligi kerak.
Kroatiyaga qarshi signal: eski Rashford qaytyaptimi?
Shu bahslar fonida Angliya turnirni yorqin boshladi. Kroatiya ustidan 4:2 hisobidagi g‘alaba – nafaqat natija, balki ohang edi. Kapitan Harry Kane yana sahnada: dubl, 81 ta xalqaro golga yetgan rekordga yaqinlashayotgan hujumchi va hali ham Angliyaning asosiy tayanchi.
Ikkinchi bo‘lim boshida Jude Bellingham Morgan Rogers bilan raqobatda Angliyaning 10-raqamli pozitsiyasini o‘ziga olib, gol ham urdi. U jamoaning ritmini o‘zgartirdi, o‘yinga chuqurlik qo‘shdi.
Va yakuniy zarba. Bukayo Saka chap qanotdan tezlik bilan yorib kiradi, to‘pni ichkariga tortadi. Chekka hududda bo‘sh qolgan Rashford to‘pni o‘ng oyog‘iga olib, past burchakka aniq zarba beradi. Klassik Rashford: tezlik, bir teginishda qaror, sovuqqon yakun.
Ammo Barnes bunday lahzaga aldanmaydi. U bitta o‘yin, hatto 15 daqiqalik yorqin chiqish ham “eski Rashford qaytdi” degan xulosaga olib kelmasligini ta’kidlaydi. Xuddi Kroatiyaga qarshi yirik g‘alabadan so‘ng darrov “Jahon chempionimiz” deyish qanchalik erta bo‘lsa, Rashford haqida ham shunday.
Barnes Rashfordning Angliya safida klubiga qaraganda ko‘proq porlashiga ham to‘xtaladi. Uningcha, xalqaro futbol, ayniqsa hujumchilar uchun, ko‘proq bo‘shliq, ko‘proq maydon beradi. Bu Rashford kabi tezkor, yo‘nalishni tez o‘zgartiradigan futbolchilar uchun qulay. U hatto Darius Vassell misolini eslaydi: Aston Villa safida uncha porlamagan bo‘lsa-da, Angliya uchun juda foydali bo‘lgan hujumchi.
Lekin bu ham Tuchelni majbur qilmaydi. Katta o‘yinlar kelganda, murabbiy tarkibni hissiyot bilan emas, sovuqqon hisob-kitob bilan tanlaydi.
Ispaniyadagi ishonch va 60 yillik og‘riq
Shunga qaramay, Ispaniyadagi unumli mavsum Rashfordga ishonch qaytargani seziladi. U maydonda erkinroq, qarorlarida qat’iyroq ko‘rinmoqda. Endi u nafaqat o‘z kelajagi, balki Angliyaning 60 yillik og‘rig‘ini tugatish uchun ham o‘ynayapti.
Bu mamlakat so‘nggi marta 1966 yilda yirik xalqaro sovrin ko‘targan. Oradan o‘tgan olti o‘n yillik – umid, umidsizlik, penaltilar, yiqilishlar va yana urinib ko‘rishlar zanjiri.
Bugungi yosh avlod esa Rashford, Bellingham, Saka, Kane va boshqalarni o‘z qahramonlari sifatida ko‘radi. Ular uchun bu jamoa – tarixni qayta yozish imkoniyati.
Moda, soch turmaklari va “aqlli” futbolchilar davri
Bir vaqtlar Jahon chempionatlari nafaqat gollar, balki soch turmaklari bilan ham esda qolardi. David Beckhamning mohawki, Paul Gascoigne va Phil Fodenning oqsargan sochlari – butun boshli avlodlar uchun andoza bo‘lgan.
Barnesdan FIFA bayroqdor turniri yana modaga ta’sir qiladimi, ko‘chalar yana futbolchilar soch turmaklari bilan to‘larmikan, deb so‘rashdi. Uning javobi qat’iy: bu davr ortda qoldi. Uningcha, bugungi futbolchilar ancha “sensible”, ya’ni oqilona fikrlaydi. Futbol – markazda, qolgan hammasi ikkinchi planda. Rashfordning o‘zi ham oddiy o‘rimli soch turmagini tanlagan, lekin Barnes nazarida bu endi muhim emas.
Uning fikricha, bu Jahon chempionatida futbolchilar stadion tashqarisidagi obraz emas, maydondagi o‘yin haqida ko‘proq o‘ylaydi.
Bolalar uchun mayoq, murabbiylar uchun boshog‘riq
Mamlakat bo‘ylab bolalar hali sartaroshga borishni rejalashtirmayotgandir, lekin ular Rashford va uning jamoadoshlariga qarab ulg‘aymoqda. Ularning ko‘zida bu jamoa – 1966 yildan buyon kutib kelinayotgan birinchi xalqaro sovrinni olib kelishi mumkin bo‘lgan avlod.
Rashford uchun esa bu turnir ikki qatlamli: u Angliyaga sovrin olib kelishi mumkin, shu bilan birga o‘zi uchun yangi klub, yangi sahifa, yangi mas’uliyat eshiklarini ochishi ham mumkin.
Savol endi bitta: u bu bosimni qanday ko‘taradi – jamoa uchun o‘ynaydimi yoki yana bir bor o‘zini isbotlash istagi uni chalg‘itadimi?
