Lucy Bronze: Chelsea bilan yangi shartnoma va kelajak maqsadlari

Lucy Bronze odatda yangi shartnomalarga qo‘l qo‘ymaydi.

U Yevropaning eng yirik klublarida o‘ynagan, shartnoma muddati tugagan zahoti esa ketishni odat qilgan. Manchester City (ikki marta), Lyon, Barcelona – barchasi uning ortga qarashsiz tark etgan manzillari. Har safar qo‘lida medallar, yodida xotiralar, nigohi esa navbatdagi sinovga qaratilgan bo‘lgan.

Bu yoz esa boshqacha bo‘ldi.

Chelsea so‘nggi yetti yildagi eng og‘ir mavsumini ortda qoldirdi, Bronze shartnomasi esa yakuniga yetayotgan edi. Shunday pallada u kutilmaganda qolishni tanladi – yana 12 oylik bitim.

“Qayerga borasan? Qanday yaxshilanasan?”

Bronze bu qarorni oson qabul qilgan emas.

“Qayerga borasan? Qayerda yaxshilanasan? Qayerda yutasan? Variantlar cheksiz, aslida”, – deydi u.

U boshqalarning noto‘g‘ri qadam tashlaganini ko‘p kuzatgan. O‘zi esa yo‘lini juda aniq belgilashga odatlangan. “Men qarorlarimda juda qat’iyman. Bu hududni uyimdek his qilaman, bu yerda juda joylashib ketganman”, – deydi u.

U biladi: hozirgi lahza mukammal bo‘lmasligi mumkin. Lekin bir narsaga ishonadi – u bu vaziyatni qo‘lidan kelgancha eng yaxshisiga aylantira oladi.

Cho‘qqidan qulash va og‘ir uyg‘onish

Atigi bir yil avval Chelsea tarixidagi eng yorqin mavsumini yakunlagan edi. Ichki uchlik sovrin – mamlakatdagi trebl, ayollar Superligasida mag‘lubiyatsiz o‘tgan kampaniya va ketma-ket oltinchi chempionlik. Klub Yevropada ham, Angliyada ham mezon bo‘lib turgan pallada.

Shundan keyin bo‘lib o‘tgan ayollar Yevropa chempionatida esa Bronze yana bir bor o‘zini afsona sifatida ko‘rsatdi. U turnir arafasida boldir suyagi sinishi bilan maydonga tushgan bo‘lsa-da, Angliyaning chempionlikni saqlab qolishida asosiy figuralardan biriga aylandi, har bir o‘yinni boshladi.

Keyingi mavsum esa bu ssenariyni davom ettirmadi. 2025–26 yillar kutganidek kechmadi.

Chelsea ochilish turida bo‘lajak chempion Manchester Cityni yengdi, dastlabki to‘rtta uchrashuvda ketma-ket g‘alaba qozondi. Shundan keyin hammasi o‘sha yerda to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Sonia Bompastor jamoasining zarbasi so‘ndi.

Bosim ostida qolgan seriya ham uzildi. Dekabrda Everton ularning 34 o‘yindan iborat mag‘lubiyatsiz WSL seriyasiga nuqta qo‘ydi. Chelsea bu zarbadan tiklana olmadi: mavsumni uchinchi o‘rinda yakunladi, Chempionlar ligasida esa chorak finalda Arsenalga imkoniyatni boy berdi.

Ligа kubogi saqlab qolindi, lekin Bronze uchun uchinchi o‘rin – bu noodatiy manzara. Uning porloq karerasida bunday natijalar kam uchraydi. Shunga qaramay, u qarorini faqat turnir jadvaliga qarab qabul qilgani yo‘q.

“Men bu imkoniyatdan maksimal foydalanaman – yaxshiroq futbolchiga aylanish bo‘ladimi, sovrin yutishmi, til o‘rganishmi, baribir”, – deydi u.

