Emma Raducanu: Uimbldon 2026 uchun yangi qayta tug‘ilish

Uimbldon 2026 startiga sanog‘li kunlar qoldi. Emma Raducanu uchun bundan qulayroq payt bo‘lishi qiyin.

2021-yilgi US Open chempioni bo‘lganidan beri britaniyalik tennischi haqida ko‘p narsa yozildi, ko‘p narsa aytildi. Lekin hozir kortda ko‘rinayotgan Raducanu – bu boshqa Emma. Yoshi 23 da, lekin allaqachon to‘liq aylanishni bosib o‘tgandek: shon-shuhrat, jarohatlar, tanqidlar, shubhalar. Endi esa – yangilangan nigoh va yengil nafas bilan.

Queen’sdagi yakuniy va “yangi Emma”

Londonning Queen’s Club kortlarida bu oy boshida ko‘ringan manzara oddiy statistikadan ko‘ra ko‘proq narsani anglatdi. Finalgacha bo‘lgan to‘rt g‘alaba – o‘zi bir gap. Lekin tomoshabinlarni hayratga solgan narsa boshqa edi: Raducanuning zavqi, erkinligi, har bir ochkoda ko‘rinib turgan ichki ishtiyoqi.

U o‘yinlardan biridan so‘ng shunday dedi: kortda o‘zini qanday his qilayotgani, qanday harakatlanayotgani, qanday o‘zini tutayotgani – hammasi o‘zgarganini sezayotganini. Bir jumlasi esa ayniqsa esda qoldi: u bu hammasidan “rostdan zavq olayotganini” aytdi.

Bu shunchaki kayfiyat emas, butun mavsum uchun shiorga aylanishi mumkin bo‘lgan yondashuv.

Raducanu o‘zi ham tan oldi: bu maysali mavsumni aynan shu ruhda, zavqni yo‘qotmagan holda o‘tkazmoqchi. Queen’s finaliga olib kelgan yo‘l – aynan shunday Emma: erkin, kuchli, raqib bilan jangdan qo‘rqmaydigan Emma edi.

U Iva Jovic, jahon reytingida 19-o‘rindagi raqibini mag‘lub etib, finalga chiqqach, yana bir bor shu fikrga qaytdi: kulib, o‘yindan rohat olayotganida uning eng yaxshi o‘yini o‘z-o‘zidan oqib kelishini aytdi. “Meni bir qolipga solishga urinmaslik kerak”, degandek bo‘ldi.

Keyin esa bu kayfiyatni aniq nomladi: “Bu – yangi Emma”. Sababi oddiy: so‘nggi besh yildagi barcha saboqlar, ko‘tarilishlar va qulashlar, tushunib yetilgan tajribalar uni hozirgi nuqtaga olib keldi. Bir jumla bilan yakunladi:

“Men qaytdim va avvalgidan yaxshiroqman”.

Eski murabbiy, yangi bob

Raducanuning professional yo‘li murabbiylar karuseli bilan ham esda qolgan. U ko‘p yillar davomida o‘sha 2021-yilgi yoz mo‘’jizasini – Andrew Richardson bilan birga topilgan “chaqmoq”ni qayta ushlashga urindi. Yoki hech bo‘lmaganda, uzoq muddat ishlaydigan barqaror tizimni topmoqchi bo‘ldi.

Javob esa bir necha hafta oldin aniq bo‘ldi: Richardsonni qaytarish.

May oyida yozishmalar orqali yana birga ishlashga kelishib oldilar va Raducanu buni “uni qaytarganimiz juda zo‘r bo‘ldi” deb ta’rifladi. Ularning asosiy maqsadi – o‘yin uslubini qayta tiklash. Queen’s haftasi davomida u “haqiqatan ham juda yaxshi tennis” ko‘rsatganini va aynan o‘zi o‘ynashni istagan “brend”ni namoyish etganini aytdi.

Raducanu zamonaviy ayollar tennisidagi eng keskir zarbalardan biriga ega. Bazadan turib beradigan zarbalari chaqmoqdek, lekin u faqat kuch bilan emas, oyoq harakati, kort bo‘ylab sirg‘alishi, xizmatdagi barqarorligi va raqibga moslasha olish qobiliyati bilan ham ajralib turadi.

Shu balansni topish esa oson emas. Richardson aynan shu murakkab muvozanatni yana yuzaga chiqarishi mumkin bo‘lgan odam sifatida qaytdi.

Biroq Raducanu uchun bitta narsa hamon markazda turibdi: “o‘zingni yaxshi his qil – yaxshi o‘yna” tamoyili. U Queen’sda Donna Vekicga (Paris 2024 kumush medali sohibasi) qarshi finalda mag‘lub bo‘lgach, so‘nggi oylar ichida jamoasi uni “haqiqatan ham qiyin vaziyatlardan olib chiqqanini” ta’kidladi. Ular shartsiz ishonayotganini his qilish – uning uchun hammasidan muhim.

“Men bu yerda ularning yordamisiz bo‘lolmasdim”, dedi u. Bu gaplarda patosdan ko‘ra ko‘proq yengillik bor edi.

Uimbldon: markaziy kort, markaziy bosim

Uimbldon – bu nafaqat to‘rt yirik turnirdan biri. Bu, ehtimol, butun tennis olamining eng mashhur sahnasi. Britaniya o‘yinchilari uchun esa – ikki karra sahna: uy, tarix, bosim.

Jack Draper hanuz jarohatlar bilan kurashayotgan bir vaqtda, milliy umidlar og‘irligi yana Raducanu yelkasiga tushadi. US Open yarim finali va Indian Wells Masters g‘olibligi bilan nom qozongan Draperning tana holati savol ostida turgan bir paytda, The Championships davomida diqqat markazida bo‘ladigan yagona yulduz – aynan u.

Bu bosimni u allaqachon his qilib ko‘rgan. O‘tgan yili Uimbldonda ikki bosqichni yutib, so‘ng jahon birinchi raqamli Aryna Sabalenka bilan markaziy kortda uchrashgandi. O‘sha uchinchi davra bahsi mamlakat bo‘ylab prime-time tomosha bo‘lib ketdi. Sabalenka keyinroq “har bir ochko uchun aqldan ozgandek kurashdi”, deb tan olgan.

Raducanu uchun esa bu shunchaki mag‘lubiyat emas, balki uy kortidagi bosimni qanday ko‘tarish mumkinligini ko‘rsatgan sinov edi.

Endi esa u Queen’sdagi yugurishni yonida olib keladi. O‘sha erkin zarbalar, o‘sha kulgu, o‘sha jangovar kayfiyat – bularning barchasi All England Club kortlarida ham kerak bo‘ladi.

U Vekicga qarshi finaldan keyin “uyda o‘ynash hissi”ni tasvirlab berishga urindi: atmosferadan hayratda qolgani, haftaning o‘zi bo‘yicha olgan qo‘llab-quvvatlashiga ishona olmagani, hatto uyda o‘ynayotganini bilsa-da, bu tuyg‘u tasavvur qilganidan ham kuchliroq bo‘lganini aytdi.

So‘zlari sodda, lekin og‘ir edi: butun mavsum davomida natijalar har doim ham yon bosavermaydi, matbuot va ijtimoiy tarmoqlarda ko‘p narsa yoziladi, ko‘p narsa gapiriladi. Lekin uyda o‘ynaganingda, sening ortingda qancha odam turganini yana bir bor ko‘rasan.

U aynan shuni his qildi. Endi savol bitta: shu to‘lqinni Uimbldon markaziy kortiga olib chiqib, yana bir bor tennis olamini hayratga solishga tayyormi?