Lamine Yamalning New York chaqiruvi: Ispaniya final sari dadil qadam tashladi
Lamine Yamal yarim final tugashini ham kutmadi. AT&T Stadium gazonidan tushib ulgurmay, telefonini qo‘lga oldi va butun dunyoga xabar yubordi: “nuevayol vamos por ti” – “New York, biz kelyapmiz”. Bu shunchaki ijtimoiy tarmoq posti emasdi. Bu Ispaniyaning 2026-yilgi jahon chempionati finaliga jo‘nashidan oldingi dadil bayonot edi.
Fransiya 2:0 hisobida mag‘lub etildi, La Roja yana futbolning eng katta sahnasida.
Ikki o‘smir, tarixiy bosqich
Ispaniya 2010-yildan beri ilk bor jahon chempionati finaliga chiqdi, ammo bu safar bosh rollarda yangi avlod. Start tarkibida darhol ikki o‘smir: Lamine Yamal va Pau Cubarsi. Jahon chempionati yarim finalida bir jamoa safida ikki o‘smir maydonga tushgani tarixda ilk bor.
19 yoshli Yamal esa bu kechani oddiy statistik fakt darajasida qoldirmadi. U o‘yinning ilk choragidayoq vaziyatni o‘zgartirib yubordi.
22-daqiqa. Yamal Lucas Digne ustiga bosim qiladi, to‘pni yulib oladi, keyin jarima maydoniga yorib kiradi va raqib himoyachisini xatoga majbur etadi. To‘xtatib bo‘lmaydigan reyd penalti bilan yakun topadi. Belgilangan nuqtaga Mikel Oyarzabal keladi va sovuqqonlik bilan zarba beradi. Ispaniya oldinda.
Fransiya esa bu zarbadan keyin o‘zini topolmadi. Luis de la Fuente jamoasi to‘pni nazorat qildi, tempni o‘zi belgiladi, raqibni orqasidan quvishga majbur qildi.
Porro zarbasi va Yamalning bekor qilingan goli
Tanaffusdan so‘ng Fransiya hujumga o‘tishga urinayotgandek tuyuldi, ammo zarba yana Ispaniyadan keldi. Pedro Porro Dani Olmo bilan kombinatsiya uyushtirdi, to‘pni qayta qabul qildi va past burchakka aniq zarba berdi. 2:0. Oddiy, lekin nihoyatda yetuk hujum.
Shundan keyin sahna yana Yamalga tegishli bo‘ldi. U uchinchi golni urdim, deb o‘yladi – zarba, nishonga tegdi, stadion portladi. Ammo bayroq ko‘tarildi. Nozik ofsayd, gol bekor qilindi. Hisob o‘zgarmadi, lekin Fransiya mudofaasi titrab bo‘lgandi.
Kylian Mbappe va Aurelien Tchouameni bor kuchi bilan oldinga intildi, lekin bu safar Ispaniya faqat hujumkor jamoa emasligini isbotladi. Himoya chizig‘i sinmadi, tartib-intizom buzilmadi. Turnirdagi yetti o‘yindan oltinchi “quruq” o‘yin – bu tasodif emas, tizim natijasi.
G‘alaba raqsi va yetuklik sinovi
Final yo‘llanmasi qo‘lga kiritilgach, ichkarida – kiyinish xonasida – butunlay boshqa ritm hukmron bo‘ldi. Ispaniya terma jamoasi rasmiy sahifasi futbolchilarning baqir-chaqir, raqs va qo‘shiqlar bilan nishonlayotgan lahzalarini e’lon qildi. “Qichqiriqlar yangradi, raqslar bo‘ldi, bayram boshlandi...” – degan ruhdagi postlar orqali jamoa ichidagi kayfiyat butunlay ochilib qoldi.
Ammo bu shunchaki shodiyonaning kechasi emasdi. Yarim final Ispaniyaning qanday jamoaga aylanganini ham ko‘rsatdi. Turnir boshida La Roja ko‘proq yorqin hujumlari bilan tilga tushgan bo‘lsa, bu safar ular raqibni sovuqqonlik, tartib va aniqlik bilan yengdi. Himoyadagi qat’iyat, oldinda esa zarbani aniq tanlash – Fransiyani sindirgan ham shu bo‘ldi.
Mikel Oyarzabal o‘z seriyasini davom ettirdi: so‘nggi 20 ta o‘yinda 18-gol. Shu bilan u Ispaniya tarixida 30 ta va undan ko‘p xalqaro gol urgan atigi oltinchi futbolchiga aylandi. Bunday raqamlar odatda afsonalar qatoridan joy oladi.
New York sari, ikkinchi toj sari
Endi yo‘l bitta manzilga – New York–New Jersey Stadiumga qarab ketadi. Yakshanba kuni u yerda Ispaniyani Argentina yoki Angliya kutadi. Ikkinchi yarim final Atlanta shahrida hal bo‘ladi, ammo Yamal allaqachon manzilni e’lon qilib bo‘ldi: New York.
Ispaniya uchun bu final – faqat navbatdagi o‘yin emas. Bu 2010-yil Janubiy Afrikadagi g‘alabadan keyingi ilk qaytish. O‘sha payt Andres Iniesta Niderlandiyaga qarshi qo‘shimcha daqiqalarda zarba berib, tarixni o‘zgartirgandi. Endi esa yangi sahna, yangi qahramonlar, yangi shahar.
Lamine Yamal allaqachon signalni berdi. Savol endi bitta: La Roja New York osmoni ostida ikkinchi bor jahon taxtiga chiqadimi yoki bu safar boshqa nom tarix sahifasiga yoziladimi?