Endi u jamoaning eng yoshi katta futbolchilaridan biri. Qator yosh iste’dodlar bilan o‘ralgan. “Men o‘zimni juda qulay his qiladigan klubda juda yaxshi rol topdim”, – deydi Bronze. Tajriba, talabchanlik va tinmay o‘sishga bo‘lgan ishtiyoq shu rolning asosi.

Maydondan tashqaridagi hayot: Devon, Alicante, Bogota

Bu yozda xalqaro turnir bo‘lmadi. Bronze uchun esa bu tanaffus emasdi.

U Devon shahrida qizlar uchun futbol maktabida bo‘ldi, Alicante’da to‘yda qatnashdi, New Jerseyda o‘tkazilgan erkaklar Jahon chempionati finaliga bordi. Eng katta taassurot esa Kolumbiya poytaxti Bogotadan qoldi.

“U yerda men butun bir kunni qochqinlar bilan o‘tkazdim”, – deya eslaydi u. “Bu bolalar har narsadan unum olishadi.”

Ular bilan bo‘lgan bir lahza Bronze xotirasida alohida o‘rniga ega. Shaharning markazida, notinch ko‘chalarga tutash, xarob maydonchada, o‘g‘il bolalar orasida yagona qiz futbol o‘ynaydi. Ular ko‘chaga chiqish uchun ruxsat olishi kerak bo‘lgan hududda.

Bronze o‘sha qizga Chelsea himoyachisi Naomi Girma formasi sovg‘a qildi. “Men unga Naomi bu formani kiyib o‘ynagan suratlarni ko‘rsatdim va uning ota-onasi ham qochqin bo‘lganini aytdim. Bu juda hayajonli edi”, – deydi u.

U bir kunlik tashrif bilan cheklanib qolganidan qoniqmagan. “O‘zimni yetarlicha narsa qilmadim, deb his qildim”, – deydi Bronze.

Shu tuyg‘u uni yana Janubiy Amerikaga qaytarishi mumkin. Reja aniq: kelasi yoz u yana o‘sha tomonda bo‘lishni istaydi. Buning uchun esa avval bir shart bor – Angliya kuzda o‘tkaziladigan ikki bosqichli pley-offdan muvaffaqiyatli o‘tib, Braziliyada bo‘ladigan ayollar Jahon chempionatiga yo‘l olishi kerak.

34 yoshda – tarix sahifasida va oldinda yana bir maqsad

Bronze 2023 yilda Ispaniyaga qarshi finalda mag‘lub bo‘lgan tarkibda edi. O‘sha alamli kecha uning motivatsiyasini pasaytirmadi, aksincha kuchaytirdi.

Bu yil u Lionesses safida o‘yinlar soni bo‘yicha tarixiy ro‘yxatda uchinchi pog‘onaga ko‘tarildi. Bu – avlodlar almashinuvi fonida ham uning o‘rni qanday mustahkamligini ko‘rsatadigan fakt.

Endi esa bitta asosiy vazifa bor: Braziliyada bo‘ladigan Jahon chempionatida maydonga tushish. U o‘zi uchun ham, Angliya terma jamoasi uchun ham bu mavsumni aynan shu maqsad atrofida qurmoqda.

“Hamma biladi, Angliya uchun o‘ynash men uchun dunyodagi eng katta sharaf”, – deydi Bronze. “Jahon chempionatidagi har bir tajribam ajoyib bo‘lgan – bu mening kareramdagi eng zo‘r lahzalar.”

Uning oxirgi gapi esa aniq va qisqa: “Men shunchaki Angliya bilan uni yutishni xohlayman.”

Shu istak, shu ochlik va shu qat’iyat bilan u yana bir yilga Chelsea libosini kiyadi. Savol endi bitta: bu 12 oy – afsonaning eng baland cho‘qqisimi bo‘ladi yoki uning hikoyasida kutilmagan yangi bob ochiladimi?