Argentina Jahon Chempionati Finalida: Messi va Simeone Katta Urushda
Mercedes-Benz Stadium titrab ketdi. Lautaro Martinez 92-daqiqada Jordan Pickford darvozasini bosh bilan teshib o‘tganda, ko‘k-osmon rangli tribunalar shunchaki qichqirmadi – tomlarni ko‘tarib yubordi.
Argentina yana Jahon chempionati finalida. Nafasni ichga tortib qoladigan, yurakni siqib qo‘yadigan, Angliyaga qarshi 2:1 hisobidagi aqlbovar qilmas qaytishdan so‘ng.
39 yoshli Lionel Messi yana markazda edi. U avval 85-daqiqada Enzo Fernandezning portlovchi zarbasiga g‘oyat nozik uzatma berdi, so‘ng esa hal qiluvchi lahzada Lautaro uchun g‘alaba assistini yaratdi.
Lekin bu kechaning asosiy hikoyasi faqat Messi haqida emas. Bu – maydonda bo‘lgan haqiqiy urush haqida.
Scaloni tartibni yirtib tashladi, jangni tanladi
Turnir davomida amaldagi chempionlar sustkashlikda, ikkinchi uzatmada o‘ynayotgani, faqat oxirgi daqiqalardagi sehrga suyanayotgani uchun tanqid ostida edi. Ular og‘ir qadam tashlayotgandek, ritm topolmayotgandek ko‘rinar edi.
Bu safar Lionel Scaloni butun taktik daftarni chetga uloqtirdi. U tartib emas, xaosni tanladi. To‘liq gaz, to‘xtamas bosim, tana bilan ham, ruh bilan ham urush.
Angliyaliklar uchun esa boshlang‘ich tarkibda "Simeone" familiyasini ko‘rishning o‘zi yetarli zarba bo‘ldi. Darhol xotiralar uyg‘ondi: Saint-Etienne, 1998-yil, Diego Simeone va David Beckhamning mash’um qizil kartochkasi.
Endi esa sahnaga uning 23 yoshli o‘g‘li – Giuliano Simeone chiqdi. Kutilmagan start. Psixologik zarba hali to‘p o‘rtadan o‘ynalmay turib berildi.
Giuliano Simeone – urushga tug‘ilgandek o‘yin
Bu o‘yin chiroyli kombinatsiyalar emas, zarbalar va to‘qnashuvlar haqida edi. Enzo Fernandez, Alexis Mac Allister, Leandro Paredes, Nicolas Tagliafico – barchasi jangga tayyor, bosimni bir lahza ham pasaytirmasdan, raqibni siqib bordi.
Ammo Giuliano boshqacha darajada o‘ynadi. Go‘yo hidni ushlagan qonxo‘r itdek har bir bo‘sh to‘pga tashlandi, bir qarich maydonni ham bo‘sh qoldirmadi.
U o‘ng qanotda Nahuel Molina bilan juftlikda ishladi, oldinda esa klubdosh Julian Alvarez chiziqni cho‘zib turdi. Simeone Angliyaning chap tomonini doimiy xavf ostida ushlab, ularni orqaga mixlab qo‘ydi.
Uning o‘yini vahimali darajada intensiv edi. Energiya butun jamoaga yuqdi, inglizlar uchun esa tinimsiz bezovtalikka aylandi. Uch yil avval dahshatli oyoq sinishini boshdan kechirgan, futbolga qaytishi o‘zi bir mo‘’jiza bo‘lgan yigit, xuddi butun hayoti aynan shu jangni kutib yashagandek yugurdi.
Uning cheksiz pressinglari Messiga maydonda erkin hududlar ochdi. 10-raqam yana odatdagi driblinglarini ishga tushirish, raqib chizig‘ini titratish imkoniyatiga ega bo‘ldi.
Gordonning goli, "avtobus" va Scaloni qarori
55-daqiqada Anthony Gordon hisobni ochdi. Shundan so‘ng Thomas Tuchel jamoasi darvozasi oldiga devor qurdi, chiziqlar qisqarib, o‘yin keskinlik va asab jangiga aylandi.
Shu payt Scaloni bir narsani tushundi: og‘ir qora ishni Simeone allaqachon bajarib bo‘lgan. 73-daqiqada u charchoqdan tamom bo‘lgan Giulianoni almashtirdi. Maydondan ketayotgan paytda yosh yarim himoyachi to‘rt marta to‘pni qaytarib ulgurgan edi – bu ko‘rsatkich kechada argentinaliklar orasida ikkinchi eng yuqori natija bo‘ldi.
O‘rniga esa Rodrigo De Paul tushdi. Bu almashuvning o‘zi she’riyatga o‘xshardi. De Paul – Diego Simeone qo‘l ostida "Atletico"da jangovar xarakterini pishitgan sobiq "enforcer", hozir esa Inter Miami safida Messi bilan birga o‘ynaydi. Endi u startdagi o‘rnini olib qo‘ygan yigitni maydondan chiqarish uchun kirdi.
Rodrigo qisqa vaqt ichida xuddi shu raqamni takrorladi – u ham to‘rt marta to‘pni qaytarib oldi. Bir bor ajoyib zarba bilan deyarli golli uzatma ham berdi. Taktik almashuvning mazmuni yanada chuqurlashdi: ruh o‘zgarmadi, faqat ijrochi yangilandi.
Enzo portladi, Lautaro yakun yasadi
Bosim oshaverdi. Angliya charchadi. Himoya chizig‘ida mikrosekundlik sustkashliklar paydo bo‘la boshladi.
Shunda Enzo sahnaga chiqdi. 85-daqiqada u uzoqdan darvozani portlatdi – zarba shunchalik kuchli ediki, Pickford qo‘llarini uzatsa ham to‘xtata olmasdi. Hisob teng, Atlanta uyg‘ondi.
Endi esa Argentina to‘xtashni o‘ylamadi. Ular bu safar mo‘’jizani kutmadi, o‘yinni bo‘sh qo‘ymadi. Oxirgi daqiqagacha bosdi, yugurdi, urushdi.
Va nihoyat, Lautaro. So‘nggi hujumlardan birida Messi yana o‘z so‘zini aytdi, hal qiluvchi uzatmani topdi, Martinez esa 92-daqiqada bosh bilan zarba berdi. To‘p to‘rni topgan lahzada stadion portlagandek bo‘ldi. Mercedes-Benz Stadium devorlari tarixni eshitdi.
Malvinas soyasi va yangi qahramon
Argentina va Angliya o‘rtasidagi raqobat oddiy sportdan ancha oldin va ancha chuqur boshlangan. Malvin orollari ustidagi siyosiy ziddiyatlar, 1982-yilgi urush xotiralari, o‘ch va g‘urur – bularning bari har uchrashuvni alohida dramatik sahnaga aylantiradi.
Bu safar ham shunday bo‘ldi. Qon, ter, baqiriq, qarsak, nafrat va hayrat – hammasi bitta kechaga sig‘di.
Albatta, ertangi sarlavhalarda Messi nomi yirik harflar bilan yoziladi. Final oldidan ham asosiy e’tibor unga qaratiladi. Lekin bu yarim finalda yana bir ism tarixga muhrlandi.
Giuliano Simeone. U raqamlardan ko‘ra ko‘proq narsa berdi – yuragini, oyog‘ining har bir tolasi, har bir nafasini. To‘rt marta to‘pni qaytarish, tinimsiz pressing, raqibni ruhiy va jismoniy ezish.
U bu kechada argentinachilik nima ekanini ko‘rsatdi. Endi u nafaqat Diego Simeone o‘g‘li. U o‘z nomi bilan Argentina futbol afsonalari orasiga kirish eshigini tepib ochdi.
Final esa hali oldinda. Savol bitta: bu urushdan chiqqan Argentina yana bir bor dunyo cho‘qqisini zabt eta oladimi?
